Romans & histoires Nakakataba Ba Ang Lugaw

“Lahat kami? Hindi lang ang mga may katungkulan, pati kaming mga ordinaryong mamamayan? Pati mga anak namin?” “Opo!” tugon ni Lakay. “Gusto kasi ni Kibaweg na makilala nyo ang babaeng bumihag sa kanyang puso.” “Bumihag po talaga?” biro ng isa. “Ang lalim, hindi namin maarok! Kulang na lang dugtungan nyo pa ng: datapuwat, ngunit, subalit…” Tawanan, pati matatandang walang ngipin ay naghahagikgikan.

tanong naman ng isa pang nurse. Sa halip sagutin ang mga tanong nung nurse, lumapit si Barbara sa tabi ni Mason at saka marahang kinausap. “Nagugutom ka lang kaya ka naguguluhan. Anong sustansya ang makukuha mo sa lugaw ng babaeng iyon? Ang lugaw ay para sa mga mababang uri; wala itong pinagkaiba sa kaning-baboy!” “Mahilig ako sa lugaw ni Mama!!” inis na sigaw ni Mason.

Kung lugaw lang, sana ay ayos lang, pero ang lugaw na iyon ay may halong laxatives. “Nay, kain na! Ang manugang mo pa mismo ang nagluto nito! Lugaw na may pampaswerte!” tumawa ng malakas si Julio, pinwersang buksan ang bibig ng matanda at ibinuhos ang lugaw sa loob.

Naghalungkat din siya sa kanyang bag ng band-aid upang ilagay sa paa niya dahil may paltos na ang mga iyon. Pagkaupong-pagkaupo niya ay kaagad niyang narinig ang usapan sa tabi lamang niya. “Akala ko ba ay makikita na natin ngayon ang asawa ni Kuya Lucas? Sa ganitong klaseng okasyon ay hindi pa rin siya nagpapakita. Sa tingin mo, sobrang pangit kaya niya o sobrang taba kaya wala siyang lakas ng loob na humarap sa mga tao?” tanong ng isang babae.

"Ito ang best lugaw malapit sa school. Maraming kumakain rito at sinasabi nilang masarap talaga. Miski ako kapag nagkakasakit ako bumibili ako nito at lumalakas ako at nagkakagana. Kaya nagdala ako para matikman mo." "Oh! Napakabait mo talaga." Kitang kita sa mukha ng lola ni Erwan ang saya. "Although, masarap itong lugaw, pero mas masarap ang luto ng ate mo last time." Ngumiti siya at sumagot. "Ang mga luto nang ate ko ay sadyang masarap. Kung gusto mo sasabihin ko siya na ipagluto ka ulit kapag may time."

Napabuntong-hininga si Andra at inilapit ang mangkok ng lugaw sa kanya. Sa pagkakataong iyon, kinuha rin ni Xavier ang mangkok. Mainit pa ang lugaw, simpleng kanin na niluto hanggang lumapot, may kaunting hiniwang dahon ng sibuyas sa ibabaw. Banayad ang amoy nito, payapa at nakakapagpagaan ng pakiramdam. Isang klaseng pagkain na karaniwang inihahain sa mga maysakit, sa pag-asang kahit paano’y maibsan ang bigat ng katawan. Ngunit kahit isang kutsara pa lamang ang naisasalin sa bibig niya, wala siyang malasahang ginhawa. Dahil ang mas masakit ay hindi ang katawan niya... Kundi ang dibdib niya.

Nakagat n'ya rin ang ibabang labi dahil sa biglang pagragasa ng kilig sa kan'yang buong katawan. "Ang aga mong nambola," pabiro na sabi n'ya para pagtakpan ang nararamdaman na kilig. Alam n'ya din na sa mga oras na iyon ay namumula ang kan'yang pisngi at hindi ito nakaiwas sa mapanuksong tingin ni Luke.

“Kung kulang pa ‘yan, magpapabili ako.” “Huwag na, baka magkaroon ako ng sakit sa bato. At i-uwi mo na lang itong lugaw, ayoko nito. Wala akong luyang naaamoy. Lugaw na nga lang, hindi ka pa marunong.”

Hindi ko na siya sinagot pa at dinala ko nalang siya sa lugar na sinasabi ko na kakainan namin. "Lugaw date? Seryoso ka ba, Magi?" nakabusangot niyang tanong habang pinagmamasdan ako na lagyan ng kalamansi yung lugaw niya. "Date pa din naman 'to diba? Saka isa pa, hindi lang naman sa restaurant or food chain or amusement park pwede magdate eh. Saka ang sarap kaya ng lugaw dito, ang crunchy pa nung bawang." sabi ko sakaniya saka pinakita sa kaniya yung pagsubo ko ng lugaw na may toppings na bawang sa ibabaw.

Nakatahimik si Necy sandali pero ang katahimikang iyon ay parang bagyong bubulwak. “Kaya mo ba talaga?” bulong niya. “Kaya mo bang pigilan ang sarili mo ‘pag siya na ang humawak sa’yo? Sa kama n’yo? Sa gabi ng kasal n’yo? Kaya mo bang hindi isipin na siya na ngayon ang asawa mo?” “Necy..”