Name A Place Where You Often Whisper Mga Nobela at Kwento

Isang uri ng katahimikan na hindi ko kailanman naranasan sa lungsod. Sa buong buhay ko, bihira lang akong pumasok sa ganitong lugar. Ngunit ngayon, tila gusto kong ilapag ang lahat—lahat ng bigat, lahat ng tanong—sa kung sinuman ang nakikinig sa loob ng sagradong espasyong ito. Nakilala ko rin ang ilang madre at deboto, kasama si Nanay Weng na tila kilalang-kilala ng lahat.

Bangis naman non! “Oo! Nandito ako!” wika ko. Napansin ko naman na tila nagsilingunan ang mga nas paligid sa bawat speaker na naririnig ang boses ko. Narinig ko rin ang echo ng boses ko mula sa first floor ng Sembrano’s Empire. Mas lumapit naman siya sa cctv.

Alam kong hindi na ito ang usual na coffee shop o restaurant na pinupuntahan namin. "Where are we going?" mahina kong tanong, nilalaro ang laylayan ng aking damit. Isang mabilis na sulyap ang ibinigay niya sa akin, may halong kaba at excitement sa kanyang mga mata. "Somewhere quiet. Gusto kitang makausap nang walang istorbo," sagot niya, pero alam kong hindi lang iyon ang dahilan.

I heard him say again. I don't know, but I can feel shiver down to my spine out of nowhere after hearing the name of the place. Is it there where I can find dead bodies for real?

At sa gitna ng hallway… si Silas. At sa kabilang sulok, may isang taong naka-maskara. Pamilyar ang postura. “Kuya…” tawag ko. “Siya ‘yan,” sabi niya. “That’s Whisper.”

I hide in the library, tucked between shelves of art books and architectural plans. I hide on the upper terrace where the wind drowns out footsteps. I hide in the quiet chapel near the cliff, sitting in the back pew, ankle throbbing but heart steadier. Huminto sila sa paghahanap pagsapit ng paglubog ng araw. Pinapanood ko mula sa malayo sina Cairo at Zapherous na nakaupo sa gilid ng infinity pool, the sky bleeding orange into violet. Their voices are low, indistinct. I don’t hear what they say.

Not until we were alone, kneeling beside the gear pile under the tarp. “It’s in Panimo, the island's center,” I told her in a whisper. “Woodpine Valley University is located in there. A safe zone. But the only way in is through the old ossuary beneath the church.” Her mouth parted slightly. “How can you be sure?” “I grew up hearing stories from Lolo. ‘When the light is low, seek God below.’ He said it's a passage they used to say when hiding during storms. Or wars.” “And you just... remembered that now?”

He then leaned down until his lips were already closer enough to my left ear. He whispered, “Wanna ditch the party? I know a place here.” Ang buong lugar ay lalong umingay nang may magsalita sa harap. Indistinct chatters could be heard anywhere and it annoyed me very much, plus the laughter that my ears could not take. Idagdag ko pa ang mga matang hindi tumigil sa katitingin sa direksyon namin na para bang kami ang nasa entablado at nagsasalita.

— tinap ko naman ang balikat nito at nagpaalam saka lumabas ng Venue. Paglabas ko ng Gym ay may mga student akong nakitang nakatambay sa may gilid. Lakad lang ako ng lakad, hangang sa napalayo na ako sa gym pero dinig ko pa rin ang music. Nasa tapat na ako ng Nursing Department ng tumunog ang cellphone ko, Nakita kung si Devon ang caller. ["Milady, It's Young Master Zichallial."—] ramdam ko ang kaba sa boses nya

tugon ko dito at doon ito hindi nakasagot. Pinakinggan ko nalang ang ingay na nagmumula sa kabilang linya at doon ko rinig na rinig ang malakas na tawanan nila Papang at nang aking mga kapatid. Alam kong nasa kusina si Mamang dahil rinig kong may naghuhugas ng plato.