Isang kawili-wiling pahayag itong 'walang forever' na nagtuturo sa atin ng katotohanan tungkol sa siklo ng buhay. Sa isang bahagi, nga naman, sino ba ang hindi nakakaranas ng mga pagdaang masaya na tahasang natutapos? Marami tayong mga alaala, mga karanasan, at mga relasyon na nagiging bahagi ng ating buhay, ngunit sa kabila ng lahat, may mga pagkakataon talaga na kailangan na natin itong bitawan. Sa anime, madalas natin itong makikita; halimbawa, sa 'Your Lie in April', kung saan ang tema ng pagkawala at pagtanggap ng katotohanan ay umaagos sa buong kwento. Ang mga tauhan ay nahaharap sa ideya na kahit gaano pa man kahalaga ang isang tao, may mga pagkakataon talagang kailangan nating ipaalam ang ating sarili sa ating mga damdamin at pagnanasa.
Paano naman ang mga linyang nauukol sa pag-ibig sa mga kilalang drama at bida? Dito pumasok ang mga madaling gamiting pahayag tulad ng 'Ang pagmamahal ay parang bulaklak, may matinding tanong kung kailan ito mamumulaklak at aalis.' Talaga namang nauugnay ito sa karanasan ng maraming tao. Sinasalamin nito ang kakayahan ng tao na luminaw sa kabila ng sakit o hinanakit. Sa isang pagkakataon, naharap ako sa isang relasyong akala ko ay forever na, pero sa huli, natutunan ko ring tanggapin ang katotohanan na ang bawat bagay ay nagbabago, at minsang napagtanto ko na mas mabuting ibuhos ang aking sarili sa mga bagay na mahahawakan.
Minsan, naiisip ko na ang kadalasang paghahanap para sa 'forever' ay nagiging dahilan para sa sarili nating sakit. Habang ang eksistensiyang ito ay puno ng mga muling pagsisimula, ang kakayahang tanggapin ang hindi permanente ay talagang isang senyales ng katatagan. Sa mga oras na nadaramang tila walang katapusan ang ating mga pagsubok, tila may mga aral tayong natututunan na sa bawat 'walang forever', ay may mga alaala tayong buhay na buhay sa atin, di ba?