Naku, hindi talaga nawawala sa mga usapan ang mga linya ni Donya Consolacion — parang sinasabing siya ang reyna ng malalaking monologo sa bawat eksena.
Para sa akin, ang pinakakilalang linya niya ay madalas may halong kayabangan at pagkabastos na nagiging viral agad: 'Walang makakatalo sa pinagaralan at pinagmana ko.' Kasunod nito ang madalas niyang sabihing, 'Huwag ninyo akong lapitan kung hindi kayo handang humarap sa aking kapangyarihan.' Karaniwan din ang maikling pagbibigay-tuktok tulad ng, 'Ano ba ang karapatan ninyo?' at 'Hindi ako susuko sa sinuman.'
Ang mga linyang ito, kapag binigkas niya, nagigising ang buong eksena—may halong pagtawa, poot, at konting lungkot. Tuwing maririnig ko ang boses niya sa mga linya na iyon, nagiging klaro agad ang katangian: mapagmataas, mapangasiwa, at napaka-komplikado. Mahal na mahal ko yung contrast ng kanyang mga salita at ng mga sandaling nagpapakita siya ng kahinaan—iyon ang talagang nagiging knee-jerk na kilalang linya.