Ama Ni Rizal Novels & Stories

“Kakaiba ang lahat ng tao dito. Mababa ang IQ, mahina ang katawan, at masama ang vibe. Kailangan ko na talagang umalis. Hinding-hindi ako mamamatay kasama ang mga taong ito, lalo na at hindi maganda ang trato nila sa akin.” “Well, okay naman siguro ang mga magulang ko,” dagdag ko sa aking sarili, habang palihim na sumusulyap sa mga magulang ko, pareho silang nakatingin sa akin ng nag-aalala. “Hindi pa ako sigurado. Kailangan kong patuloy na mag-obserba.” Lumambot ang titig ni Natalie at ngumiti siya na naging dahilan para hindi gumanda ang pakiramdam ko. “Yunice, nakilala mo na ba si Dory noon?”

Hay nako. Mukhang makakatulog na naman ako sa subject niya ah? Paano ka ba naman kasi hindi aantukin eh nakakaantok naman talaga ang discussion niya. Ewan ko ba kung bakit kailangan naming pag-aralan yang talambuhay ni Rizal eh. Kasama ba yan sa board exam ha?

Nang niyakap niya ako ay walang pag-aalinlangan ko siyang niyakap pabalik upang maipadama ko rin naman sa kaniya ang pagmamahal kong walang katapusan. “Mahal na mahal din kita, Raze. Walang katumbas na halaga ang aking pagmamahal sa `yo kung kayaʼt gaano pa man kalayo ang iyong antas sa akin, tinitiyak kong balang araw ay maabot ko rin iyon dahil sa aking pagpupursige sa iyo, aking iniirog.” Una siyang kumawala sa aming pagyayakapan. Pinisil naman niya ang aking ilong. “Mukhang malalim na ang iyong natutuhan sa nobelang isinulat ni Dr. Jose Rizal, a!” Napahalakhak na lamang ako bilang tugon.

Habang ako naman ay hindi pa rin makapaniwala sa nakikita ko. Ralph dela Cruz is the first guy that I have ever admired aside from my brother. Unang taon ko pa lang sa eskuwelahang ito ay madalas na akong nakakarinig ng magagandang bagay tungkol sa kanya. Isa siya sa panlaban ng school sa tuwing may quiz bee event, kasali rin siya sa basketball team at tumutugtog din siya tuwing school festival. Consistent honor student pa ayon sa pagkakaalam ko.

Hindi pa ba narinig ng taong ito ang Rizal Park? Hindi naman, ang bagay na ito ay nagdulot ng maraming kaguluhan sa lungsod, at kakaunti ang mga taong hindi nakakaalam tungkol dito, at kabilang sila sa uri ng napakababang antas ng mga tao. Logically speaking, imposible para sa isang hindi alam ng taong nasa status ni Jomari Cadiz ang tungkol dito. Ibig sabihin, alam niya ang katapusan ng Rommel Taryente at ng mga taong iyon, ngunit hindi pa rin niya sineseryoso si Esteban.

Naitatag nila ito matapos mahuli at maipatapon sa dapitan si Jose Rizal, na siyang pinuno ng La Liga Filipina at si Tiyo Andres ay miyembro rin nito. "Grabe, totoo pala yung mga nakatala sa mga libro noon sa kaganapan sa Pilipinas." namamanghang sabi ni Lara habang binabasa ko kanina ang talaarawan ko, na di ko maalalang gumawa ako nito noon.

Mukhang safe naman iyon kaysa mamatay ako rito sa kinauupuan ko dahil naubusan na ng hangin. “Kung anu-ano kasi ang sinasabi mo r'yan para lang mapadali ang role mo,” asik ko agad sa kanya nang makabawi. “Thank you sa tubig mo pero no. Ikaw pa rin si Jose Rizal sa roleplay.” Napahalakhak ulit siya. “Oy, huwag mo na akong gawing Rizal, please. Ayoko nang maraming sasabihin. Mahina ako sa memorization.”

Baka bagong laro 'yan ng pambata. "Hindi, ano ba 'yon?" Narinig ko namang tumawa si Axciel sa sagot ko. "Mommy, ikaw si Rizal at kami ang soldiers," nagtaka naman ako sa sinabi ni Axciel. "Oh tapos?" "Oh tapos? Mommy, ano bang ginawa ng mga soldiers kay Rizal?" "Binaril patalikod?" "Exactly!" Sigaw niya. Nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi nito! Tatakbo na sana ako ay pinagbabaril na nila ang likod ko! Mga putang*na! Ang hina ng utak ko!

paliwanag ng host. Nang tumayo naman kami ay nakita ko ang kaninang nagsabi na ipakilala ko siya kay Kaizer. Nang ngitian niya ako ay agad ko naman itong sinuklian. “First question, what is the exact date of Jose Rizal’s execution?” Mabilis namang nagtaas ng kamay si Rea. “December 30, 1896,” confident na sagot nito. “That’s correct. Now, for the second question, The Battle of Austerlitz took place during which war?”

"Dahil satin. Even me, I am so guilty, Clariza. Hindi naman mangyayari ito kung hindi ko ipinakilala ang sarili ko sa lahat." Umiling ako. Ayokong nararamdaman ni Riza ang ganito. She just did what she think was the best thing to do. Hindi niya alam na buhay ako. Hindi niya alam na maayos ang kalagayan namin nina Mama at Papa.