Novel & Cerita Off To Somewhere In Tagalog

Talaga? Isang tango naman ang naging tugon ni Vista. "Oo naman." Napa-kurap si Estacie bago muling yumakap sa beywang ni Vista. "Then.. Pwede na kitang tawaging.. Mommy?" "Mommy? Bakit Mommy? Anong klaseng adress yan?" Gulat ang naging tono ng boses ni Vista ng magtanong. "Mommy, means Mom, Mother. It's a especial way of calling parents." Pag-sisinungaling niya.

(how are you) "Okay, okay we'll be there by tomorrow. Nani ka kangaete imasu ka?" (do you have any idea) "Okay, arigato!" (thanks) Lumapit na samin si dad at medyo hindi maipaliwanag ang mukha. "What?" my mom asked. "There is someone who wants to meet us and I don't have any idea of who they are. We need to go back to Japan para mavisit din natin si otosan." (father)

Ang weird diba? Nang magsawa akong magbrowse sa f******k ay nag offline na rin ako. Nagbukas na lang ako ng radio at nag manual search ako ng isang Fm radio station sa Pilipinas. Ewan ko ba nakatira kami dito sa Europe pero ang palaging hanap ko ay mga OPM at hindi ko rin pala alam na hindi ko alam kung bakit marunong o nakakaintindi ako ng tagalog? Kapag naman tinanong ko si Daddy at Kuya Brent sasabihin nila na “Half Filipino tayo tinuruan kang mag tagalog,” pero bakit ganun? Parang wala akong maalala?

seryosong turan ni Orion. Nakangangang patango-tango naman si Ravi. “Papa, ni-gaying ka po mag-ingwish. Minsan ni-hurt na po ang head ko po kasi minsan pero okie yang po kasi matayino po ako.” Mabilis naman nagbago ang mood ni Orion dahil tumatawa na siya ngayon. “I’m sorry, Ravi. I’m really confident and fluent in speaking in English, especially since I was born and raised in Italy, but I could understand what you were saying. However, my Tagalog and Filipino words whenever I’m speaking weren’t that fluent.”

Kakababa ko pa lang para sana mag-agahan pero mas mauuna yata ang sermon ko ngayon. "Your nothing without your surname, Mr. Dela Vega." Ang sakit-sakit marinig mula sa kanyang sariling ina ang mga katagang 'yon. Yumuko ako para itago ang matinding pagkapahiya at ang walang katumbas na pagkabigo.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

"'Ang iba nagmamanman lang sa atin." Mga ilang sandali ay nakarating na rin sila Denzel, Alfred at iba pa. Nang huminto sila saglit agad na nagpaputok ang isang di kilalang lalaki dahilan ay muli silang tumakbo papalayo. Kulay itim mga kasuotan ng mga ito at nakatakip ang mga mukha kaya di agad makikilala.

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”