Padre Salvi Monologue Novels & Stories

Tahimik ang lahat ng magsalita si Daddy. “Wala kang karapatan na sabihan ako sa kung anong gagawin–” “Lumayas ka at huwag ng magpapakita pa, kung ayaw mo na ako ang pumatay sayo.” Malakas na bigkas ni Daddy. Tumawa si Salve ng maala demonyo. Halata at bakas sa mata niya ang halo-halo na emosyon. Inis. Pagkabigla.

“Ayos ah? Magpalitan na lang kaya kayo ng phone ng kapatid ko.” “Pasalamat ka na lang at sinagot ko.” “At kailan pa naging pasyalan ng isang Hollywood actor ang Salvacion, Jerusalem?” “Bakit parang ikaw na ang tsismoso na sabi mo, Patricio?” “Puta! Sumagot ka…” I heard Jeru chuckled. Yari ito sa akin pag naabutan ko sa Salvacion bukas. “Who’s that, b–” “Shhh…” I heard Jeru said to Paige. Tangina at hindi ako pinanganak kahapon lang.

Kaya nang magsalita siya ay halos hindi ko makilala ito dahil sa lamig ng boses niya. “Don’t tell this to your mom,” ani ni Luther Salvador. Hindi siya sinagot ni Locke dahil hinarap ako nito. Halos mapatalon naman ako dahil sa pagtama ng aming mga mata. “Ano? May balak ka bang tumayo dyan o nais mo na kaladkarin pa kita?” malupit nitong sabi sa akin. “Anak, be careful with your words,” paalala ng matandang Salvador sa kaniyang anak. “Hija, Talitha, you can rest now. Salamat at pinaunlakan mo ang aking pagyayang kumain kasama ka.”

Hindi pa rin iyon matahimik na natalo ng Papa niya sa negosyo kaya ngayon ay pilit pa rin na binubuhay ang away ng dalawang pamilya. He must not stand undefeated. He thought that The accident would make him see Abby again but it didn't. It only made his anger get worse. He looked at the door again when it opened. It was his brother again. “Are you feeling better now? Let's go home since your ex isn't even coming to see you.” Napilitan siyang tumikal sa pader at umayos ng upo sa stretcher. “Demonyo talaga si Salvatore. He was always strangling his daughter.”

"Minamahal na Calvin Montevista at Grace Monteverde. Ang Diyos ay pag-ibig at sa kanyang dakilang kapangyarihan at pagmamahal ay pinagsama niya kayo sa pag-ibig. Binigyan niya kayo ng kalayaan upang palaguin ang pag-ibig na ito. Ang Diyos din ang tutulong sa inyo upang pagtibayin ang kinabukasan ng inyong pag-ibig kung inyong ibabahagi at kusang-loob kayong magmamahalan at gumagalang sa isa’t-isa sa kaginhawahan at kahirapan, sa karamdaman at kalusugan, sa panahon ng mabuti at masama sa isang tipan na sa ilang sandali ay inyong tatanggapin. Ngayon, mga kapatid, aminin natin ang ating mga kasalanan upang tayo’y maging marapat sa banal na pagdiriwang."-Sabi ni Father sa amin dalawa ni Calvin.

“Lo! You can't be serious! Bakit kailangang humantong sa ganito ang kondisyon?” “Apo, look at me,” malumanay pero seryosong sabi ni Lolo. Nakita ko ang isang pamilyar na lungkot sa kanyang mga mata, isang emosyon na hindi niya madalas ipakita. “I’m old. My heart is failing, and the doctors don’t give me much time. My only wish before I join your father is to see the next generation of Salvatores. Gusto kong mahawakan ang apo ko sa tuhod habang may lakas pa ako. That’s the only wish I have left.”

Wala sanang makakilala sa ‘kin. "Tila nagkita na tayo," sabi ng isang Prayle na mas maliit kay Padre Roque at may kaunti pang buhok. Slang pa siya magsalita ng Tagalog at sa tingin ko'y purong Kastila siya. "Nagpunta ka na ba sa bayan ng Salvacion?" tanong niya pa. Kinakabahan na ako. "Hindi pa po," sagot ko at ang lakas na ng heartbeat ko kahit na nakakarelax ang music sa paligid namin. Narinig din naming nagpalakpakan ang mga tao pero mukhang may sarili kaming mundo rito.

paulit-ulit niyang sambit, pero kahit ano pa ang sabihin niya ay hindi na magbabago ang isip ko. Malakas kong hinila mula sa pagkakahawak niya ang kamay ko. Unti-unti ko siyang tinalikuran at bumalik sa aking silya. "Save your breath, Madona. Simulan mo ng mag-isip ng paraan tulungan at mailigtas ang pamilya mo mula sa 'kin," usal ko at muling nagsindi ng sigarilyo, "Dahil simula sa araw na ito ay gagawin kong impyerno ang buhay niyong lahat. I will make sure that your father will rot in jail for his sins. Ibabagsak ko ang pangalan niyo at sisiguraduhin kong hinding-hindi na ulit kayo makakabangon. Remember that..."

Nagtatanong ang mga mata ni Kristen, hindi lubos maintindihan ang kanyang sinabi. Kilala niya ang mga Bent, dahil minsan ng binanggit ng kanyang ama ang mga iyon. Sabi niya isa din ito sa mga makapangyarihan dito sa Maynila, pang-ikatlo na malakas na Mafia ang mga ito. Hindi inosente si Kristen sa mga ganito, dahil lumaki siyang kaharap ang mga delikadong mga tao. My father always protected her, kaya naman ay hindi pwedeng makulong siya sa kamay ni Damon kung pwede namang makatakas ay gagawin niya. “Why? I mean, the Bent is one of the strongest mafia in the Philippines. And I thought Salvia and Bent are friends?” Sabi niya at pinalibot ang benda sa kanyang balikat.

"Bakit ako? Bakit sa akin mo ipapasa ang sumpang ito? Anong kasalanan ang ginawa ko sa'yo?" "Wala. Wala kang kasalanan sa akin," simpleng sagot ng Kastila. "Nagkataon lang na ikaw ang malapit. Nagkataon na pareho tayong pari. Hindi ko maaaring ipasa ang pagiging bantay kina Felipe at Idyang o sa kahit kanino pa man. Anong alam ng mga mangmang na iyon sa konsepto ng langit at impyerno--ng Diyos at demonyo? Isa pa, kilala kita Padre Mauricio. Mabuti kang tao. Alam kong maisasakatuparan mo ang misyong iiwan ko sa'yo oras na kunin ako ng ating ama sa langit."