Novelas y relatos de Noa Pachinko

Magbabago ba ang isip nito sa pag drop ng kaso? “Agatha…” pagsisimula ng acting ni Nica, “sorry, please… patawarin mo na ako. Hindi ko talaga kayang iwan tong mga dolls. Luxury goods, malaking bahay, relo, alahas, pera– wala akong pakialam sa lahat ng yan pero mahalaga sa akin itong mga dolls. Ito ang mga kinolekta ni Noah mula sa buong mundo through the years. Baka walang value ang mga ito, pero mas precious pa ito sa pera. Agatha, kung hindi mo naman gusto ang mga ito, pwede bang sa akin na lang?”

Napatawa na lang siya sabay napailing-iling. “Why? Andoon tayo sa bar, hindi ba other than being happy ay may make out na nangyayari sa loob?” tanong niya sa akin. Napailing-iling na lang ako at kinuha ang maleta ko para ayusin ang gamit ko. Kaya siguro si Zoren ang mas pinu-push nila kasi kita naman ang pagkakaiba nilang dalawa. Si Zoren ay may kakayahan na sumunod sa utos ng mga magulang niya. While itong isang ito mukhang pariwara sa buhay niya. “Noah,” Napakunot naman ang noo ko dahil sa sinabi niya. “Kanina mo pa kasi ako tinitignan na parang hinuhusgahan mo ako. So call me Noah Mateo Alcantara.”

*]:pointer-events-auto scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id="request-WEB:1f46cb99-11dc-43c1-872d-a12422c5881c-0" data-testid="conversation-turn-2" data-scroll-anchor="true" data-turn="assistant"> NOAH'S POV: Natameme siya nang pagbukas ng pinto ay si Tessa ang bumungad sa kanya.

N-No way! ***

Ngumiti agad sina Parker at Ace. "Mommy!" Samantalang si Noah ay parang walang nangyari. "Good morning." Napapikit siya. Hindi normal ito. Hindi talaga. Lumapit siya. "Bakit nandito ka nang ganitong oras?" Simple lang ang sagot nito. "May duplicate key ako." "Noah." "Tama." "Noah!" Tumawa si Parker. Habang si Pierce naman ay tumango.

"Just take me to Massimo." "Roger that Madam." Hindi ko kinakaya ang energy ng lalaking ito. Totoo bang kaibigan siya ni Massimo? Dahil ang alam ko kinakaibigan niya lang ang mga tahimik na tao hindi maiingay. Except sa akin siyempre. Hindi naman ako palaging maingay. "You better take me there." "Hindi ko pa pala nasasabi sa'yo ang pangalan ko. I'm Quinoa, but you can call me Noah." Tumungo ako sabay sinabi ko ang pangalan ko.

sagot ko sa kanya. “Sana all may hot and yummy ninong. Pakilala mo naman ako,” pabulong na sabi niya sa akin kaya tumingin ako kay ninong na nakatingin pala sa amin. “Ninong, si Ma’am Chen po.” pakilala ko sa kanya. “Hi, Noah Villamor.” pakilala naman ni ninong. “Chen Cruz, CC for short.” nakangiti pa na sabi ng co-teacher ko na halatang kinikilig sa pag-shake hands sa kanya ni ninong.

Diretso sa mga mata ko TO BE CONTINUE

Isa itong paalala—na kahit gaano kalalim ang mga sikreto o gaano kabigat ang mga nakaraan, may araw din pala na ang lahat ay magiging… payapa. Naupo si Noah kanina sa ilalim ng punong mangga, tila walang gana at malayo ang tingin. Ngunit habang tumatagal ay hindi na niya matiis ang lungkot at pagkabagot. Tumayo siya, kinuha ang maliit na kahon ng regalo para kay Natnat, at inilagay ito sa mesa kung saan nakahilera na ang mga makukulay na pakete. Huminga siya nang malalim, sinundan ng pilit na ngiti, saka tahimik na pumasok sa loob ng bahay upang hanapin si Vincent—umaasang kahit paano’y may makakausap siya at mawawala ang bigat sa kanyang dibdib.

Kung hindi nakikita ang maraming bantay sa labas, mahihirapan kang isiping parte ito ng Southeast Aciatic Prison. Ang lalaking nakikipaglaro ng chess kay Rowan ay ang magiting na heneral, si Noah Harris. Pansamantalang nasa presinto si Rowan at naghihintay para sa pagdinig niya. Gayunpaman, ginamit ni Noah ang koneksyon niya para ilagay siya sa paraiso sa lupa. Madalas niya pa siyang bisitahin. Nagtsatsaa, naguusap, at naglalaro ng chess ang dalawang matanda. Maganda ang buhay nila.