Novel & Cerita No Exit Play

sabi niya, “Sadyang mapaglaro ang tadhana. At kailangan marunong ka ring makipaglaro—kung hindi, talo ka. Hindi ayaw ng tadhana sa inyo ni Bro. Kung ayaw niya, bakit sa tuwing magkakahiwalay kayo, gumagawa pa rin siya ng paraan para pagtagpuin kayo? Isa lang ang sagot diyan—mahal niyo ang isa’t isa. Kaya huwag kang sumuko. Hayaan mong ang tadhana ang sumukong paglaruan kayo.” “Teka,” nagtatakang tanong ni ate, “di ba nag-o-on kayo? Bakit pumapayag ka?”

Huminga nalang ng malalim si Joanna at pinipigilan na lumabas ang inis sa kaniya na binasa ng muli ang nasa papel na hawak niya. “Magpapakasal tayo ‘yun ang plano mo, paano maapektuhan si Gin ng plano mo na ito?”tanong ni Joanna na hindi nalang niya binalingan ng tingin dahil naiinis siya sa mukha nito. “Trust me, he will react when he heard about you being married to me. And don’t worry, everything will just a play, a fake one, so get along. Kung gusto mong gantihan ang lalaking ‘yun, galingan mo.”ani ni Marvin.

seryosong turan nito. Napairap na lang si Nathalie sa inasta ng binata. "Use your fucking mind! Matalino ka diba? Kaya huwag kang tanga. Sa tingin mo hindi tayo makukulong pag nagkataon na pag nabuhay ang babaeng ito? Mamili ka ang makulong o mamatay siya?"

mas lalong nanginig ang boses ni Rona habang hindi na ako makapagsalita pa. I don’t think I can ever think straight and talk it out with them. Hinding-hindi nila maiintindihan ang kagustuhan kong kumawala sa buhay na mayroon kami ngayon. They all treated it like it was part of them. That it was their fate. Well, I hate this fate! Ayaw ko ng planadong ganap sa buhay! I hate a staged play wherein I need to suffer in order to amuse our audience. I hate being what they call an entertainment.

Baka matalo pa ako sa kakaisip ng kung anu-ano. Pinindot ko na ang enter key, hudyat ng pagsisimula ng game. Kaso nga lang, pagkapindot ko sa enter ay biglang namatay ang lahat ng ilaw kasabay rin ng pagshutdown ng lahat ng units pati ang server. Dinig ko ang pagbubulong-bulongan ng mga players. Brown out ba? "Kelan pa ba nagkaroon ng routational brown out tuwing screening?" Reklamo ko.

Mayroon pa lang upuan, bakit nga ba nakatayo lang siya? "Nalulong ka na naman sa laro." Napatingin si Jerry sa hawak na cellphone. Naka on pa pala ang cellphone niya ay nakikita kung ano ang nilalaro. Mabilis niyang itinago iyon sa bulsa. Nalibang nga siya sa laro kaya hindi namalayan ang oras. Ngayon niya ramdam ang pangangalay ng mga binti dahil mahabang oras na nakatayo lang sa tapat ng pintuan.

O isang kastilyo nga ba ito sa simula pa lang? Narating ko ang exit nang walang nahagip na mga nurse man o pasyente. Sarado ang mga silid at mukhang namamahinga na ang lahat. Nakapagtataka nga lang kung bakit walang naka-estasyon na mga nurse kung maaring may emergency? O mali na naman ako sa iniisip kung 'to?

Napakuyom ang kamao ko. “Walang mamamatay.” Tumitig ako sa screen. “Kung gusto nila ng pagpipilian…” Lumapit ako kay Noah at hinawakan ang kamay niya. “…bibigyan natin sila ng sagot na hindi nila inaasahan.” Napangiti si Adrian. “Anong plano mo?” Tumingin ako sa dalawang susi. “Hindi natin bubuksan ang exit.”