Notes To Self Quotes Novels & Stories

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

sabi niya bago tumayo. Naiwan ako sa sala, bitbit ang aking sketch pad. Binuksan ko ang huling pahina at doon, sa ilalim ng shell na pinulot ko, isinulat ko ang isang maliit na note: Building foundations, one stone at a time. Hapon na nang makatanggap ako ng message mula kay Claire.

At sa katahimikan ng kwarto ko may sagot na unti-unting nabuo hindi malakas, hindi sigurado pero totoo. Gusto kong mangarap nang hindi humihingi ng paumanhin. Gusto kong mabigo kung kinakailangan, basta alam kong sinubukan ko. Gusto kong tumayo kahit walang humihila sa akin pataas. Kinuha ko ulit ang notebook ko at sa wakas, nagsulat ako. Hindi ito kanta. Hindi ito script. Hindi rin ito pang-entablado.

Ngumiti si Shaun. “Magaling. Marami ka natutunan na quote mula sa mga romantikong pelikula, huh? Noong unang nakilala kita, nilandi mo ako gamit ang quote na “Hindi ko maiwasan maging masaya ngayon at nakilala ko na ang mahal ko sa buhay.’ Sabihin mo pa sa akin anong alam mo. Subukan mo gamitin iyon ngayon.”

Sa huling pahina, may isang pangungusap na siya mismo ang nagsulat ilang taon na ang nakaraan: Gusto kong mabuhay nang tahimik. Napangiti siya nang bahagya. Isang matamis ngunit malungkot na ngiti—parang alaala ng sarili niyang inosenteng pangarap bago siya tuluyang naipit sa mundong hindi niya lubos na naiintindihan. “Late na pala,” bulong niya sa sarili. Isinara niya ang notebook, at sa unang pagkakataon, tinanong niya ang sarili—

Inilock ko ang pinto at doon ko isinuka ang pinainom niya sa akin. Lintik na you were made to do this na yan! Motivational quotes dapat yon para sa pag abot ng pangarap hindi sa pagpapalabas ng tam*d!

Pero para saan bai to? Lumapit pa ako at doon ko napansin ang mga maliliit na sticky notes na nakadikit sa ibaba ng bawat litrato. Ginamit ko ang nanginginig kong daliri para haplusin ang isa at basahin ang nakasulat gamit ang pamilyar niyang handwriting. “Day 45: The coffee here in Rome is great. But the seat across from me is empty. It will always be empty because I don't deserve to have you sit there”

Bumungad sa akin ang notes niya. Daily reminder: ✓ Eat breakfast so my droplets won't be worried about me. ✓ Buy flowers for my little droplets and big droplets ✓ Visiting my baby grave ✓ Visiting my wife from afar ✓ Giving my salary to charity and orphanage. Like my baby does. ✓ Going to work in my company is always good. ✓ Drink a little because my baby will be mad. "Be a good man so you won't give your woman to another who is perfect in your eyes," my voice broke as I read the qoute.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

dagdag niya pa. Hindi ako sumagot kinuha ko ang notes ko last week para magbasa at baka biglang mag-quiz ang bagong teacher. Ganun pa naman ang pauso ng mga yun, nagpapa-quiz agad kahit hindi pa nakapag-lecture. Tsaka wala akong pakialam kung gwapo o hindi, dahil hindi yun ang ipinunta ko dito. Gusto kong magtapos para makahanap ako ng trabaho at makaalis na ako sa bahay ng mga Martinez.