Nakakataba Ba Ang Lugaw の小説・ストーリー

Joke ulit! "Ikaw ba nagluto nung sabaw?" tanong nito na ikinabigla ko. Ba't ba bigla nalang s'yang nagsasalita? Nakakabigla, ah. Hindi mo malaman kung anong isasagot mo agad 'e. "Oo, bakit? Masarap ba?" wala sa wisyo kong tanong. "Matabang." seryoso nitong sagot sa'kin sabay bagsak ng mga balikat ko.

Nagbalik na nga talaga ang tunay na Claver, nagsisimula na kasing lumamig ang simoy ng hangin sa mga pinagsasabi niya. "Dito na lang ako. Hindi naman din papayag kuya mo, hindi kami nag-uusap," sambit ko. Pero kung tinanggap ko ang sorry niya nag-uusap na kami, pero hindi e. Bahala siya. Magnanakaw pa ng halik. "Luh, LQ kayo? Wahahaha! Tama 'yan awayin mo si kuya." "Nakakapikon kasi siya."

alalang sita ni Luke. Pero siya na mismo ang lumapit para kunin ang pinakabatang paslit, ganoon na lang ang pagkakawag ng mga paa nito nang kanya ng mabuhat. "My, hindi ka pwede mapagod." Tarantang tayo na lang ni Luke kahit pa napapangiwi ito sa sakit ng sugat. "Kaya ko na ito." Hawi niya sa subok nitong pagkuha sa bata.

cguro ang lake ng kanya at tuamawa pa ito. sus mareyosep kayong mga babae Oo saad ni manang... lumingon samin yung babaeng nag memake up kanina.. hoy tanda huwag kanang makialam dahil kulubot kana.. saad nito kay manang at inirapan pa ito ng tudo... ahemm ah ms aliwas excuse me lang huh!! saad ko.. ganyan kaba kabastos sa mas nakakatanda sayo? you know what? you have a freaking face...

Naguguluhan niyang tanong. "Hindi naman alal pero as in, wala na talaga lahat-lahat, Kap. Pati ang mga bala ng baril na nagkalat sa lupa, wala narin. Maging ang mga bakas ng dugo sa buong bodega, wala na kaming nakita. Literal na naglaho nalang na parang bula!"

Ano ba ako? Kung balang araw ay makatagpo ako ng taong makakasama ko habang buhay, matatanggap niya kaya ang nakaraan ko? Hindi niya kaya ako ikakahiya? Tatanggapin niya kaya ng buo ang anak ko? Ilang saglit ay namalayan ko na lang na tumulo na naman pala ang luha ko. Kaya niya kayang tumagal sa isang babaeng mahilig umiyak?

"Ano bang alam mo? Malamang masama ang loob ni Young Master." Sa kabilang panig ng mesa, ilang matatabang lalaking nasa katanghaliang-gulang ang itinulak palayo ang mga babaeng nakapaligid sa kanila. Nagkatinginan sila nang may bahagyang pag-aalangan, nagkanya-kanyang tulakan gamit ang tingin, hanggang sa tuluyang matoka ang isang kaawa-awang lalaki. Tumayo ito habang hawak ang baso ng alak, pilit na nakangiti ngunit halata ang kaba.

lahad nito. Ganap na siyang nakahinga nang maluwag. "Hay naku Lukasio, pinakaba mo ako bigla eh.. Akala ko kung ano na eh. " "Bakit, may hindi pa ba ako nalalaman sa'yo Cataleyah? " nanunubok na tanong nito. Nagsalubong na naman ang may kakapalang kilay nito.

Sa isip nila, kaunting sorry, isang kasal, o kahit matamis na pangako ay mabubura na ang sugat. Hindi nila alam kung gaano siya nagbulag-bulagan at kung gaano siya nagtiis. Ilang beses niyang binigyan ng pagkakataon iyon, ngunit wala siyang napala kundi kabiguan.

Kusang bumagsak ang isang butil kong luha! May bago naba? Nagbago naba? Hindi naba ako?