Next In The Line Novels & Stories

lintaya ko habang binabaybay namin pauwi ang apartment. Pagkatapos naming napanood 'yong video, umalis din naman kami sa cafeteria dahil nagtatalak na 'yong manager sa sobrang daming nakiki-connect sa wifi. 'Yong ibang nakiki-wifi ay hindi pa umalis dahil mag-l-live daw ang grupo. Pumayag lang 'yong manager na maki-connect sila dahil nag-order din naman sila ng panibago. Gusto nga sana ni Stephanie na mag-stay muna at maki-connect kaso wala na kaming pambayad sa panibagong oorderin.

Naku kinabahan tuloy ako. Dumaan sa harap ko yung babaeng umiiyak kaya napatingin ako sa kanya at sinundan ang lakad nya papalayo. Muntik ng madapa sa sobrang kerengkeng kasing maglakad sinabayan pa ng mataas nyang heels. "NEXT! NO. 167...SINO BA YUNG NEXTTTTT! KANINA PA KO TUMATAWAG AYAW NYONG MAGSILAPIT!" nanggigigil na wika nung babaeng mukhang hipon.

"Paki usog na lang po, kung gusto ninyo tawagan ang sinasabi mong manager edi tawagan mo. Nasa pila po kayo." I walk out of the line, to the left as I shove my hand inside my bag, for my phone. Kaagad ko 'yon nakuha at diretso kong tinawagan si Madame Paula. Habang nag riring ito ay hinarap ko 'yong linya na ngayon ay paikli na nang paikli. Parami-rami na ang tao na papasok, malapit na mag start ang event tapis nandito pa ako! Ngunit hindi niya ito sinagot. I wander my eyes around, cars are stopping in the valley, people arrives from time to time habang nabusy na din ang guard sa pagpasok ng mga tao sa loob.

Si Zeny naman ay tahimik na nagsabing siya ang backup sa lahat. Hihintayin nila ang susunod na hakbang ni Chelsea. Hindi alam ni Cassandra na may sariling plano na rin sina Zion at Theo. Kinabukasan, pagpasok niya sa Silver Lining, may mga bagong empleyado sa lobby. May bagong janitor sa hallway. May bagong security malapit sa elevator. May bagong maintenance staff na panay tingin sa paligid. Hindi niya alam na lahat sila ay tauhan ni Zion.

Gumamit siya ng ibang numero pero unattended ito. “Miss, unattended! Please, mag-iiwan ako ng card ko at iiwan ang susi ng sasakyan ko. Get it!” Inabot niya pati wallet niya. Sinuyod siya ng tingin ng receptionist saka nagsalita. “Ano nga po ang name ng hinahanap mo?” “Czarina Melendez.” May pinindot ito sa monitor. “Sir, nakaalis na po siya dito sa unit na sinasabi mo.”

Tinext niya na ito nang makitang eksakto na ang oras ng pagkikita nila. To BubuBear message: Bhe nandito na ako saan tayo magkikita ? Matapos ang ilang minuto ay sumagot din ito. From BubuBear message: Bhe hintayin mo lang ako malalate ako ng kaunti kasi may ilan pa akong delivery pero malapit lang naman ako.

Eating and minding my business, a group of girls stormed in front of me. "Hoi! Ang kapal mo para ipahiya si Keyless ah. Kahit may kapit ka dito sa school hindi ka parin namin uurungan." A froggy voice shouted "Hoi! tumingin ka sa akin pag kinakausap kita." I didn't bothered looking at her, my name's not HOI'. "Ano ba? Sabing tumingin ka sa akin eh. Ayaw mo ah." She was about to get my juice when I stood up and got it first. I looked at her...drank the juice then wipe of some stain with the table napkin.

Bahagyang tawa niya. Huminga ako nang malalim at magsasalita na sana ako ulit. Pero nahinto lang din, dahil bumukas ang pinto rito. At si Gabriel ito. Napaawang ang labi ko at iba ang tingin niya sa cellphone na hawak ko ngayon. Ngumiti siya, pero matigas ang mukha. "Who's in the line?" "S-Si C-Carmela."

Pero hindi iyon ang katapusan. Because now— Si Adrian na ang susunod. At kung anuman ang mangyari— Hindi ako titigil. “Next…” “…we take him down.”

Hindi siya agad sumagot. Sa isip niya, alam niyang hindi magiging madali ang susunod na mga araw. Kilala niya si Linus — kontrolado, maingat, hindi nagpapatalo. Hindi niya tatanggapin na siya ang unang umalis. “Hindi ko hinihingi na maging madali,” sagot niya sa wakas. “Ang hinihingi ko lang ay matapos na.”