Naruto Dad And Mom の小説・ストーリー

Right now the CEO of Monroe is their cousin Amanda, she's only 20 years old. Oh, she's my dad first grandchild on his first wife. Namatay kasi ng maaga si Tita Wanna and best friend n'ya si Mommy. The story is— my dad is in love with Tita Wanna but, Tita Wanna don't love him the way he do. And my mom loves dad the most. Alam iyon ni dad noon pa man pero gusto talaga niya si Tita Wanna. My mom can't bear seeing him lonely, suffering so she asked Tita Wanna to try loving him. Little did mom knows, may sakit na palang iniinda noon ang best friend niyang si Tita Wanna. Dahil best friend niya si mommy, pinagbigyan niya hiling nito na subukan mahalin si dad. Tapos ayon nga, they had Ate Arteries a

nati nito at bahagyang ngumiti. "Magandang gabi rin po, Salamat po." Naiusal ko na lang. Inakay naman ako ni Mommy papasok, dinala n'ya ako sa kusina kaya naalala kong hindi pa ako kumakain. My Mom glared at my Dad when my Dad was eating without her. My Dad looked at my Mom with an adorable face so I chuckled. My Dad is a cold person and I think I inherited his traits but he has a soft spot for my Mom.

"Oo nga anak, we are not sure about the lastname but he is with her beautiful mom. " sabat ng kanyang ina. "Do you still remember his mother's name mommy?" Tanong ng ama nya sa kanyang ina. Halos hindi na humihinga si Hunter sa posibleng sagot ng ina. "Hmm Yeah, I think its Natalia Suarez daddy." Simpleng sagot ng ina na biglang nakapagpatayo ni Hunter sa kina uupoan nito.

"We already apologized. Nabayaran na rin naman ang kasalanan namin. You should be happy with him. Don't mind us..." Umiling ako. "Hindi ako sasama sa kaniya Dad. Pwede bang...paalisin mo siya?" "Where is he?" "He's outside..." Tumango siya bago ako pakawalan. Yumuko ako habang tinutungo ni Dad ang sliding door. Binuksan niya iyon at lumabas. Umiyak lang ako ng umiyak. Mom didn't come at me but she's crying too. Para kaming tangang nag-iiyakan dito sa rooftop.

Parang sinasabing, “Ako na ang tahanan mo.” Hahalik na sana ako pero biglang may humila sa akin, si Dad. “No PDA’s,” sabi niya, malamig pero may halong biro, at hindi ko napigilang mapangiti. Si Cupcake ko? Napakamot na lang ng ulo, halatang nahiya. “Hayaan mo na ang Dad mo,” ani Mommy, sabay tapik sa braso ko. Tumango na lang ako at muling humawak sa kamay ni Draco. This time, hindi na kami pinigilan ni Dad. Siguro, napansin din niya ang mga mata naming sabik lang makasama ang isa’t isa.

Ngunit alam kong nagsasabi si Kuya Nate ng katotohanan. "H-how was dad?" "He was furious and searching for the whole city to find Mom," napatikom ako sa aking bibig. "Hindi na masaya si Mommy sa buhay niya," dagdag niya, mapait na ngumiti. "May ibinigay siyang sulat para sa'yo sa kuwarto mo noon." Bumuhos ang luha sa aking mga mata. Kuya Nathan immediately hugged me. Humagulhol ako; para akong isang bata na nawalan ng ina.

IRENE'S POV. ... NANATILI lang ako sa Rest House ng Parents ko at hindi naman ako iniwan ni Mommy. Nasa city na sina Dad and Kuya kasama si Elise, umuwi na sila sa mismong mansion namin. Kung minsan ay pumaparito pa rin sila kada linggo para lang kausapin ako. They know what i'm going through sa pagkawala ni Jungkook. Sarili ko lang ang laging sinisisi ko kung bakit nagawa iyun ni Jungkook sa kanyang sarili.

Hindi na siya nahihirapan, at kahit papaano, iyon ang pinanghahawakan ko. Dumating sina Dad at mga kapatid ko. Alam kong ramdam din nila ang bigat ng pagkawala ni Mom, pero sinubukan nilang maging matatag para sa isa’t isa. Si Dad, na palaging haligi ng aming pamilya, ngayon ay tila nawala rin ang isang malaking parte ng kanyang sarili. Ni hindi siya nagsalita; tumabi lang siya kay Mom at hinalikan ang noo niya bago umupo sa tabi ko.

“No, Dad. I can’t! At bakit ko iyan gagawin?!” “Everything is getting messed up, hija. It’s for your own safety. You have... to leave.” “Mommy, please, tell me this is not going to happen? Are you kidding me?!” Hinarap ko si Mommy na nagulat din sa naging anunsyo ni Dad. Ano ba itong nangyayari?! Nilapag ni Daddy ang ilang litrato. Agad ko iyong dinampot at nakita ang larawan ni Mr. Morteo sa kung saang lupalop man siya nagtatago. This crazy bastard again!

"Sorry, nauna na kaming kumain." "Don't worry, we'll wait until you finished the food," sabi naman ng Mommy ni Nerd. Ngumiti lang ako ng pilit bago umupo sa bakanteng upuan. Hindi na ako namili, dahil kahit saan naman ako umupo, si Nerd parin makakatabi ko. Tsk. "How's life?" basag ni Dad sa katahimikan. "Fine." maikli kong sagot. Binalingan naman niya ngayon si Nerd.