My Reflection Novels & Stories

Be rational and prove a point. Natulog ako ng may mga tanong pa rin sa isip ko. ••• "Let me out." "Here me out" These words keep on repeating. I can't see anything other than my own reflection. What's going on? "I am you." I jumped as I see my own reflection said that. Im facing at myself infront of a big mirror. She smiled so widely that makes me take a step back. "But you are not me." She said and her clothes changed but mines didn't.

Pagpasok ko buti walang tao at nailabas ko rin ang tawag ng kalikasan. Paglabas ko sa banyo ay napatingin ako sa mirror na andito sa loob. Naghugas muna ako ng kamay at muling napatingin sa reflection ko. Ibang iba na ako sa nerd na kilala nila. Sobrang laki ng pinagbago ko. Napangiti naman ako doon. Siguro dapat ko ng kalimutan ang lahat sa nakaraan ko at iwelcome ang bagong ako.

Stefan Aragon stood before the mirror in the dimly lit bathroom, his reflection a stark reminder of the turmoil that churned within him. His eyes were red and swollen from the tears he had shed in the privacy of this very room, the weight of his decisions heavy on his shoulders. He ran a shaky hand through his disheveled hair, trying to compose himself as he gazed at the person staring back at him.

utos niya. “Mirror test?” tanong ni Lyra. “Yes — let’s see if Aurora recognizes herself.” Binuksan ni Lyra ang sequence. Lumabas ang reflection simulation — isang holographic mirror sa harap ng Aurora core. Walang reaction sa loob ng ilang segundo. Hanggang sa biglang nagsalita si Aurora: “I see her.” “Who?” tanong ni Mariel. “The woman behind the glass. She looks like me… but sadder.”

"Sining, I expect so much from you! Sa susunod hindi ka na puwedeng lumabas ng gabi, hayaan mo 'yan si Lycka, siya ang bumili! Umakyat ka na at mag-aral! Ka babae mong tao pababayaan mo pag-aaral mo?! Gusto mo na bang matulad sa iba, ha?! Walang kinabukasan? Palamunin? Nag-aalaga na lang ng anak?!" Pag-akyat ko sa kuwarto, umupo ako sa aking pvc chair. Sa desk ko may malaking salamin and there I saw myself. My realest form, the realest me. The damage Sining. Hindi naman pala lahat ng sining maganda kasi I'm a mess. Ilang minutong pagkatulala sa aking sariling repleksiyon...my tears began to fall on my cheeks. "Stop, tama na. Kaya mo 'yan. It's just a bad day, not a bad life. Kaya mo 'yan...t

sabi niya, “kanina pa siya tapos after first glance pa lang.” Sandaling katahimikan. “Pero hindi.” “Parang hindi siya nagmamadali sa’yo.” Natigilan ako. Hindi ako sumagot. Kasi kahit ayoko aminin… napansin ko rin ‘yon. Pagdating ko sa elevator, tumingin ako sa reflection ko. “Focus, Thea,” mahina kong sabi. Pero kahit anong pilit ko— hindi na lang expansion ang nasa isip ko.

Sinubukam kong itulak sa kamay ko at nagbukas mga! Tumili ako pero agad ding tinakpan ang bibig. Baka marinig ako sa kabila, mahuli pa ako. Pinagpapadyak ko ang aking mga paa at tumalon ng ilang beses. Sumisigaw ng walang inilalabas na boses. I saw my reflection on the mirror. Dang! I look crazy! Huminga ako ng malalim. Kinalma muna ang sarili bago pumasok doon. Now I need to find out how can I open the other door so that I can enter his room.

ISANG malalim na hininga ang aking pinakawalan. Naupo ako sa harapan ng eleganteng salamin sa loob ng aming silid. Hinanda ko ang sarili upang matulog. Upon seeing my own reflection on the mirror I felt so strange. Pakiramdam ko hindi ko kilala ang babae sa salamin. Hindi ako pamilyar sa kanya. Kahit na pagmamay-ari ko ang mukhang ito bagaman parang hindi ako ang panauhin na nakikita ko sa harapan.

"Ilang christmas lights kaya kailangan dito. " Tumayo ako sa couch at lumapit sa glass window ng opisina. Nakapamulsa akong tumingin sa kawalan. Nakunot ang noo ng mahagip ng tingin ko ang office na katapat ng building namin. Nakita ko ang reflection ng mukha niya sa laptop na nasa harapan. I grinned. "Interesting..."

End of Flashback… Tahimik ulit ang kwarto, mas mabigat kaysa kanina ang nararamdamam ko. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Tinignan ang reflection ko. “Anong ginagawa mo, Terrance…” bulong ko sa sarili ko. Hindi ko na alam, kung tama pa ba ‘to, kung worth it pa ba. Kung kaya ko pa bang ipaglaban ang isang bagay, na ako rin mismo ang unti-unting sinisira. Napakuyom ang kamao ko.