Nakakapagod Quotes Novels & Stories

i said drunk "𝙚𝙖𝙨𝙮 𝙢𝙖𝙠𝙞𝙥𝙖𝙜𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙠𝙖𝙖 𝙨𝙖𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖 𝙢𝙖𝙜𝙨𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙠𝙖 𝙣𝙖𝙧𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙙 𝙖𝙡𝙨𝙤 𝙥𝙖𝙡𝙖𝙥𝙞𝙩𝙞𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙡𝙤𝙤𝙗 𝙢𝙤 𝙨𝙖 𝙠𝙖𝙣𝙞𝙮𝙖 𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙢𝙖𝙡𝙖� ��𝙖𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙥𝙧𝙞𝙫𝙖𝙩𝙚 𝙞𝙣𝙛𝙤𝙨 𝙣𝙞𝙮𝙖"he adviced

Na pupunta ako sa lugar na ito para magsaya, hindi para lumuha kagaya ng sa ngayon. Shit! I am the one that said "Goodbye", "It's over" but I'm the one crying. Palagi na lang akong, 'God help me, God save me, God please...' Laging gano'n ang eksena ko tuwing nahihirapan at nalalagay ako sa peligro. Minsan... Nakakapagod din palang sambitin ang mga katagang iyon 'no? Nakakapagod na ma-reject lahat ng prayers na meron ka. Na dahil sa rejection na iyon, maitatanong mo na lang na...

Weird. I don't know what to say. Natameme ata ako. Hindi Ako 'to. Napaiwas ako ng tingin at humigop ng kape, just to release the tension that I felt. * * *

******* KINABUKASAN Napasinghot-singhot ako habang nakapikit, may na-aamoy ako parang ang bango? Dumilat ako saka pabalikwas na bumangon pero agad ko ring pinag-sisihan at napasapo sa aking ulo. Damn! Oo nga pala, nagpakalasing ako kagabi at ngayon napaka-sakit ng ulo ko. Hang over! Inom pa, Natasha!

my fucking Christ! “Ba’t naman kasi…eh! Nakakainis!” “Naman oh! Quota na ako lord! H’wag mo nang ituloy ‘yan!” duro ko sa kalangitan. Para akong sira sa oras na iyon. Pero ewan ko lang ba’t kumulog bigla. “Naman, hindi ka naman mabiro! Lord naman e!” Nailing na lang ako sa sandaling iyon. "My life has been a roller coaster!"

Ang malumanay niyang boses ay nagbibigay sa akin ng kapanatagan. "Okay lang, itay. Maraming Salamat po sa lahat-lahat. Hindi niyo naman po kailangang madaliin ang pag-iipon. Huwag niyo pong aabusuhin ang sarili niyo. Paano na lang po ako kapag nawala kayo?" Sagot ko naman. Ramdam ko ang pagod ng itay sa araw-araw. Base kasi sa mga naririnig ko ay hindi madaling makipagsapalaran sa dagat. Lalo na at may edad na ang itay. Alam kong napapagod din siya hindi niya lang sinasabi.

Nakangiting bigkas ko Masarap sa feeling na makatulong ka sa sarili mong mga magulang at ngayung pumapanig na sa akin ang swerte, hindi ko na ito pakakawalan. Pati mga magulang ko ay isasama ko na sa aking pag-angat. Hinding hindi ko talaga sila pababayaan kahit na ano ang mangyari

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

Napahawak ako sa dibdib ko, parang inaayos ang sarili ko mula sa mental crash. “Hindi pwede ‘to…” bulong ko. “Hindi pwede…” Lumapit siya nang kaunti, mas seryoso na ngayon. “Relax.” “Paano ako magre-relax kung nababasa mo utak ko?!” inis kong sabi. Saglit siyang natahimik. Tapos— “…I was joking.” Natigilan ako. “Ha?” Bahagya siyang nagkibit-balikat. “You asked. I answered.”

“Basta, apo, ha?! Huwag kang magpapakapagod doon. Magpahinga ka rin. Huwag mong aabusuhin ang sarili mo.” “Pangako po, lola! Hindi po ako magiging sakit sa ulo. Magpapakabait po ako doon. Huwag po kayong mag-alala sa akin.”