Padre Salvi Monologue นิยาย & เรื่องราว

“My nephew is doing his best to be your worthy heir.” Tumango-tango lamang ang matanda at hindi na muling nagsalita na nakasanayan na ni Liberty. Ganito naman parati ang nagiging eksena sa engrandeng salo-salo ng mga Salvantez. Hindi mawawala sa kanilang usapan ang sari-sariling paraang upang mas yumaman pa. Heto tuloy ang resulta, parang hindi natutunawan parati ng pagkain si Liberty kaya dumidiretso siya kaagad sa tea section.

Agad naman niya iyong sinagot. "Saldivar Group of Companies. Good morning—" "Come to my office, Maria." Hindi na natapos ni Maria ang sasabihin nang marinig niya ang baritonong boses ni Apollo. "Sige po, Sir," sagot naman niya. Hindi na din niya narinig na nagsalita pa ito dahil ibinaba na agad ang intercom. Tumayo na si Maria mula sa pagkakaupo para pumasok sa opisina nito.

Hindi lang sa kanya, kundi pati na rin sa mga taong nasa ospital na nagsusumikap para maisalba ang buhay ng kanyang lolo. Sa ngayon—sa sitwasyong ito, ang tunog ng monitor ang nagsisilbing orasan ng buhay ni Salvador. Ito ang magbibigay sa kanilang lahat ng signal. Ito ang kanyang pag-asa—na sana ay manatili itong gumagawa ng mahinang ingay. Na sana ay hindi ito magbago. Dahil tuwing binabalikan niya sa isip niya ang lahat ng sinabi ng doktor, kahit pa gusto niyang makausap si Salvador at pinananabikan niyang maka-bonding ito, dahil nga imposible ay kontento at mas pipiliin na niya ang ganito.

Bagay na napansin na pala ni father dahil tinatanong na niya ako sa wedding vows ko. " Mamaya mo na panggigilan ang iyong asawa, Mr, Castillo. Mangako ka muna sa harap ng altar at sa asawa mo," sabi ni Father, na ikinatawa naman ng mga tao sa loob ng simbahan. Nakita ko din na tumawa saglit si Emily," Magsalita ka na..." Aniya. Hinawakan ko ang kanyang kamay at nagsimula nang magsalita.