My Reflection Novels & Stories

Eh pano ba kasi, palaging nasa love triangle ako eh. Whenever I looked at the mirror, I saw my reflection smiling at me whenever I smiled. That's why, nasabi ko na. Mahal ko ang sarili ko. Mahal din ng sarili ko ang ako. Oh diba? Love triangle! Hahahah It can be Love In Mirror.

Panakip butas sa pusong iba ang nilalaman. Tanaw ko ang reflection ng sarili sa glass wall. Kaawa-awa, taong walang iba kundi selos at sakit ang laman ng mga matang namamasa sa luha. Nagbabadyang tumulo ngunit pinipigilan. Kagat labing nakatitig, nilalamon ng insecurities. If I could wish one thing in life...I wish I was never been born.

Parang nag-shutdown yung katawan ko para lang makasurvive. Hindi ako huminga. Hindi ako kumurap. Nakatayo lang ako, nagyeyelo, habang may mainit at nakakahiya na sakit na umaakyat sa dibdib ko. Umiinit yung mata ko. Sumisikip yung lalamunan ko. Panic na walang labasan. Ito yung ibig niyang sabihin. Disposable. Tumingin ako sa reflection ko sa salamin—maayos, professional, pulido. Lahat ng galaw ko pinag-isipan para bumagay sa mundong ’to.

Pogi pa rin naman, ah? Tiningnan ko ang reflection ko sa mirror. Damn! Ang fit. Ang cut. Ang aura. Hindi masama. For the first time, naramdaman kong may presence ako na may igugwapo pa pala ako, hindi lang para sa household ni Revekah—para na rin sa Paris. “Okay, okay, Lucien. Don’t get cocky,” bulong ko sa sarili ko. Hindi ako magpapakita ng excitement sa kasuotan ko, baka lumaki ang ulo ni Revekah. Hindi siya worth it sa emotions.