Naruto And Pain นิยาย & เรื่องราว

"Please, don’t let your anger consume you, Narnia. It’s okay to feel pain, but don’t let it turn you into someone you’re not." Pinikit ko ang mga mata ko, pilit kinakalma ang sarili ko. Kung sana ganoon lang kadali. Pero paano kung huli na ang lahat?

Napaluhod ako matapos niya akong bitawan dahil sa panghihina mula sa kanyang pagsakal sa akin. Naramdaman niya ang sakit sa aking isinaksak. Unti-unti siyang nanghihina nang maramdaman ito. Pilit niyang bunutin ang nakasaksak na kahoy sa kanyang leeg ngunit hindi niya ito magawa dahil sa siya ay nanghihina na dahil sa sakit na naramdaman mula sa saksak. Napaluhod siya roon. Umiiyak naman ako habang nakikita ko siyang unti-unting namamatay.

utos nito sa kanya kaya't mas pinaghiwalay niya ang mga hita. "Ohh!" sigaw niya noong biglain siya nito. Nasabunot niya ito. Tumulo ang patak ng luha sa pisngi niya na agad nitong hinalikan. "There's no other painless way," suyo nito, "Breathe, My aber," patuloy nitong bulong. Pilit siyang huminga nang malalim. Masyado siyang dinuduyan ng hapdi at init. Ramdam na ramdam niya ito at alam niyang hindi biro ang laki nito.

“Tumahimik ka nga. Don’t you know that I’m in so much pain?” “Why are you in pain? Tell me what’s bothering you.” “Mga parents ko nga.” “And then? Is there something more?” Leana’s POV Of course, there is something more. Tungkol sa ‘yo ‘yun Nico. Hindi ko naman magawang sabihin sa kanya. Hindi ko naman magawang sabihin na nahuhulog na pala ako sa kanya. Sino ba ako para sabihin ang tunay na nararamdaman ko? Mare-reject lang ako.

Napakurap ako ng kunin ni Lola ang kamay kong mahigpit na nakahawak sa barandilya "I know nasaktan ka niya, but pain is part of life Yanna...Oo takot tayong masaktan,lahat tayo ayaw nating masaktan,.. pero hindi tayo matutoto kung hindi tayo masasaktan" "Hindi tayo magiging matatag kung walang bagay na magpapatatag sa'tin....And pain..pain can make us stronger..yah it's hard to get up but once we're back on our track again, we will be a better and stronger person than once we are" "Hija..you need to understand that..pain is a lesson" "L-lola?" "hindi ko sinasabing sangayon ako sa ginawa niyang pananakit sayo..all I trying to say is.... forgive"

Instead, I’d be stabbed by someone again and not witness this kind of scenario. “W-what are you doing?” nauutal kong tanong habang umarte na bagong gising lamang ako. Kita ko na napapunas siya ng kanyang pisngi saka tumingin sa kanya. I can see the pain in his eyes, but there's nothing I can do about it. Ang tanging nagagawa ko lang ay ang titigan ang mga mata niyang nasasaktan.

"Hush baby, you're strong and brave, right? Don't cry, it's okay..." Mariin kong kinagat ang labi ko habang nakatakip pa rin ang palad sa aking tenga. Hindi ko na kaya, but that voice... Nico's voice. He calmed me for a moment. But still... the pain was still there. In my heart. Can I take it? Can I endure it? Nobody knows what I had been through. I am fighting alone, and no one can help me except for myself.

Aurora's Point of View Nang makalayo siya ay agad kong sinalubong ang tingin niya. Pulang-pula ang kaniyang mga mata, ilong at pisngi. Basang-basa rin ang mukha niya dahil sa pag-iyak. Marahan kong pinalis ang mga luhang iyon habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko. I could cry for them, I can accept any kind of pain for them, lahat kakayanin ko para lang hindi ko sila makitang umiyak.

Napaigtad siya sa sakit. He spread her legs and forcefully enter his thick, hard sword, dahil maharas nitong ipinasok iyon sa kanya, nakaramdaman siya na tila may napunit sa loob niya. It was extremely painful, her tears wouldn't stop falling as she endured his harsh thrust.

NAKARAMDAM ng pagkaiyamot si Gian. Malapit na siyang matapos sa paliligo, pero magpahanggang ngayo'y hindi pa umaalis ang kaibigan ng asawa niya. Binabagalan na nga niya ang kilos. Ang kaninang nararamdamang init ng katawan ay naglaho na, napalitan ng inis. Ilang mura na rin ang lumabas sa bibig niya. Sumasakit ang puson niya!