Novel & Cerita Jose Rizal Silhouette

Mukhang safe naman iyon kaysa mamatay ako rito sa kinauupuan ko dahil naubusan na ng hangin. “Kung anu-ano kasi ang sinasabi mo r'yan para lang mapadali ang role mo,” asik ko agad sa kanya nang makabawi. “Thank you sa tubig mo pero no. Ikaw pa rin si Jose Rizal sa roleplay.” Napahalakhak ulit siya. “Oy, huwag mo na akong gawing Rizal, please. Ayoko nang maraming sasabihin. Mahina ako sa memorization.”

Si Roman Valezarte. Wala siyang emosyon sa mukha. Ang kaniyang malamig na mga mata ay nagmamasid sa buong paligid, may hawak na isang mahabang assault rifle na umuusok pa ang dulo. Sa labas ng nabasag na bintana, nakita ko ang mga armadong tauhan ni Crisostomo, nakabulagta, duguan, at walang buhay. Ni hindi man lang pinagpawisan ang dalawang halimaw na nasa harap namin.

Kanina pa kadi siya naiinis dito. "Last nato," ani pa nito. "Ano ang pinag kaiba ni Rizal sayo." Tanong ulit nito. "Ano?" Walang gana niyang sagot at binalik ang tingin sa ina at kapatid. "Si Rizal nasa peso, ikaw nasa puso ko!" Naiilang na tumingin siya dito na nakataas ang gilid ng labi. May pasindot sindot pa ito sa tagiliran niya para matawa siya, pero wala talaga.

Szarina Point of view. Nagkaroon ng kaunting salo-salo dito sa Underworld Mansion ni tito Juanito dito sa Rizal. Simple lang ang binyag ng mga anak ko, at ganun din kay Aria sa mga quadro nito.

Isang hakbang palayo sa pagiging tambay sa bahay, isang hakbang palapit sa pagiging independent muli. Huminga ako ng malalim bago tuluyang bumaba ng sasakyan. Ramdam ko ang hangin ng Rizal na iba sa kinasanayan kong amoy sa Maynila, mas presko, mas tahimik, pero may kasamang pagiging totoo. “Alright, Chanton,” bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang suot kong t-shirt. “This is it. No more pause. Game na ulit.”

360 degrees ang view nito at matatanaw mula dito ang boundaries ng Rizal at Laguna nang walang harang dahil ito din ang pinakamataas. Naglakad ako sa rooftop. Kalahati ng araw ay nawawala si Jascha, nakatanggap lang ako ng mensahe na wag munang umuwi. Ang pangalawang mensahe ay isang utos na umakyat ako sa rooftop ng building.

Subalit ngayon ay nasa harapan na niya mismo ito. This... This was the place the Philippines' National Hero shot and killed. Ngayon, nakatayo siya sa lugar kung saan bumagsak ang walang buhay na katawan ni Jose Rizal. She has this sudden goosebumps all over her body. OA man, pero wala siyang magagawa. Ngayon niya lang na-appreciate ang kasaysayan. "Alam ko isang swiss sculptor ang nag-designed niyan eh. Nakalimutan ko kung sino." tukoy niya sa rebulto.

tanong ni Gabriel kay Angie. "Si Jose Rizal ay naging bayani dahil sa kanyang mga isinulat na nagmulat sa mga Pilipino tungkol sa pang-aapi ng mga Espanyol. Ginamit niya ang kanyang talino at pagsusulat para ipaglaban ang kalayaan ng ating bansa," sagot ni Angie, habang hinahaplos ang buhok ni Gabriel. "Ang gagaling po nila, Mommy, Daddy. Salamat po sa tulong niyo," sabi ni Gabriel, habang patuloy na nagsusulat ng kanyang mga notes.

malambing na sagot ni Luis habang nakatuon pa din ang tingin sa daan. "Blessie, if you want to ask something. Just ask me" biglang sabi ni Luis. "Ano namang itatanong ko sayo?" sabi ni Blessie. "Anything" maikling sagot ni Luis. "Okay. What can you say about Jose Rizal?" nabigla si Blessie sa itinanong kay Luis. "Seriously, Blessilda?" tanong sa sarili nito. Parang gusto na niyang lumubog sa kinauupuan. Nanlaki naman ang mga mata ni Blessie ng marinig ang malakas na tawa ni Luis.

Masayang saad naman ni Lolo rito. Agad na ngumiti sa akin ang lalaking tinawag na Elias. "Ikinalulugod kong makilala ka, binibini." Bati nito sa akin at halos matulos naman ako sa kinauupuan ko dahil sa lalim ng salita nito. Pakiramdam ko ay kausap ko si Jose Rizal. Ngunit kung tutuosin ay mas matanda pa ito kaysa kay Jose Rizal kaya dapat ay hindi na ako magulat pa.