Nephew Quotes の小説・ストーリー

Sobrang bilis ng panahon ngayon dalagang dalaga na siya at magkakaroon na ng sariling business. “Uy, bawal iyakan! ‘wag kang ganyan ate! Tsk, until now cry baby ka pa rin. So, where is my baby Ares nga ate? I want to see him.” Napailing na lang ako bago punasan ang nangilid kong luha. Saka sinagot ang tanong niya. “Your nephew is sleeping. Hindi mo siya makakausap. Ok naman siya gano'n pa rin naman walang pinag-bago ang batang ‘yun.”

Ang dami nitong hirap at sakripisyo para lang mapalaki ako, tapos kalokohan ang isusukli ko. Tumawa ito nang malakas, halatang naaaliw bago napailing-iling. "No. Katulad nang sinabi ko, he's my nephew. I have no plans of killing him. Anak siya ng kapatid ko. Iisang dugo ang nananalaytay sa ugat namin. Hindi ko makakayang ipagawa ang naiisip mo." Nakahinga ako nang maluwag dahil sa narinig sa bibig mismo nito.

Buni pa siguro pwede! Pero nawala ang atensyon ko sa kanya nang biglang nagsalita yung katabi niya. Yung babaeng kampat ang kilay at feeling maganda sa braces na suot niya. "Malakas lang ang loob mo Cleopatra dahil sa mga Kuya mo. Kung wala ang mga kapatid mo hindi ka makakatayo sa sarili mong mga paa. Akala mo siguro hindi naman alam na bigay lang ng mga kuya mo yung coffee shop mong matabang ang timpla.Wag kang magyabang! Yabang mo! Anak ka lang naman sa labas! Bunga ka lang ng kalandian ng nanay mo. "

pagpapalubag-loob niya sa 'kin. Hindi naman ako sumagot at hinayaan nalang ang utak ko na maglakbay sa kawalan. "Ate," my eight y/old sister, Quenevere, called my attention. "Yes?" malambing kong tugon sa kanya at bahagyang yumuko para magpantay ang paningin namin. We are now here at the children's park. I brought Quenevere here because she wanted to play with the other kids.

“Ang gwapo-gwapo mo kapag natawa, Finn. You should laugh often, baby.” Hanggang ngiti lang naman kasi minsan si Finn, pero ang mga ngiti ay hindi man lang umaabot hanggang mata. Nakaramdam ng ginhawa si Anthony. Somehow, his nephew is slowly healing. “Thank you, Amber,” mahina ngunit taos-pusong wika ni Anthony. “Tatanawin ko ‘to bilang malaking utang na loob. Hindi mo alam kung gaano mo kami natulungan.”

Natural na elegante ang kilos kahit luma ang damit. At iyon ang isa pang problema. Dahil habang tumatanda siya, mas lalo siyang tinitingnan ng kanyang mga magulang na parang isang bagay na may halaga. Hindi bilang anak. Kundi bilang puhunan. Sa edad na dose, narinig niya ang unang pag-uusap tungkol sa pera na may kinalaman sa kanya. “Maganda siya,” sabi ng ina niya habang nagbibilang ng pera.

"What important business? As far as I know, hindi naman ikaw ang napiling representative ng kompanya niyo. Hindi ba't ikaw mismo ang nagsabi sa 'kin na–" "Yes, I did," mabilis niyang saad. "Pero hindi ka ba pwedeng maging masaya nalang sa kung anong ibinigay na trabaho sa 'kin ng employer ko? Aren't you happy that your nephew finally had his moment?" Hindi ako nakaimik sa sinabi niyang iyon bagkus ay napailing na lamang ako. Kilala ko si Neo.

"Baby, it's not easy to make a baby." Gusto kong batukan si Beau sa sagot niya sa kapatid niya. Kung wala lang ang mga reporters dito at ewan ko bakit hanggang ngayon ay nandito pa rin sila! 'Yong ibang guests namin nagsi-uwian na, itong mga chismoso na 'to. Aba'y hindi pa rin! Hope still smiles after hearing what her brother says. "So, can I ask when I can have a nephew?"

It was an annoying smirk. “Auntie? Then…we’re cousins?” sarcasm is obvious in his tone. Nawalan ng ngiti ang labi ni Uncle Solomon at halatang napikon sa sariling anak. “My bad…I forgot that all my relatives are all murdered…”

May ngisi ang labi nito, dahil alam nyang nagtagumpay sya. " Hello my dear nephew, did you like my surprise? hahaha.... akala mo ba ay mapapatumba mo ako sa munting tricks mo? Tsk.. tsk... tsk ... you underestimate me boy.. I'm not be the leader of our group if I'm not capable of anything beyond the expectations of my enemy. and... oh.. I'm sorry about your people who is dead by now upstairs." he said with his mocking tone.