Next In The Line Novels & Stories

At bago ito tuluyang lumabas ng opisina, binitawan pa nito ang isang linya na parang sadyang iniwan sa hangin: “We’ll talk again soon, Lukas. And maybe next time…” bahagyang lumingon ang mga mata nito kay Shaina, “…I’ll expect proper introductions.”

Dahan dahang napupuno ang bar line. 100 % Mga text messages ang mga lumabas. Makikita rin ang mga deleted messages. Ilang numero din ang lumabas. "Mayroon lang dapat labing siyam na phone number ang makikita sa phone book. And those numbers includes, Jungslagger's phone numbers only-namely, sir Cain, don Luis, donya Lindsey ,doctor Michael,sir Yuri, sir Feng,ma'am Dominika, ma'am Khaliv, Sela, Hanna, Yehudi, Menchin,Clint, Erc, Max, Cris, Tetsu, Kazumi, and of course yours truly. Kapag mayroon kayong nakitang ibang phone numbers ay ilagay niyo agad sa waiting list. Isa isahin nating i-dissect ang mga bagong numero. Ang bilin at utos ay wag na nating pakialaman ang labing siyam na numero at a

Next Wave Anticipation Alam nilang hindi ito ang huling round. Veronica at Vanessa ay magpapatuloy sa kanilang tactics—social media, industry rumors, at direct sabotage sa internal operations. Ngunit sa bawat hakbang, Elena, Nathan, at Aiden ay nakatutok, alert, at ready. “Ito pa lang ang unang round,” bulong ni Elena habang tumitingin sa skyline. “Pero handa tayo sa lahat. Next attempts nila, mas aggressive man, controlled ang response natin.”

Tsaka sinaluhan sa lunch ang parents niya. She was Shaine Mendoza, a 25 years old girl. Owner of malls and resto in New York. She was Lin's rival/enemy when they are highschool. Shaine never forget how Lin made her shy in front of their campus. Top one siya sa campus nila but all of those vanished when Lin transfered in their school. Nakuha ni Lin ang spot niya at siya ang naging second.

"Hahaha, Mr. Mars, I think you're ready. Halika na, ni-request ka lang nung customer nung 20002. Eh hindi mo alam, pero nung nalaman ng customer na yun na taga-Mars ka at menor de edad na teenager ka, nag-drool ang customer sa buong lupa! After seeing your photo, hindi na makapagpigil ang taong ito. Bilisan mo at pagsilbihan ang kostumer na ito. Huwag mong hayaang maghintay ng matagal ang taong ito, naririnig mo ba ako?” Habang nagsasalita si Manager Lincoln, itinulak niya si Jordan palabas. Nagmura si Jordan sa ilalim ng kanyang hininga. Bakit walang mabubuting tao na tinatawag na Lincoln? "Ako na mismo ang pupunta. Hindi mo ako kailangang itulak."

Jehan's Point of View Maingay sa reception area at naririnig hanggang sa parking lot ang musika at mga iniaanunsyo ng master of ceremonies. Hanggang sa lugar na ito'y naririnig ang kaunting hiyawan dahil sa nangyayari sa loob. Ganunpaman, matyaga pa rin akong naghintay kung saan ibinilin si Nexon na magkikita ulit kami.

Nagmessage na din ako kay Aiden para alam niya at hindi ito magalit. Nag book lang ako ng grab para hindi na ako maghintay pa ng matagal. Nang makita kung malapit na ito ay saka ako bumaba ng unit ko. Nang makarating ako sa gate nila ay nag door bell lang ako ng tatlong beses. "Good morning Ma'am Ciara." bati ng isa sa mga kasambahay nila. "Good morning po, nandyan ba si Linnea?" tanong ko. Hindi kasi ako nagsabi na pupunta ako.

sagot ko sa wakas. Tumahimik muli ang linya. Tumayo ako at lumapit sa glass wall. Sa labas, normal ang galaw ng mga tao. May dumadaan na assistant. May dalawang staff na nag-uusap sa dulo. Walang indikasyon na may naganap na tensyon ilang minuto lang ang nakalipas. Ngunit may pakiramdam akong hindi pa tapos. May kakaibang bigat sa hangin. Parang may mata na nakatingin. Parang may naghihintay.

Infairness naman sa mga staff, kahit hindi ko pa iutos, nailayo na nila agad si JD sa mahaderang Gaia na 'yon. Oras na ng blocking at patuloy lang ako sa pagre-rehearse ng lines ko. When my name and JD’s name were called, saka ako tumayo at puwesto sa isang bangketo. The scene we’ll take is going to be at the back part of the house. There are cable and metal wires across the room and a big basin full of dirty clothes already soaked in detergent powder and water. Umupo ako sa may bangketo sa harap ng mga labahin at aakto na maglalaba.

Buti nalang nagtanong si Ajing dahil kahit ako hindi ko maintindihan ang the next of tomorrow baka magkamali pa kami ng bilang. “Naguguluhan rin ako,” sagot ni Meling. “Patay tayo dyan,” komento naming apat. “Kailan yan Mitching?” hindi napigilang tanong ni Meling kay Mitching. “Oh my God, Meling, you don’t know? What happen to your braincells? My god! Since today is monday and tomorrow is tuesday and the next of tomorrow is Wednesday, okay?” “Kung hindi lang talaga kain ang pupuntahan natin, nasapak ko na yan,” gigil na bulong ni Meling.