Pag Ibig Sa Magulang の小説・ストーリー

Siguro nga, sapat na ‘yung simpleng presensya ng mga magulang para kahit papaano, mabawasan ang bigat sa dibdib. Nagsalita muli si Papa, mabagal pero matatag ang tinig. “Anak, alam naming hindi mo ikukuwento lahat sa amin. Ayos lang ‘yon. Basta tandaan mo, kung ano man ang laman ng puso mo—kung ikaw man ay naguguluhan, o nasasaktan—may tahanan kang mauuwian. Kahit ano pa ang mangyari.”

Ganoon nagpupursige ang mga ito na kumita para makatulong sa kanilang pamilya. Anomang pagsaway o pag-awat niya sa mga magulang na pumirmi na lang at huwag nang magpakapagod sa pagha-hanapbuhay, dahil may edad na nga rin ang mga ito at marami na ring dinaramdam sa katawan, na aniya pa’y siya na lang ang bahala sa lahat sa abot ng kakayanan niya, ay hindi nakikinig ang mga ito sa kan’ya. Katuwiran ng mga magulang, sayang ang kaunti nilang kinikita. Pandagdag din umano iyon sa mga gastusin nila.

"Matanda na kami ng Mama mo. At ikaw ay nasa tamang edad na rin Rain. You're already twenty seven years old! Hindi ko alam kung gaano pa kahaba ang itatagal ng buhay ko. Hindi namin hawak ang oras at panahon. Alam mong matagal na naming gustong magkaroon ng apo bago kami mawala sa mundong ito. You're our only son. Ikaw ang magpapakalat ng pamilya natin. Kaya sa lalong madaling panahon ay maghanap ka na ng babaeng mapapangasawa mo." Lumapit na rin ang kaniyang ina na si Diana. Tinapik siya nito sa balikat. Binalingan niya ang kaniyang Ina na malamlam ang mga matang nakatingin sa kaniya. "Anak ko, pagbigyan mo na sana ang nais namin ng Dad mo. Please anak ko. Gusto ko na ulit mag-alaga ng baby

“Hoy ate. Buhay ka pa ba?” Nabalik ako sa realidad na nasa akin na ang tingin nilang lahat. “Mama, Papa. Thank you po sa binigay niyo.” “You’re welcome anak. Deserve niyo ‘yan,” ani papa at nakangiti namang tumango si mama. “Pero akala ko po kulang tayo sa budget ngayon?” Napansin kong matigilan silang dalawa at nagkatinginan pa. “Itinabi talaga namin ‘yang pera na iyon anak para dyan. Hindi kasi kayo nakatanggap ng regalo nung graduation niyo last year.”

Pagod na akong makipagtalo sa kaniya. “Naririnig mo ba ako? Dagdagan mo ha, ang hirap mag-budget sa isang linggo.” “Hirap pa ho kayo sa sampung libo kada linggo?” kunot noong tanong ko. “Anong tingin mo sa mga bilihin dito, mura? Tsaka ano bang akala mo sa pag-aaral ng kapatid mo’t pagpapagamot sa lolo mo, libre? Ang hirap-hirap ng buhay nagdala pa ng palamunin dito ang kapatid mo! Jusko, ako ang nahihirapan sa inyo! Kita mo't kahit nag-aaral iba ang natutunan, paggawa ng bata! Tinuro ba sa iskwelahan iyan?!”

Ngayon ay naiintindihan na niya kung bakit ganito ang pag-iwas ng dalawa hindi ito simpleng pagtatalo lamang, kundi isang hidwaan na may malalim na ugat na umusbong nang matagal na panahon habang siya ay wala. "Thank you very much for being honest with me, Grandpa.," wika ni Chloe sa huli, may halong lungkot sa kanyang tinig. "Hindi ko man lubos na naiintindihan ang lahat ngayon, alam ko na kung saan ako magsisimula. Sisikapin kong alamin ang buong katotohanan mula sa kanila nang paisa-isa walang kinikilingan, walang pinapanigan. At kahit gaano pa kahirap, gagawin ko ang lahat upang maibalik ang dating pagkakaisa ng ating pamilya." para magawa niya ang kanyang mga gusto .

Nagpadala si Jessica ng isa pang litrato ni Shawn na nagbabagsa siya ng libro “What to Expect When You’re Expecting” Jessica: “Mukhang ang bagong daddy namin ay nag-aalala sa bata. Halos kasing laki pa lang ng bean ang baby, pero araw-araw na siyang kinakausap ng ama niya.” Hindi pa din sumagot si Noelle. Pumunta siya sa bangko para ipaconvert ang pera niya sa Nelorian dollars. Pagkatapos, kinansela niya ang lahat ng bank cards niya.

sagot nito sa pagitan ng paghikbi. “Ngayon kita nauunawaan dahil nangyari rin sa ‘kin ngayon. Mahirap magpaliwanag sa mga magulang na sarado ang isip at sarili lang nilang opinyon ang pinapaniwalaan. Nakakapagod din pala talaga ang magpaliwanag ng sarili mo lalo na ‘t wala namang gustong umintindi sa ‘yo. Sila pa naman dapat na mga magulang ang masasandalan ng anak kapag may problema, pero sila pa itong hindi marunong makinig at dumadagdag pa sa problema,” dugtong pa nito. Ramdam niya ang hinanakit sa bawat mga salitang binibitiwan nito.

May pag dududang tanong ng kaniyang tito. "May pinag-iipunan lang po, ayaw ko namang kuhanin lahat sa pera na binibigay nila Mama at Papa," paliwanag niya. Kalahati dito ay totoo naman, ayaw niya na puro pera ng magulang niya ang gastusin niya at ang kalahati dito ay para mapalapit kay Isabel.

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.