Novel & Cerita Naruto Drawing Full Body

Nasa studio si Hiraya, gumuguhit ng pinakabagong kabanata ng kanyang comic. Ang mahaba niyang asul na damit ay lalong nagbigay-diin sa kanyang makinis at maputing balat at payat na katawan. Pumasok ang liwanag ng hapon sa malalaking bintana, nagbibigay ng malambot na liwanag sa kanyang anyo. Tahimik at elegante siya, at ang kanyang napakagandang mukha ay naglalabas ng marangal na aura.

Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Blane pagkatapos ay mabilis na gumuguhit. Sa bawat tingin niya rito. Mas nagiging malinaw ang disenyo sa isip niya. Parang ang lalaking nasa harapan niya ang mismong nagbibigay-buhay sa bawat linya ng kanyang sketch. Ilang sandali pa. Natapos niya ang front view pagkatapos ay ang side profile hanggang sa maging kumpleto ang buong concept. Lumapit ang binata upang silipin muli ang drawing. Nanlaki nang bahagya ang mga mata nito.

Agad akong kumalas sa gitna ng pagkakayakap ko sa kaniya at mataman siyang tinitigan. Ngayon ko lang napansin nang ganito kalapit... he has those piercing grey eyes. Ang kaniyang buhok na hanggang balikat ay maayos na nakatali sa isang low ponytail, at ang kaniyang manipis na labi... It's so fucking irresistible. Para siyang modern human version ni Sasuke sa Naruto. Fuck it! No wonder why girls are head-over-heels for this guy. Kahit siguro bato, lalambot sa harap ng visual niya.

Dahan-dahan niyang binuklat ang mga pahina hanggang sa makarating sa isang pahinang naglalaman ng isang lumang charcoal drawing na dalawampu't taon nang nasa alaala niya. Sa larawan, nakaguhit ang isang batang lalaking nakatayo sa ilalim ng ulan, may mga sugat sa mukha, ngunit nak-stretch ang kamay upang protektahan ang isang batang babaeng umiiyak sa tabi ng nasirang dalampasigan.

tanong ko habang nakakunot ang noo. [Hindi ko pa ba nasasabi sa-] Napamura ako ng biglang mamatay ang phone ko dahil kailangan nang icharge. Nilapag ko lang iyon sa kama at hindi na nag-abalang icharge pa. Tiningnan ko ‘yong canvas na nakapatong sa standee. I already did the shape of Nero’s face, his clean cut hair and thick eyebrows. The background was all done. Hindi ko pa natatapos ipinta dahil maraming pinapagawa sa school lately. Tumayo ako at naglakad papunta sa gawi nito. I took a paintbrush and acrylic paints. I started to draw his nose. After a few minutes, I smiled because I perfectly painted Nero’s tall nose.

"Done." Nakahinga ako nang maluwag at ginalaw-galaw ang katawan ko. Pagkatapos ay lumapit ako sa kanya. Namangha ako sa nakita ko. Sobrang galing nya at kamukhang-kamukha ko 'yong sa drawing nya pati 'yong waterfalls na background kuhang-kuha.

Pag-click niya sa image, halos manlaki ang mga mata niya. Isang selfie iyon ni Nate na naka-shirt lang. Dahil sa anggulo at sa ganda ng lighting, kitang-kita ang perpektong porma ng kanyang katawan—mula sa matipunong dibdib hanggang sa mga muscles sa kanyang braso na hulmang-hulma sa suot na puting polo. Para sa isang artist na katulad ni Pia, ang ganitong larawan ay ang pinakamagandang reference para sa kanyang mga ginagawang digital drawing!

Pero nawala rin ito nang mamataan ko kung ano ang ginagawa niya. Isang malaking hugis bilog ang drawing niya sa lupa at marami itong desenyo. Medyo mahaba na ang buhok niya at may iilang sugat siya sa bandang tuhod. Namayat din siya at walang suot na stinelas, dahil hawak ito ng kamay niya. Pero ang nagpadurog ng puso ko ay ang mabasa ang pangalan ni Cariena.