Notes To Self Quotes Mga Nobela at Kwento

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

nauurat kong palatak bago siya tinalikuran. Napangisi pa ako at kagustuhan kong saktan ang sarili. Ayokong magpasalamat kaya iyon na lang ang nasabi ko. Ayokong malaman niya na malaking bagay para sa akin ang pagpapahiram niya ng notes.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Nakaka-ilang lang na isipin na siya yung nagpalit nang damit ko. Tapos tinititigan niya yung katawan ko! Wahhhh! Bastos kang Babae ka,kung ano-anong iniisip mo! Isa-isa kong kinuha ang mga sticky note.. Psh! Ang Arte niya,pwede niya namang i-text saakin! First sticky note: "Eat your breakfast and check your health too,you need to rest ^~^" Second sticky note: "I buy you a dress,check in my cabinet,make sure that you will wear it ^-^".

Mas mabuting mag-isa dahil wala kang inaalala, only yourself you should been take care of. "Where's my notes?" Napaigtad ako sa malalim na boses na nasa likod. Oh, the boss is her? Dahil bitbit ko naman talaga ang kwaderno niya, hindi na ako mahihirapang halungkatin ang loob ng bag sa harap ng maingay na kalsada! "Ayan!" Marahas kong ibinigay sa kanya ito.. ipinagduldulan sa matigas niyang dibdib..

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

Binuksan niya ito. Mga sulat. Mga maliit na sticky notes. Mga liham na sulat-kamay. “Love, huwag mong kalimutan kumain ha? Mahal na mahal kita. – Your Venice” “Good luck sa presentation mo today. Alam kong kaya mo ‘yan. Proud na proud ako sa asawa ko. ❤️” “Kahit anong mangyari, uuwi ako sa’yo palagi. Ikaw ang tahanan ko.”

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Nagmadali siyang maligo at nag-ayos na ng gamit. Babalik ako rito Xandra, pangako yan. For now, I just have something to do. Isang sticky note na naman ang nakadikit sa kotse niya saying... ['I’m not Shakespeare to write about you, I am not Piccaso to Paint you, I am just yours who wants to say “I am always with you.']

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?