Naruto Drawing Hard Mga Nobela at Kwento

Nakangiting kong saad sa kanya. Kumunot naman ang noo niya. “Are you making fun of me?” Napanguso naman ako sa sinabi niya, tsaka muling napatingin sa kamay niya. I bit my lips trying to stop myself from laughing. Great. Hindi nga pala ako magaling magdrawing. It was just a stickman—small circle, small circle, big circle. It was cute, though. “Stop.” Utos niya, pero hindi ako tumigil at nagdrawing muli, ako. Na katabi niya.

I answered unsurely. "So you're saying that this drawing was made by a 'not good enough' artist?" He chuckled before pointing at my sketch. I shrugged my shoulders. "I think?" "You made this masterpiece within five or ten minutes yet you're saying that you're not good enough?" Pinaikot ko sa kanang kamay ko ang lapis na ginamit ko sa pagd-drawing. "Wala pa naman kasing nakakakita ng gawa ko maliban kina Ashanti," I retorted.

nakangiting sambit nito. Napangiti na rin siya at inabot ang mga paint. "Tulungan mo naman akong mag-paint. May ibang gulay pang hindi napipinturahan eh." Suggest niya. "Sige." Binuhat nito ang background sa baba at nag-indian sit katulad niya. Inabot niya ang brush at kulay orange na paint at green para sa carrots na drawing na kaharap nito. "Hindi ako magaling sa ganitong bagay kaya sorry na agad kung may lagpas," biglang sambit nito.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Ginawa niyang unan ang kanyang mga kamay at nakatingin lang siya ngayon sa dingding. Nang hindi na nakatiis ay tumayo siya at pumunta sa working table niya at kumuha ng papel at lapis. Ngayon nakangiti niyang dino-drawing ang isang mukha na nakatatak sa kanyang isipan. ****************

Well, that should be me. Ang hindi ko lang kayang titigan ng matagal ay ang drawing na nagrerepresenta kay Kuya Nexon. It's just a plain black crayon figures. Tapos may tatlong buhok na nakatubo sa ulo. Kung hindi lang nakakahiyang tumawa, baka tumawa na ako. "You like it, Tita?" Inosinteng tanong ni Snow nang makitang pigil na pigil ang pagngiti ko.

dagdag ko pa. "Sure," nakangiti niyang sambit sabay abot sa 'kin ng cell phone niya. Pagkakuha ko no'n ay nakalagay na 'to sa folder ng mga drawing niya at literal na namangha ako dahil ang galing ng pagkaka-drawing niya sa nature. Kuhang-kuha niya talaga. Paano kaya kung nilagyan niya pa ito ng kulay? Tiyak na buhay na buhay ang mga 'to.

"Oo nga. Kung ako nga na basic lang ang alam eh naglakas-loob mag-drawing sa harap ng lahat, ikaw pa kaya? Ang galing-galing mo kaya. Wag mo namang ipagkait sa amin ang talent mo." Dahil sa sobrang kaplastikan ng dalawa, hindi na napigilan ni Eryn na mapatawa ng mahina. "Sige. Susubukan ko. Pero kapag nag mukhang ewan 'yung mga gawa niyo pagkatapos kong mag-drawing, wag kayong iiyak ah." Saktong-sakto namang nakarating sa kumpol ng mga tao sina Arnaldo at Ramona dahil sa ingay.

Naisipan kong silipin ang isa sa mga sketch pads at binuklat ito. “Sinong gumuhit nito?” usisa ko nang makita ang isang detalyado at well-shaded na guhit. Napahanga ako; hindi iyon pangkaraniwang drawing ng limang taong gulang. Halatang bata ang kamay, pero sa level ng technique at paggamit ng colors, impressive talaga.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]