Notification In Tagalog Novels & Stories

LAUREN'S POV Nakatulala akong hinihintay ang tawag ni Lanche. Hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Maya-maya ay bumukas ang pinto ang bumungad sa akin si Lanche. Halatang nagulat siya ng makita ako. "Hon, sorry kung hindi na ako nakapag-text sa iyo. Nag-shutdown ang cellphone ko," sabi niya bago niya ako halikan.

Palakas na boses na pagsabi ng babae sabay tinitigan ako mula ulo hanggang paa. Nagulat naman ako at nabigla nang makilala niya ako at malaman ang buo kong pangalan subalit ni minsan ay hindi ko pa siya nakita, nakausap o nakasalubong man lang sa daan. Bagkos ay ngayon ko pa lamang siya nakita o nakasalamuha sa buong buhay ko. "Wait, what? Do you know me? How did you know my name? Hindi naman kita kilala and for sure ay ngayon pa lang tayo nagkita o nag meet dalawa subalit alam mo na ang pangalan ko. May I know you?" Wika ko pa sabay napapaisip ng husto.

pilosopong sagot ko naman sa kaniya "then give me any e-wallet that you have" pamimilit pa niya "09********* gcash ko yan" sagot ko pa sa kaniya. Binigay ko na wala rin namang laman yon kaya wala siyang makukuha A minute of silence covered us then a notification pop up into my phone "Holy sheeshh!" sigaw ko pa sa gulat at nabitawan ko pa yong cellphone ko Dali dali ko namang pinulot yong cellphone ko sa sahig sabay tingin kung totoo ba talaga yong nakita kong notification

“Goodnight Baby Princess." “Goodnight Mom" Halos mag-alas onse na nang gabi ng makahiga ako. Pag open ko ng phone ko ay sunod-sunod ang notification. Maraming messages ang pumasok. Napangisi ako ng makita kong online pa lahat ng mga kaibigan ko sa GC. *Hello mga beh! I'm still alive!* *Mabuti naman nag-online ka Lily?! Bakit hindi ka pa nakakauwi?*

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

"Oh. Matulog ka nalang mamaya sa byahe." "Okay guys!! Punta na tayo sa bus." Tawag ni si Rico. Agad naming binitbit lahat ng gamit namin at dinala sa bus. Naghanap ng mauupuan at pumwesto na. Nasa pag-iiscroll ako sa newsfeed sa social media nang mapansin ko ang isang kalalabas na balita.

saad nito "Walang signal dito mr.yen kaya hindi ako maka pag contact" saad nito "Yesterday your dad called me I don't know why" saad nito "Oh Mr.yen it's not important now, meron lang kaseng nangyare sa chanel store" pagpaparinig nito »»» (Umakyat sa stage si andrei para magbigay ng speech sa mga bata at sa iba pang sister's na nandito.)

“Four.” “Three.” Kaniya-kaniyang bilang ng mga kasama ko at kaagad ko namang pinindot ang confirm button. “Two.” “One!” (Your mail has been delivered.) “YES!” Sabay-sabay na sigaw naming lahat nang makita namin ang notification na iyon. Napatalon at napapalakpak pa kami dahil sa tuwa. “Magcelebrate tayo!” “Let’s celebrate Marie's success!”

Mabigat nga. "Teka. Papahatid kita. Bakit naman kasi 'di mo muna pinapasok si Fred," anitong luminga-linga sa paligid. "Rain!" Tawag nito at awtomatiko niyang sinundan ng tingin ang tinawag nito. Eek. Si Rain nga na nakikipaglandian sa mga tindera ng isda!