Nakakataba Ba Ang Lugaw Novels & Stories

Bakit mo ba ako, ginugulat? "Huh? Baby, di ko naman alam na may ugali ka pa lang natutulog sa tubig kaya di ko na naisip na magugulat ka, akala ko kasi napansin mo akong dumating eh, pagsisinungaling niya", habang buhat-buhat parin si Katleah. "Aho! aho! Kahit kailan talaga Marco nakakabwisit ka, Ano pa ba ang pwede mong gawin sa akin maliban na lang sa igulat ako ha?"

Kasabay ng pagluwag ng kanyang paghinga ay ang pag-agos ng luha. Nakatakdang mangyari ang kinatatakutan ko. Nagbalik ako, at muli kaming nagkita. Pero kailangan kong panindigan ang paglayo at ang pagtatago. Tiningnan niya ang kambal. Si Lia ay nagtataka, at si Liam ay mahigpit na nakakapit sa kanyang hita,

at mas lalo pang humigpit ang yakap nito sa kanya. Wala ng salitang namutawi pa sa bibig ng dalawang mag lola. Nanatili na lang sila na mag ka- yakap. Kapwa may luha sa kanilang mga mata. At tila para syang batang ayaw na ring mahiwalay mula sa ina.

Mukhang ganoon nga konektado sa langit. Sa sandaling iyon, nakaupo si Luol sa isang malaking bato na may tuyong tubo ng tabako sa kanyang bibig. Maraming tao ang nagtatrabaho, at may mga bata na naglalaro sa paligid niya. Habang tinitingnan ang paligid, ngumiti si Luol. Lalong nasisiyahan siya sa kanyang Magecraft.

Nang marinig ni Elaine ang mga salitang ito, naramdaman niya na hindi ito makatwiran at napahiya siya sa punto na gusto na niyang mamatay. Lumuhod sa sahig at dilaan ang lugaw? Sobrang dumi ng sahig! Gaano karaming tao na ang tumapak sa sahig na ito? Bukod dito, sobrang dumit at itim ng mop sa banyo. Paano niya ibababa ang pamantayan niya para dilaan ang lugaw na nasa sahig? Hinding-hindi niya didilaan ang lugaw na nasa sahig kahit na mamatay siya sa gutom!

Siguro, totoong ginto ang mga nakikita ko rito. "Tila sobrang bigat ng iyong dinaramdam. Nais kitang tulungang magbuhat. May nais ka bang ipabuhat sa'kin?" tanong ni Ate Lluvia kaya napabalik ako sa ulirat at napatingin sa kanya. Nakaupo ako sa kama ko habang hawak ang isang maliit na baul na kanina ko pa tinititigan. Si Ate Lluvia naman ay nakaupo sa kama niya, kaharap ko. "Lux, masasandalan mo ako. Ano ba iyang bumabagabag sa iyo? Nang sa gayon, mawala na iyan bago pa tayo makarating sa Espanya. Nang makapagsimula ka na ng bago." "Ayos lang po ak---"

Naririnig kasi niya ang lagaslas ng tubig. “Sa ilog ba sila patungo?” “Oo, Liah.” “Pwede bang bumaba tayo? Parang nahahalata na kasi nila, na may lumilipad sa ibabaw nila, pero hindi nila nakikita,” aniya kay Lala. “Masusunod.”

kagat labi kong tugon para mapigilan ang nagbabadyang luha ko. Lumakad kami patungo sa kwarto ni lola na narito lamang sa ibaba ng bahay. Matanda na kasi si lola at hindi na pwedeng mag akyat baba sa hagdanan, baka mahulog na naman siya kagaya ng dati.

Kitang-kita pa ang mga bakas ng luha sa kanyang pisngi, at nasasaktan ako sa nakikita kong pagkalugmok niya. Si Ava, talagang magaling siyang magtago ng nararamdaman, pero ngayon, hindi na. Napaka-raw at totoo nito; parang nalulunod siya, at kahit hindi niya alam, pati ako, nalulunod na rin.

YTHANIEL'S POV Nakailang order din kami ng lugaw bago kami natapos kumain. Sobrang busog na kami pero parang may magic yung lugaw—kahit busog ka na, gusto mo pa rin. We are full, yes, but we still wanna eat lugaw, so we order again and again until we’re fully satisfied. It really tastes so good. No sugarcoating the words. Such a good food. Simple, warm, and oddly comforting.