Novel & Cerita My Amazing Boyfriend

Size doesn't matter for me, at sa aming dalawa s'ya lang naman ang mas enjoy m*****g kasi. Sa totoo lang may boyfriend ako, but sadly my boyfriend doesn't know about my relationship with him. Sinong tanga ang aamin sa kalokohang 'to? Ayaw kong mawala boyfriend ko. Selfish ako pag dating sakaniya kasi ayaw kong maiwan kahit kaiwan-iwan naman ako dahil sa kahihiyang pinasok ko.

"C-congrats.." I whispered. Pumikit ako ng mariin upang pakalmahin ang puso kong kumikirot. Alam ko naman na dadating ang araw na ito na maging sila pero hindi pa ako handa. "Aww thank you.." malambing na sagot sa akin ni Amara bago ito lumingon sa boyfriend niya, ang lalaking minahal ko sa matagal na panahon.

Pero bakit kapag sinasabi ko na may iba na siya bakit mabigat sa pakiramdam? Dahil kasi hanggang ngayon mahal na mahal ko parin siya. Siya lang ang dumaang lalaki sa buhay na minahal ko at naging boyfriend ko. Siya lang lalaking minahal ko. Maliban kay Dad at Kuya. Siya lang ang minahal ko sa loob ng 6 na taon.

“Hindi mo ako boyfriend dahil sa pick-up lines ko. Boyfriend mo ako dahil sa abs ko.” “Excuse me? Wala akong nakitang abs!” Napahagalpak siya ng tawa habang nag-steam ng gatas. “Bibigyan kita ng exclusive preview next time.” “Wow. May trailer pa?” “Tamang teaser lang. Rated PG. Parang relationship natin—slow burn, pero bawal sa bata.” “Bawal kasi billionaire ka,” biro ko, pero may bahid ng totoo. Napatingin siya sa akin, mas seryoso ngayon.

“That was amazing.” Marahan kong hinalikan ang noo niya. Tumawa siya nang mahina. “Yeah… you were amazing, Mi único.” At fuck. Parang nag-somersault ang puso ko sa sinabi niyang iyon. “No, baby,” bulong ko habang nakakatulog na siya. “Ikaw ang amazing.” Hinalikan ko ulit ang noo niya at mahigpit ko siyang niyakap. At habang hawak ko siya sa mga braso ko ay dahan-dahan akong nakatulog kasama siya.

Nilayo ko ang mukha ko sa hawak niya. “Masaya lang. Wow. I can’t believe this. T*ngina.” Happiness is evident in his eyes. Smiling like he won a lottery. Natatawa ako na naiiyak. Finally! My boyfriend na ako. Gosh. In my eighteen years of existence hindi na ako NGSB. Akala ko wala na akong magiging boyfriend until Adrian Clarkson came into my life. “Pero hindi muna natin pwedeng ipaalam sa iba, ah.” Napawi ang kasiyahan sa kaniyang mukha. Nag-sisi ako kung bakit ko pa ito sinabi.

“Hindi, si Amon lang naman din ang dahilan kung bakit ako nandito. Kaya nung makuha mo siya sa akin, kung sumasama na siya sa iyo at sa grupo mo, inis na inis at kumukulo ang dugo ko sa iyo.” Ngayon, alam ko na. Pero mainam na rin na nakagpaliwanagan na kami. Tumayo ako bigla ko siyang niyakap. “Pero, ngayon, okay na tayo kaya huwag ka nang mainis. Iyong-iyo ang Amon mo. Saka, please, tulungan mo akong tapusin ang lahat ng problema dito at gusto ko nang umalis. Gusto ko nang ma-solo at maka-bonding ng matagal ang boyfriend ko,” sabi ko sa kaniya, kaya nakita kong napangiti siya. “Bakit, iyöt na iyöt ka na ba?”

"…Boyfriend niya ako. Natural lang na may pakialam ako sa kanya." Nanliit ang mga mata ko habang nakatayo. Sa sandaling iyon, ang lahat ay konektado—ang mga sinabi nina mama at papa, mga reaksyon ng aking mga kasama sa dorm, ang kakaibang ugali ni Evan, at... ang pagiging kakaiba ni Nathan.

" Hindi ito sumagot at naramdaman ko na lamang ang pagyakap nito mula sa likuran ko. Napangiti ako dahil sa simpleng ginawa nito tila may kumiliti sa tyan ko. "I can help you to review just tell me I am one call away. I'm not your boyfriend for nothing" I can't help but to blush at what he said. Boyfriend, ang sarap pala sa pakiramdam na may nag aalaga sayo ng ganito I feel so special.

Granny ay girlfriend na niya! Hindi naman ako naapektuhan ng mga ganitong usap-usapan dahil wala naman akong inaagrabiyadong tao. Medyo proud pa nga ako na boyfriend ko ang may-ari ng kumpanya dahil ipinamamalita niya ito sa kabila ng aking ayos. Ang hindi ko lang kinaya ay ang pag-alipusta ng ibang kasamahan ko sa trabaho sa aking pagkatao.