Novel & Cerita Nuclear Family In Tagalog

“Laurel family?” inulit ni Isobel ang dalawang salitang iyon. “Oo. Laurel family. Mula ngayon, iyon na ang tahanan ninyo,” maayos na sagot ni Uncle Jose. Tahimik si Isobel nang ilang segundo.

Sila lang ang natitirang rason kung bakit ko pa kinakayang umuwi sa bahay na unti-unti nang nawawalan ng buhay. The moment I opened the door to our house in the quiet subdivision in Taguig, the sound of the television and the aroma of a home-cooked meal greeted me. "Mommy!" Agad na tumakbo sa akin si Nathan, ang pitong taong gulang naming anak, habang bitbit ang isang piraso ng Lego. Sumunod naman si Ate Nicole niya, na labing-dalawang taong gulang na at hawak ang kaniyang tablet.

May malamig at mapanganib na kislap sa kanyang mga mata. “Naniniwala ka bang kaya kitang ihulog mula sa bangin?” mahinahon ngunit may bantang tanong niya. Agad na nagkunwaring isinarado ni Andrei ang kanyang bibig. “Naalala ko na,” seryosong sabi ni Andrei makalipas ang ilang sandali. “Ang Moretti, Silvestri, Shang, at Yuan ang apat na pinakamakapangyarihang pamilya sa Tagaytay.”

sagot nito "Carmela, alam mo naman kung anong klase ang pamilyang ito hindi ba? May mga press na nag-cover kanina at tiyak na mahirap ng bawiin ang mga nasabi na ni Grandpapa. Tiyak na malaking iskadalo kung isa sa inyong dalawa ni Kuya ang aatras. Unang mapapahiya dito si Grandpapa kaya pag-isipan niyong maigi ang mga hakbang na gagawin niyo." seryoso nitong wika. Natigilan ako.

With an unknown mother. Pagkatapos mag-isip isip tungkol sa mga scenario na maaring mangyari sa ‘family reunion’ ay nakatulog ako. In my dream I was back in our old house, 'yung nasa compound ng ancestral house ng lolo ko. Walang mga pinsan na gustong makipaglaro sa akin. Walang mga tito at tita na ngumingiti kapag nakikita ako. Nagbubulungan sila, tila nandidiri. Para akong tae na tinubuan ng bata. Ganun ang tingin sa akin ng sarili kong angkan. I’m a smart kid kaya naintindihan ko agad na panlilibak sa pagkatao ko ang mga tingin nila. My mom and dad tried to defend me in silence, sa pamamagitan ng pagpapa-alala sa akin na bawasan ang paglalaro malapit sa main house.

Nadatnan ko syang nagluluto. Nag-iisa lang akong naninirahan dito sa bahay namin sa Naga City dito sa Camarines Sur. Narito kasi sa Naga ang trabaho ko. Taga Del Gallego talaga ang pamilya namin at tagalog ang salita doon. Si mama, taga-Lupi kaya minsan kinakausap nya kami ng Bicol language.

segunda naman ni Mari. Ang mga batang ‘to talaga! Kung anu-ano na lang ang tinatanong. Paglingon ko kay Roma ay nahuli ko ang mga titig niyang mariin. I may look calm on the outside but I'm trembling on the inside. Kinakabahan ako sa magiging sagot niya. Saglit pa kaming nagkatinginan hanggang sa siya na mismo ang naunang magbawi ng tingin sa aming dalawa at nilingon si Maki. “Ohana means family, and family means you love, support, and respect each member,” paliwanag niya sa mga ito.

Kitang-kita niya kung gaano pinapahalagahan at mahal ni Eduardo ang kanyang pamilya noon. “Kung nakasama namin si Tatay nang mahaba siguro hindi ko mararamdamang mainggit sa pamilyang buo kahit na labis ang hirap ng aming buhay,” mahinang wika ni Eunice sa kanyang sarili habang patuloy na iginagala niya ang kanyang mga mata sa buong k’warto ni Eduardo.

"Wala naman tayong pamilya. Tayo lang. Mommy lang at saka daughter. Walang daddy. Hindi naman matatawag na pamilya kung walang daddy na kasama. A family should have a mom, a dad and a child. That is what family is, mommy." "Anak, that's a definition on studies only. Alam mo, kahit na walang daddy ay matatawag mong pamilya ang grupo ng mga tao na nagkakaintindihan at totoong nagmamahalan. Tayong apat, ako, ikaw, si tinang, at si Ate Owi mo. Hindi ba, love natin ang isa't isa?" Tumango ang bata.