Omegle Talk To Strangers Novels & Stories

“Hindi na po ba siya babalik?” Nag-igting ang dibdib niya. “Yes, sweetheart. Hindi na siya babalik dito. Pero pakinggan mo si Mama, okay? Don’t talk to strangers, kahit mukhang mabait. Huwag kang lalapit sa kanila kung wala ako.” Nagkunot ang noo ni Elijah, halatang hindi nito lubos na maintindihan ang sinasabi niya.

Aakmang bubuksan ko na sana ang pinto ng classroom ng first sub ko nang may biglang tumapik sa likuran ko. "Ano ba?" iritable kong nilingon ang tumapik sa likuran ko. Bwisit! Napakapa-epal naman nito. Tsss "Ang ganda naman ng mga bulaklak, sinong nagbigay?" Sino naman ang isang 'to? Feeling close lang? "Sorry but I don't talk to strangers" mataray kong sagot sa kanya tsaka siya tinalikuran.

dagdag pa nito. Parang may kumurot sa dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya noon. "You will also avoid unnecessary contact with strangers—" Hindi ko napigilang matawa nang mahina. "So para pala akong preso dito." "Don't be dramatic." "Dramatic?" nanginginig ang boses ko dahil sa nararamdamang inis. "Kakamatay lang ng mga magulang ko. Nawalan ako ng bahay—"

Naiisip rin niya ang naiisip ko. "Perfect" Anito. "Maupo ka na at bababa lang ako para umorder ng foods natin." Saad niya tsaka ito umalis ngunit bumalik din agad. "And don't talk to strangers and mostly, don't talk to other men." At tuluyan na itong umalis at bumaba. Ako naman ay tahimik na naghintay although parang kinakabahan ako dahil nandito ako sa pwesto na hindi usually ginagamit.

They are all weird. I quickly sat under the tree and leaned on it. I looked at them while they did something. Some of them are sitting on the grass, and most of them are still standing while having serious conversations. I also caught them glancing at me, but I don’t mind at all. They really find me weird, so I closed my eyes and crossed my arms. I still closed my eyes as I heard their low voices. I don’t know what they are talking about; all I can say is that they are tackling something important. I heard the words mafia, marriage, underground, Devil’s Village, school, bar, and so on.

“Huwag kayong lalabas. Tawagan mo ako agad kapag may kailangan kayo. Huwag mong aalisin ang mga mata mo sa bata.” Tumango nang tumango si Yaya Nita. “Opo, Ma’am Fiona. Ako na po ang bahala. Mabait naman po alagaan si Nate.” Mabait ang anak niya pero makulit ito. Lumuhod si Fiona sa harap ni Nate at inayos ang kwelyo ng damit nito. “Anak, remember our promise?” “Don’t talk to strangers,” sabi ni Nate. “And?”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang kumurot sa dibdib ko. Strangers? Talaga? Bahagya akong napangiti. Yung tipong hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. "Oh?" Mahinahon kong sabi. "I guess..." Huminga muna ako bago ipinagpatuloy. "...we are strangers." Unti-unti siyang napatingin sa akin. Diretso at tahimik. Hindi ko mabasa ang nasa likod ng malamig niyang mga mata. Hindi rin ako umiwas.

He doesn't want to be seems creepy in front of this kid. "I'm sorry, I mean yeah. Tama ang mommy mo, bawal talagang makipag-usap sa strangers," he said nodding, still changing his voice and the way he talk to fit Lohan's age. "Pero sino nga uli ang mommy mo?" "Colleen po," Lohan quickly said.

My daughter is staring at the man at nakakunot pa ang noo niya. Kung kaninang iniwan ko ito ay nakangiti, ngayon naman ay biglang napalitan ng kalituhan ang mukha. Kulang na lang ay mag-isang linya ang mga kilay niya. "Who are you po? I don't know you . Mom said I shouldn't talk to strangers." Sol said. Magalang pa din naman ang pagkakasabi pero walang kangiti ngiti ang ekpresyon ng mukha niya. I look at the man in front of him. His body built looks familiar. His hair color is gray.