Outbreak In Tagalog Novels & Stories

ganting sabi naman niya sa kaharap habang sapu-sapo ang sugat na tigmak ng dugo. "Por qué no?(Why not?)" tanong pa nito gamit ang wikang Español na naiintindihan naman niya. "Napakarami sa bansa ninyo ang may gustong humawak ng drugs! Even the government officials ay lulong sa pera at droga! Napakadali para sa aming mag-operate sa bansa n'yo dahil halos corrupt ang nasa gobyerno!"

Akala ko ay ang tiyuhin ko na naman iyon na kumakatok. Naramdaman kong medyo masakit pa rin ang aking ulo at agad nag-flashback ang nangyari sa akin kagabi. Napapikit ako ng mariin at hinilot ang aking noo gamit ang aking daliri dahil sa katangahan. Ang buhay ko ay sirang-sira na hindi ko akalaing may mas ikakasira pa pala. Sobrang tanga ko. "Hoy! Lumabas ka na riyan. Tanghali na! Aba!" Nabulabog ang aking pag-iisip dahil sa padabog na tuktok ni Auntie sa aking pinto.

Parang sira ulong santa clause. "Every year ay ginaganap natin ang class hunting na siyang hahasa sa abilidad ninyong lahat. Mapabampira man, asong lobo, o 'di kaya ay mangkukulam isama narin natin ang taga ibang mundo na bigla-bigla nalang dumating sa mundo natin dahil lumayas." "Sira-ulo talaga." Rinig kong bulong ni Virgo. Nang tignan ko si Madrigal ay nakangisi itong nakatingin sa gawi ko.

Tumalikod ito at inis na nagtalukbong ng kumot. Napabuntong-hininga si Gab, kahapon manggang hilaw na ang sawsawan ay bagoong-alamang ang gusto nitong kainin pero ang gusto nito ay nanggaling pa ng Ilocos Norte. Mabuti na lamang at may nakita s'ya sa supermarket. Ngunit ng mabasa ni Irish ang label ng garapon ng bagoong, at malamang galing pala ito sa Camarines Sur. Mabilis nitong ipinatapon ang garapon ng bagoong at maghapong hindi siya kinausap. "Oo na, ito na maghahanap na!" pigil ang inis na tumayo si Gab. Mapipilitan pa s'yang magdrive ng alanganing oras upang halughugin ang palengke ng Quezon City.

‎Napangiti ang matanda. ‎Pagod. ‎Wasak. ‎“Some sins don’t deserve escape.” ‎Bago pa kami makapagsalita— ‎biglang may malakas na yabag mula sa itaas. ‎Papalapit. ‎Mabilis. ‎“GO!” sigaw niya. ‎At doon kami tumakbo. ‎Makitid ang lagusan. ‎Halos wala kaming makita kundi ang ilaw ‎mula sa emergency lamps.

Mga bobong mababahong 'to. "Osige Irape n'yo ko para mas lalo kayong bumagsak. Ako pa, ang virus ko pa ang makakapatay at makakaubos sa grupo niyo pagnagkataon. Oh ano sige go!" sige self ang yabang mo kapag ikaw talaga nirape ng mga 'yan! Pero sh-t sana gumana 'tong mga pinagsasabi ko.

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

Hinagod niya naman ang likuran ko, “Shh, ‘wag kana umiyak. Ayaw na ayaw ko na umiiyak ka.” The hug lasted long at nang bumitaw na kami ay nakasandal lang ang ulo ko sa mga balikat niya at tumingala ako, “Mamaya na ang ball. I heard sa news na may bagyo daw na papasok mamayang gabi.”

Sandali kaibigan nyo ba 'to) "Hala nganong nakabalo ka mego?" (Hala bakit mo alam) "Tulungan--tabangi sako oyy nabuang na inyong amega!!" (Tulungan nyo ako, nababaliw na 'yong kaibigan nyo) "Peste gi tawag og buang atong amega!" (Peste tinawag na baliw 'yong kaibigan natin) "Hala sige tiwasi na Mika, patya nalang na oyy para way samok!" (Hala sige Mika ipag patuloy mo yan, patayin mo para wala nang manggugulo)

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?