Non Tarnish In Tagalog の小説・ストーリー

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

It was completely secluded, away from the bustling city noise. "Nasaan tayo?" untag niya, her voice barely a whisper as the engine died, wrapping them in a sudden, heavy silence. Khail unbuckled his seatbelt and turned his head to look at her, his eyes dark and unreadable under the dim parking lights. "My place. Dito tayo mag-uusap nang walang istorbo."

Hindi ba s’ya kinikilabutan? “Cenn, ‘wag ako. Alam ko na ‘yang mga istaylan mo,” wika nito na nakakalokong nakatingin sa akin habang ang daliri nito ay nilawayan sabay punas sa magulo n’yang kilay. “Tingnan mo naman ang kulay ko, kulay pinutukan ng glutathione,” proud na saad nito. “‘Diba ‘to ‘yong gusto mo sa lalaki?”

Hindi ako sumagot at inirapan ko siyang muli atsaka ako muling uminom ng beer. "Red," tawag niya sa akin, "Tara, mamasyal naman tayo sa labas. Magpakabait naman tayo kahit isang linggo lang." Napangiwi naman ako, "Magpakabait? Pasensya pero wala sa bokubolaryo ko yan." "Mag-date?" Sinamaan ko naman siya ng tingin pero mas lalo niya lang nilawakan ang ngiti dahilan para mawalan siya ng mata.

Inirapan ko siya kahit hindi naman niya nakikita. "Maayos lang kami. Araw-araw ka namang tumatawag e. May importante ka bang sasabihin?" "Ikaw talaga! Parang lagi kang may dalaw. Hindi mo man lang tinanong kung maayos ako." "Alam ko naman ang isasagot mo. I'm fine, maganda pa rin. Right?" "Yup! Are you busy ba? Huh, wait. Tinatawag na ako, bye! I love you!" At pinatay na niya ang tawag.

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

taas noo pa ang pagkakasabi ko noon. Para sa isang average na nilalang katuwaan lamang ang makipagpustahan. Pero dito sa Strawberry Fields Academy, ang simpleng term na 'pustahan' ay isang mapanganib na bagay. We, rich kids don’t take that lightly, we take it very seriously. Example na lang ‘yung kakatapos lamang na human auction. Siguro iniisip ng iba na wala kaming magawa sa mga pera namin kaya kung anu-ano na lang ang ginagawa naming kalokohan.

Tatanggapin ko ba para makaalis na rito o hindi dahil nakakahiya? Pinagpapawisan na ang aking palad at noo. Malamang sing-pula na rin ng kamatis ang aking buong mukha. "Oy, ano iyan? Ligawan portion? Tammy, may hindi ka sinasabi sa akin." Nanunuksong boses ni Jewel ang pumukaw sa akin.

desperada lang talaga ako.  Whenever we're together Wishing that goodbyes would turn to never 'Cause with you is where i'll always wanna be Whenever i'm beside you All i really wanna do is hold you No one else but you has meant this much to me I cant pretend That i'm just a friend 'Cause i'm thinking maybe we were meant to be Napapikit ako para pigilan ang luha. But when I open it again. I met Adonis eyes. "No one else but you..."