My Reflection Novels & Stories

Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin ‘yung punishment na sinasabi niya. Kinakabahan ako nang todo. Hindi ko alam kung ano talaga ‘yung ibig niyang sabihin sa “open that mouth and accept me completely,” pero alam kong hindi ‘yon basta salita. Maya-maya, napatingin ako sa salamin—‘yung malaking full-length mirror na nakaharap sa kama. Nakita ko ang reflection ko..

Gusto kong sampalin ang sarili sa kagagahan ngunit hindi ko mapigilang pamulahan sa tuwing sumasagi sa utak ko ang lahat ng mga nangyari. I stared at my reflection in the mirror inside the bathroom. I took off the sando I've been wearing the whole day inside my usual attire everytime I go to work. My bra immediately slipped down my shoulder, making it easier for me to remove it. I let a heavy sigh as I turned on the shower. Matagal pa bago tuluyang bumuhos nang malakas ang tubig dahil medyo sira na ito sa sobrang tagal na't wala rin namang nag-aayos. Kung maaayos man ito'y may maririnig na naman siguro ako sa tiyahin kong parang anghel sa ubod ng bait.

Like, what the actual fuck! My heavy foot steps rained inside my wardrobe. I started looking for a cloth to wear, diverting my attention in it. But as I keep on rummaging my wardrobe, I am distracted by the floor length mirror located at the left corner from here. I sighed deeply, before walking towards its direction. I stared at my reflection. From my face to my body. And all I can see is perfection. I can see from my reflection that I am handsome, that I am irresistibly hot. And definitely, I am the epitome of handsomeness.

sabi ni Master, at dumiretso na siya sa kanyang kwarto. “Tara na po, Ma’am,” sabay hawak ng dalawa, at wala akong nagawa kundi sumunod sa kanila papunta sa sala. Lumipas ang ilang minuto, tapos na akong ayusan at Ngayon nakatitig Lang ako sa salamin.. Habang tinitingnan ko ang aking reflection, hindi ko maiwasang huminga ng malalim. Nagulat ako sa sarili kong itsura—parang ibang tao ang nakikita ko sa salamin.

And I will make sure everything aligns exactly the way I want it to. I stood up again, walking slowly around the room like I was thinking, but honestly, everything is already clear in my head. Chaos around me is just noise. Useful noise, but still noise. “Maybe they think I’m supposed to panic,” I said out loud, shaking my head slightly. “Maybe they think I’m going to cry over my mother or chase after my father.” I stopped and looked at my reflection again. “But I’m not built like that.” I walked closer to the mirror, staring at myself like I was talking to another version of me.

O baka naman sinadya niyang pumili ng mga kulay na alam niyang magugustuhan ko? Hinugot ko ang isang dress at tinapat sa aking katawan. Saka ako luminga, naghahanap ng salamin. Nang mapansin ko ang isang floor-to-ceiling mirror sa likuran ko, hindi ko napigilan ang kilig na umakyat sa aking dibdib. Tumitig ako sa aking repleksyon, pilit na iniisip kung paano niya natantya ang eksaktong sukat ng aking katawan. Napakagaling ng gurang na 'yon!

Pakiramdam ko pag tinanong ko si André ay may naaapakan akong linya sa gitna naming dalawa. Nagsimula na akong mag self-reflect. Hindi ko pa ito kailanman nagagawa kahit na Sino. Hindi kaya ako mahulog? Hindi kaya ako umasa? Paano kung sa kalagitnaan ng pagpapanggap ko ay hindi ko mamalayang nagkakatotoo na pala? How will I save myself from it?

Siguro ay sa kalakasan ng apog ni kuya na mangsiping ng babae dito sa rest house niya habang andito pa ako, porket wala sila mama, e. "Damn," I whispered to myself when I faced the mirror. Pulang-pula ang mukha ko. Tangina naman. Dumapa ako sa kama at tinakluban ang sarili gamit ang kumot. Diniin ko ang aking mukha sa unan at tumili nang malakas. Moments later, I got up and sat on the bed. Nilingon ko ang vanity mirror at pekeng ngumiti sa sarili.

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.

Pero sa kasamaang palad, walang signal sa loob. Kinalampag ko ang pinto. "Please... let me out..." umiiyak ng saad ko. Nanatili lamang sa may pinto. "Ah!" Napasigaw pa ako nang makita ang reflection ko sa salamin. Ayaw ko dito. Pinalala nito ang anxiety na nararamdaman ko.