Padre Salvi Monologue Novels & Stories

Napatingin kami doon ng biglang pumasok ang isang lalaki. "DAD?." nakangiti nitong tawag sa ama. Nanghina ako. Ang malas naman. Ang malas ng araw ko na ito. Sa lahat ba naman na maging client ko, hindi ko inaasahan na magkakilala sila and worst anak pa. "THIS IS MY SON , I'M TALKING TO YOU, KEV SALVADOR...ENGINEER DELA CRUZ." Aalis na ako.

Napabitaw siya sa'kin. "Kailangan mo nang magpahinga." Pagbabago niya ng usapan. "Sa'ting dalawa, sino ba talaga ang umiiwas?" "Wala 'yon. Nagkaimpeksyon lang ako." Sagot niya. Nagkaimpeksyon ka lang? Bakit kailangan mo pang iwasan ang tanong kanina? "Sabi ni Padre sa'kin, hindi ka mamamatay sa isang simpleng tama lang ng baril." Sabi ko.

Ang bawat pagbilang niya ng salapi ay sinasabayan ng mahinang hagikhik na parang musika ng impyerno. “Ibang klase,” ani nito, tumatawa pa rin, “ikaw lang ang kilala kong walang kahirap-hirap na magbibigay ng 100 million. Even some government officials couldn’t give me this kind of money sa isang pagkikita pa lang. You really are something, Mr. Salvatore. Sana pala ay hindi ko na inaksaya ang oras ko sa pagtulong sa uncle mo. At hindi na kailangang mamatay ng buong pamilya mo kung pumayag ang ama mo noon sa transaction. Ano kayang masasabi ng ama mo ngayon?”

Ang matabang middle-aged na lalaki ay yumuko sa sakit at halos maglupasay, "Pakawalan mo ako. Naniniwala ka ba o hindi, ipapamatay kita dito." "Grabe naman ang tono mo, isa ka lang alaga ng pamilya Hernandez, ganyan ka magmamarunong?" At pagkatapos nito, biglang pinilit ni Marcopollo Salvador na mabali ang mga daliri ng matabang middle-aged na lalaki.

"Kailangan ko ng tulong mo." "Lalalala! Wala akong naririnig. Wala akong naririnig. Lalalalala!" Malakas kong sabi na tila ba nililibang ang sarili para walang marinig na kung ano man. "Hindi totoo ito. Hindi totoo ang nakita mo Ino Salve. Gumising ka sa katotohanan. Hindi siya totoo. Nananaginip ka lang. Imposible ang nakita mo," pangungumbinsi ko pa sa sarili ko.

Ngunit pinili niyang huwag magsalita, sa halip ay bahagya siyang ngumiti nang pilit. Lumapit naman si Don Salvador Madrigal at tinapik ang balikat ni Eugene. “Thank you for taking care of our daughter habang wala kami,” seryosong sabi nito. “It’s nothing, Tito. Hindi ko naman pababayaan si Sol kahit kailan,” magalang ngunit may halong banat na sagot ni Eugene sabay sulyap sa dalaga.

Si Isabela ay nagbigay ng talumpati: “Mga kaibigan, ang mga magulang ko ay ang pinakamahusay na tao sa buong mundo. Ang kanilang pag-ibig ay nagsimula sa gitna ng gulo at kasalanan, ngunit naging dahilan ito para lumitaw ang isang bagong bayan, isang bagong kinabukasan. Sila ang aking inspirasyon — at ang inspirasyon ng lahat ng tao dito.” Ang lahat ay nagpalakpakan. Si Damien ay tumayo at kumuha ng mikropono: “Seraphina, ikaw ang aking makasalanang kaligtasan. Sa lahat ng taong lumipas, ikaw ang nasa tabi ko — sa lahat ng paghihirap, sa lahat ng kaligayahan. Hindi ko maipapahayag ang dami ng aking pasasalamat. Mahal na mahal kita, hanggang sa huli ng panahon.”

Mas mestiso lamang ang Don at mas obvious ang pagiging lahing kastila nito. Kami lamang na dalawa ni Leonides ang pumarito. At tahimik na nagsindi ng kandila. Habang nakatitig ako sa libingan ni Lola Amalia ay naalala ko ang sinabi ni Papa. 'Ang ritwal na ginawa ni Tita Amalia ay sagrado at bawal. She used her blood and soul so she can't redeem herself. Her soul scattered and she has no chance to be born again. I feel pity for her. Kung sana ay kinompronta at kinausap niya si Don Isagani at ang kaibigan niyang si Senya, siguro ay hindi siya nabalot ng matinding pagkapoot. Hindi sana umabot iyon sa ganito. Huwag mong tularan ang mali na nagawa niya, Cecily.'

Sandaling naputol ang hininga ko kasabay ng mabilis kong pagbagsak sa magaspang na semento ng covered court. Mainit at mahapdi kaagad ang naramdaman ko. May mga sumigaw at napatili sa gulat. "Kaia, sorry! Hindi ko sinasadya!" Anang lalaki sa natatarantang tinig, na siyang paniguradong nakatama sa akin. Dinaluhan ako ng iba at tinulungang tumayo. "Hindi ka ba marunong tumingin, huh, Raul?" Inis na sermon ni Charie.

Tumigil siya sa harap niya, ang mga mata ay nakatitig sa kanya. "Hi," bulong niya, ngumiti. "Akin ka," bulong niya pabalik. Si Padre Carlo, isang lalaking ikinasal ng limang lalaking Salvatore at inilibing ang dalawampung kaaway sa banal na lupa, ay nakatayo sa pagitan nila na may hawak na matandang Bibliya.