Padre Salvi Monologue Novels & Stories

"Mr. Salvatore, ang matandang ito ay isang manghuhula. Paano niya malalaman ang tungkol sa iyong mundo? Mr. Salvatore, ang isang malaking tao na tulad mo ay hindi magiging isang masakit na talunan, tama?" Pakiramdam ni Salvatore ay walang magawa. Saglit siyang nag-isip at sinabing, "Matanda, medyo may kakayahan ka. Pero kung alam mo talaga ang tungkol sa relasyon namin ni Pablo, magiging tanga ako para pakawalan ka ngayon! Paano ba naman ito? Hahayaan kitang magdivine ng isa pa. Kung mahuhulaan mo kung anong klaseng babae ang gusto ko, aaminin kong kaya mo talaga! Yuyuko ako sa iyo bilang aking panginoon!"

Umaasa lamang siyang sana ay hindi kasing sama nang iniisip niya. "S-sir, pakiusap po. Gusto ko pong makausap si Reynold Wayne," saad ng dalagang Salvador kaya't napalingon siya rito. "Of course you can, Miss Salvador. Pero sa maniwala ka man o hindi ay talagang wala siya rito. Maari bang malaman ko kung ano ang sadya ninyo ng Papa mo sa aking anak?" tanong niya. Subalit hindi ito sumagot bagkus ay binuksan nito ang bag saka may inilabas.

Trixie thought, her eyes cold as ice. Bahagya siyang napangiti, ngiting walang init. Oh, my poor little sister. You didn't realize that the man who built that shield is the same man who can take it away. Hanggang sa biglang nagsalita ang driver, pero hindi naman lumilingon sa kaniya at ang mata ay nakatutok lamang sa kalsada. “Ms. Salvador,” mababa ang tono nito. “Yes?” mahinahong tugon niya. Trixie is even skeptical to start a conversion with everything going through her head/

Matamang pinagsadlahan ng masamang tingin ni señorito ang kanyang pinsan na si Salvi. Pinagtataka naman ni Vivian ang bagay na 'yon. Saglit niyang pinagmasdan ang dalawa saka tumikhim. Si Salvi ay lumingon at ngumiti sa kanya. Habang ang señorito ay hindi inaalis ang tingin dito. 'Ano bang kinakasama ng loob ng Señorito?'

Para bang unti unti nang kinukuha ng kaganapan ito ang katinuan ng aking utak. "Padre," isang pagtawag ang aking narinig na siyang muling nagpamulat sa aking isipan. Nakilala ko ang mahina at malalim na tinig ni Claudio na iyon. "Padre, nagkahalo na ang lahat sa digmaan. Nangangamba ang lahat na baka matamaan ng mga baril at mapatay ng mga bampira ang mga nagsitakbuhang mga sibilyan. Anong dapat nating gawin?" wika ni Claudio sa akin na dama ko ang pangamba sa kanyang tinig.

At nang bumukas ang pinto—unti-unti— Bumungad sa kanya ang isang tanawin na hindi niya inaasahan. Si Salvi, nakapikit, balot ng manipis na kumot. Ang kamay niya, nasa pagitan ng kanyang hita. Nakababa ang pajama nito kasama ang panty. Ang katawan, gumagalaw ng dahan-dahan—hindi sa sakit, kundi sa sarap. At ang mga salitang narinig niya? “Oh God… Hector…” Halos mabitawan niya ang tray kung bitbit niya pa ito.

Kanina pa niya iyon pinagmamasdan, pilit iniintindi kung paano posibleng mamatay ang batang nasa litrato, kung buhay naman ang lalaking kaharap niya kagabi. Ang mga salitang narinig niya mula sa usapan ng kanyang mga magulang ay patuloy na bumabalik sa isip niya. "Ang pagkamatay ng batang Rohan..." Ngunit paano? Sino ‘yung taong nagpakilala bilang Rohan Santos? Pasado alas-diyes nang bumaba siya sa hapag. Doña Salvacion ay nakaupo na roon, inaasikaso ang mga papeles.

pagsuko na ni Tony sa pagpupumilit na mapauwi ang ama, “I’ll go it alone. Thank you for all your advice and for being a good father to me.” “Para namang mamamatay na ako kung magsalita ka,” pagbibiro ni Senyor Gaspar, “magtatagal pa ako dito sa mundo. Marami pa akong kasalanan na kailangan kong pagsisihan at pagbayaran. Hindi ako kukunin ni Lord, hangga’t hindi ko pa ganap na nalilinis ang aking kaluluwa.”

" Sabay turo sa swivel chair na kaharap ng table ni daddy. "Thank you Horld. By the way ayaw ko ng magpaligoy ligoy pa. Kong hindi mo kayang magbayad ng utang mo ay makikipagkasundo ka sa akin na kung papayag ka na ang anak mo ang kapalit. Sabi ni Mr.Salavador sa akin." Para akong binagsakan ng langit at lupa sa narinig ko ang sinabi ni Mr Savaldor. Ang anak ko ang kapalit ng utang ko? Parang hindi naman yata makatarungan yon. "Ahm...anoMr. Salvador baka may iba pang paraan para makabayad ako?"sagot naman ni daddy. Hindi ako papayag na si Allianah ang ibabayad ko.

nakangising sagot ni Javi. “Pero putang'ina ka talaga, Salvacion!” Humalakhak naman ito ng pagkalakas. “Kung hindi ko lang nalaman na pinsan kita noon, baka nadali na kita,” nakangising saad naman niya. “Hindi ko kayo ituturing na kamag-anak. Hanggat hindi ko malalaman ang tunay na salarin sa pagkamatay ni mommy,” mahinang sagot ko naman.