Romans & histoires Non Tarnish In Tagalog

Bakit hindi mo gawin sa kaniya ang ginawa niya sa'yo noon? Bakit hirap na hirap ka gumanti? Akala ko ba malakas ka na? Akala ko ba hindi mo na sila hahayaan na apakan ka pero bakit hindi ka makaimik? Bakit hindi mo magawa? "You don't need to do this, you don't need to kneel in front of me Mrs. Montero. It's not worth it. Hindi mo na rin kailangan magsisisi sapagkat tapos na. I've change, at nagawa ko nang maging masaya. Hindi ka rin dapat mag-alala because as wha I promise ay hindi ko guguluhin ang buhay niyo ng anak mo. I used my blood to sign that agreement hindi ba? Kaya lang naman ako nandito ay para sa anak ko—"

sabi niya. "Pa'no kung lalaki? Saka bakit Amariah?" "Amariah means gift from God." Yumuko siya at hinalikan ang umbok ng tyan ni Angela. Totoo ang sinabi niya, pakiramdam niya ay regalo ng Maykapal ang baby nila dahil alam niyang may bahagi ni Angela na kinonsidera ang baby nila kaya ito nagpasyang manatili sa kanya.

Hindi ako nag-angat nang tingin pero ramdam ko sa boses niya ang pait at lungkot. "Noong mga panahong ipinatattoo ko ang pangalan niya sa batok ko. I was madly in love with him. Kaya nga lagi ako nakabuhaghag para hindi niya makita ang tattoo ko, dahil tiyak na magagalit siya. Pero hindi ko akalain na maghihiwalay kami. At hindi na mabubura ang tattoo." wika ko at napabuntong-hininga.

Drunk PINAHARUROT ko ang sasakyan palayo sa restaurant. Ayoko nang magtagal pa roon dahil baka lunukin ko lang lahat ng sinabi ko at magpabola sa matatamis na salita ni Lester. Ayoko munang umuwi at magmukmok na naman sa bahay, kaya minabuti kong dumaan sa isang bar. Gusto kong makalimot kahit sandali.

Napatango na lamang siya at tinuon ang sarili sa harapan, sa mismong bangin na ilang hakbang na lamang ay mahuhulog na ang kanilang kotse. "Sorry, dahil sa katangahan ko muntik na tayong mamatay. Salamat din dahil napigilan mo ako." "So, sino na ang tanga ngayon? Ahahaha ano ka ba wala iyon, ayaw ko pang mamatay ano. Saka sayang naman kung mamatay ka na hindi mo pa siya nakikita. Kaya dali na! Pupunta pa tayo sa S.A. remember?"

Nagsimula nang mag-usap si Ken at ang waitress sa Japanese, at inakala ni Cherish na tungkol ito sa kanilang order. Pag-alis ng waitress, nagsimulang magturo si Ken kay Cherish tungkol sa kultura ng izakaya. Kinuha ni Ken ang isang pinagsalikop na basang tuwalya mula sa side table... "Ito ang tinatawag na 'oshibori.' Isang mainit na basang tuwalya na ginagamit para linisin ang mga kamay bago kumain. At ito naman ang tinatawag na 'tsukidashi.' Isang appetizer habang hinihintay natin ang main course," paliwanag ni Ken.

Nakakabigla and at the same time, nakakalungkot yung nangyari. Bahagya kong nginitian si Lexus. "Tara. Sabay na tayo kumain, hindi parin ako kumakain." yaya ko. Tanging tunog lang ng mga kubyertos ang naririnig namin. Umayos ako ng upo saka uminom na ng tubig. Tapos na akong kumain samantalang si Lexus ay hindi pa. Ininit ko nalang yung kanin at ulam namin kanina.

Nakangising wika ni Rain. Napalunok si Roxanne dahil sa mayabang na pagkakasabi ng lalaki. "Oo nag-init lang tayong parehas no'n pero hindi ko inaaahang may mabubuo sa isang beses na p********k nating dalawa." Buong tapang na wika ni Roxanne sabay buntong-hininga. Nagsalubong ang kilay ni Rain. "Anong…anong ibig mong sabihin?"

Grabe, hindi niya maintindihan kung bakit miss na miss niya ito, gayong nagkita pa lamang sila. Sobrang mahal talaga niya ang binata. Pagmamahal na hindi niya alam unti-unti ng kinakain ang buong sistema niya. -------------------------- -------------------------- "Oy! Lagi ka na lang tulalang loka ka." Napalingon siya kay Tasha na bigla siyang ginulat. "Ano?" Kunot-noong tanong niya dito. "Oh tignan mo! Naku! Samahan mo nga pala ako mamaya," maya maya ay sabi nito.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”