Off To Somewhere In Tagalog Novels & Stories

Malayo ang lugar na iyon mula sa plasang nasa sentro ng kanilang paaralan. Mahihinang mga halinghing. Muli siyang nagpalinga-linga. Sa labis na katahimikang ipinapamalas ng paligid, kanyang naulinigan iyon. Nagsimula siya sa paghakbang: sinisiguro ang bawat tapak na kanyang gagawin. Mas lumakas ang pagtangis. Palakas. Nang palakas. Huminto siya nang makatapat ang entrada ng establisimyento.

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Awa dahil alam kong mahirap para sakanya 'to. Bago pa man tumulo ang luha ko ay bumukas na ang pinto at iniluwa ang nag-aalalang mukha ni Mommy, sa likod niya ay si Daddy at si Rio na mabilis sinuyod ng mata ang silid. Anong ginagawa ng isang 'to dito? Wag niya sabihing tinawagan nanaman siya nila Mommy dahil nawawala ako?

"what's the story behind the name of this place Thunder seriously ask. "KAMALIG it means kubo in Tagalog, dahil nasa Visayas tayo kaya nararapat lang na Visaya yong name na gagamitin namin, Ganon lang ka simple Ang explanation ng pangalan ng Lugar nato and as you can see the size of an A houses and the signature balkone in the front is kubo tingnan." may pag mamalaking kwento nya. "hunmmm, nice name and nice them." humahangang wika ni Thunder.

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

Dali-dali kong hinila ang sintas at nang lumuwag na 'yon ay mabilis kong hinugot ang paa ko. Hindi ako nakagalaw nang maisip kong huli na ang lahat. Nanlaki ang mga mata ko. Kumakabog ng malakas ang dibdib ko habang naghahabol ako ng paghinga ko. Ilang segundo lang ay lalamunin na ako ng malaking agos. So, ito na 'yon... Ganito na magtatapos ang buhay ko...

' Kumalas ito sa kanya pero ang higpit naman ng hawak nito sa kamay niya. 'I have to go now.' 'Babalik ka, 'di ba?' 'Pangako... Wait for me, Hopie. May kailangan lang akong ayusin sa Maynila. After that, hindi na ako aalis... I love you and I'm gonna marry you...'

she explained. "T-tuaze?" "Yes, Miss. We're in Cebu." Kaya pala familiar sa akin ang lugar dahil nasa Cebu lang ako, marahil nga malapit ito sa lupain ng De Marquez. Tuaze? So all this time, me and my mom are using my father's surname after all the years? "You need to eat, Miss. Sa amin magagalit si Sir kapag hindi ka pa kumain," sinabi niya pero umiling lang ulit ako.

Malungkot na wika ng isang babaeng SSG officer. Huhu... nakakainis naman 'to, oh. Naabotan pa talaga ako ng cut off. Pano nato? Babalik na naman bukas. Sayang yung pera ko pamasahe. Tsskkk... "Dae, sabay na tayo palabas ng campus. Babalik na naman tayo bukas nito." Lumapit siya sa akin at ngasalita. "Tara. Parang ganun na nga. Ano ba magagawa natin."

Language to Language. "Sige na, Sige na. Aalis na tayo! Pupunta na tayo!" mabilis naman silang kumilos at agad akong sinunod. Wala pang ilang sigundo nang makarating kami sa destinasyon na pupuntahan talaga namin.