Novel & Cerita Naruto Sketches

Ang pagkagulo sa loob niya ay parang dalawang puwersa na nagtutunggali: ang galit at pride na gustong ipakita ang lakas, at ang pagmamahal na gustong protektahan si Nathan kahit na siya ay nasaktan. Huminga siya nang malalim at sinubukang ituon ang isip sa trabaho, ngunit hindi ito gumana. Bawat linya ng sketch ay nagiging abstract, bawat kulay at texture ay nagiging malabo sa harap ng emosyon na bumabalot sa kanya. Ang mga ideya para sa bagong project ay nagiging paulit-ulit, naglalakad sa parehong pattern, hindi nakakahanap ng direksyon.

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

kumuha ako ng papel at lapis at nagsimula nang mag-sketch, “Basic body lang inuuna ko, tapos, diretso na sa design...” “Wow, ang galing mo talaga, ang bilis mo’ng mag-sketch!” Kaya nga tinawag na sketch, eh... Napatingin `uli ako sa kan’ya, tinignan kung nang-aasar lang s’ya, pero mukhang totoo ang paghanga sa mukha n’ya. Bigla namang may humarang na kamay sa gitna namin. “Hoy, Jinn,`wag masyadong malapit at baka magkapalit kayo ng mukha ni Kuya Josh!” sabi ni Rome na masama ang tingin kay Jinn.

Agad akong kumalas sa gitna ng pagkakayakap ko sa kaniya at mataman siyang tinitigan. Ngayon ko lang napansin nang ganito kalapit... he has those piercing grey eyes. Ang kaniyang buhok na hanggang balikat ay maayos na nakatali sa isang low ponytail, at ang kaniyang manipis na labi... It's so fucking irresistible. Para siyang modern human version ni Sasuke sa Naruto. Fuck it! No wonder why girls are head-over-heels for this guy. Kahit siguro bato, lalambot sa harap ng visual niya.

Marunong lang magyabang ang babaeng ito! Gayunpaman, nang makita nila si Luna na nag-sketch ng outline ng mga alahas, tinitingnan din ang kanyang mastered sketching technique at ang kanyang kakaibang sense of composition, lahat ay natigilan. Sa sandaling iyon, natahimik ang buong opisina at tanging tunog lang ng sketching ni Luna sa papel ang maririnig.

Pero bago ko pa ito mabuksan, may nahulog na maliit na piraso ng papel mula sa loob nito. Isang sketch. Hindi ito drawing ng resort. Isa itong mabilis na sketch ng isang babaeng nakatingin sa dagat—at alam kong ako ‘yun. Walang pirma, pero alam ko kung kaninong kamay ang gumuhit niyon.

Nalaman niya iyon nang makita niya ang buong sketchbook ni Dylan. Sa bawat pahina ay may mga guhit. Mga mesa. Mga upuan. Mga gusali. Mga kaklase. Ngunit sa bawat pahina ring iyon ay may isang taong paulit-ulit na lumilitaw. Si Janella. Minsan nakasimangot. Minsan nakangiti. Minsan walang emosyon. Parang lihim na itinago sa pagitan ng mga sketch ang lahat ng sandaling ninakaw ni Dylan mula sa kanyang pang-araw-araw na buhay.

Siya naman ay nasa higaan na, naghihintay na makalapit ako. “Pagbilang ng tatlo, ha?” paalala ko. Loko-loko kasi ang lalaking ito. “Isa, dalawa, tatlo!” Sabay naming inilapag sa higaan ang aming sketch. So far, parang walang nanalo. Napasulyap kami sa isa't isa at parehong napahagalpak sa tawa. Pareho pala kaming hindi ganoon nabiyayaan ng talent sa pagdrawing kanina. Nagyabang pa 'to kanina na baka raw mapagkamalan kong printed ang sketch niya. Pero kahit na ganoon ang kinalabasan ng sketches namin, naiintindihan at nabi-visualize ko naman ang gawa niya. Nakatulong din ang mga kulay para mas maintindihan ko iyon. Sana gano'n din siya sa sketch ko.

Puno iyon ng mga sketches ng mukha ni Zeus mula sa iba't-ibang araw na kasama niya ang lalaki. The first one is their first encounter while she was crying and Zeus came to rescue her. She always drew the happy memories they shared. She drew the emotions that she felt in every encounter they had. Even the nonsense ones. The first page was cute and full of optimism but the story of the sketchbook ended in a painful scene. Because the last page contains the end of her beautiful dream. It was when Zeus' proposal towards Camille. It's the two of them kissing after Camille said yes to the marriage proposal while she was watching them.

Habang papalapit siya, pulgada na lang ang pagitan namin, biglang may malamig na tumama sa balikat ko. Plak. Isa pa. Plak. “Ha?” napatingin ako sa taas. Umuulan. Pagtingin ko sa aking mga sketches, may mga maliliit na patak ng tubig na tumatama dito. Nanlaki ang mata ko. Parang nahulog ang puso ko sa sahig. “Oh my God, ang sketches ko!” Dali-dali kong dinampot ang mga papel, niyayakap ito sa dibdib ko para protektahan at hindi mabasa ng tuluyan.