Naruto And Pain の小説・ストーリー

Napa-pikit ako sa sakit na bumalot sa katawan ko habang unti-unti nang nanlalabo ang paningin ko. Ang alam ko lang, nakikita kong nasusunog na yung building kahit malabo. Maliban doon, lalo nang lumabo yung paningin ko hanggang sa nilamon na ng dilim ang lahat. NASH Pain crept all over my body when conciousness snapped back into my system. Unti-unti kong dinilat ang mata ko bago sinubukang i-kondisyon ang sarili ko. After that, I sat up straight as I looked around the place. It's not familiar, actually I don't even know where I am.

Mas lalo itong natakot dahil sa naging reaksyon ko. My flesh feels like it was ruptured because all the blood in my body was forcedly gathered in my palm. Now, I am suffering from the pain. Hindi ko inakala na ganito kahirap buhayin ang puno ng buhay. It feels like it also needs someone's life. I am slowly dying.

Hinalikan ko siya sa mga labi bago ako unti-unting umulos. Napakapit siya ng mahigpit sa balikat ko at naririnig ko mahihina niyang paghikbi. Alam kong nasasaktan siya base sa paninigas ng katawan niya. Tiningnan ko siya sa mga mata habang patuloy ako sa pag-ulos. "Bite my shoulder if you can't bear the pain anymore."

"N-not yet." He kissed my cheek and my hair. "The pain will eventually fade. Please bear it for now." I nodded. Pinakiramdaman ko ang aming katawan. Finally, we're connected now. When I calmed myself down, I whispered. "You can move now." He started to thrust it in a slow pace. I can still feel the pain. He ravished my lips and devoured it like a prey. Pansamantala kong nakalimutan ang sakit at pinagtuunan ang kaniyang labi.

“Pakiusap, Ma’am. Naroon si Sir Joaquin para iligtas siya. Kapag bumalik tayo ay pati ang buhay niyo’y manganganib.” Wala na akong nagawa dahil tuluyan nang nanghina ang katawan ko. He’s just too strong. Not to mention the pain that’s starting to resurface again. Tuluyan nang bumigay ang katawan ko at unti-unting nanlabo ang paningin.

I didn't know that this is so fucking painful. He started thrusting, naghahalo ang sakit at sarap sa buo kong katawan. I keep on grinding at halos magmura siya sa harap ko dahil hindi niya gusto ang ginagawa ko. "Stop doing that! Or I will come early." He said as he put me in place. Hinayaan ko na siya sa ginagawa niya habang patuloy na nayayanig ang mundo ko sa bawat pasok at labas niya sa akin. I saw how my breast dancing at his rhythm. Ramdam ko ang hapdi sa bawat indayog na ginagawa niya but still the heaven is so good that I didn't even know what pain is.

Kinusot-kusot ko pa ang mga mata ko dahil baka nananahinip lamang ako at mawala rin siya bigla paningin ko. Pero pagmulat ko ay naro'n pa rin siya nakatalikod ito sa akin at nakaharap sa kalan. Napatitig ako agad sa likod niya na talagang batak sa pagwo-work out. Alagang-alaga niya iyang katawan niya talaga. Hanggang sa bumaba ang paningin ko sa maumbok nitong pang-upo kaya napalunok laway na lamang ako at napapailing. 'Erase...erase!'

Arte ah. Inirapan ko siya at kumawala sa yakap niya. Dahan-dahan akong naglakad sa high-chair. Uupo na sana ako kasi hindi ko mapagilang mapa-igik sa sakit. "Shit!" I hissed when pain hit me. Muntikan na rin akong matumba. Kung hindi lang ako sinalo ni Tyrus ay baka natumba na talaga ako ng tuluyan.

Handa akong maghintay hanggang sa puwede na, kahit gaano katagal, kahit walang kasiguraduhan na magiging akin siya sa huli. Everytime I see her face, I only see pain on her expression. And that made me bleed so much. Imagining how hurt she was because of what happened is breaking my heart into pieces. Pansin kong nawalan ng buhay ang mga mata niya. It became dull and blank, far from what it used to be. Kaya labis akong naghirap habang nakikita siya sa ganoong estado. Hirap na hirap. Silently, I am suffering. I am bleeding.

Shit. Dahan-dahan siyang gumalaw habang hinahalikan ang leeg ko. "Babe masakit talaga." Tumulo ang luha ko. “Hindi ko ata kaya.” Marahan siyang tumingin sa akin at hinalikan ang luha ko. "I know, sorry. It will pass. Pangako.” He played with my niples while gently going in and out of me. True to his words. I can feel pleasure in my pain.