Pag Ibig Sa Magulang Novels & Stories

Iniisip niya na kailangan niya itong i-entertain para sa mga magulang niya. Kanina pa siya naiinis sa pagtitig nito kay Graciella. Halata din sa mukha nito na nilalait ang pananamit ng kaibigan. Hindi naman porke’t mayaman ito, may lisensya na itong hamakin ang kaibigan. “Isipin mo na lang ang mga sinabi ng magulang mo Sheila. You are not getting any younger. Bumababa ang value ng babae habang nagkakaedad. Ang mga mas bata na babae ang may advantage.

"Pero malay mo, baka miss ka nga nila kasi wala namang mga magulang na hindi nami-miss iyong sarili nilang anak. Baka dahil na rin sa pride nila bilang magulang, na ikaw iyong lumayas—alangan namang sila pa iyong magkandarapang habulin o hanapin ka, e ikaw nga iyong lumayas di 'ba? But that doesn't mean, hindi ka na nila na-miss." Ngumiwi ako. "You don't know them. Hindi sila kagaya ng mga magulang na nai-imagine mo. Marami akong nababasa sa libro at napanood na documentary videos sa YouTube tungkol sa mga magulang na di kayang tiisin ang mga anak nila, pero sila Mom and Dad? They're different. Mas mami-miss pa yata nila iyong aso, kaysa sa akin."

Malamang ay spoiled siya ng ibang magulang kaya’t ganoon siya ka-arrogante. Gayunpaman, may katuwiran ito. Ngayon, ang mga magulang ay talagang binibigyan ng halaga ang edukasyon ng kanilang mga anak, at isa itong magandang paaralan. Marami sigurong mga magulang na magbibigay sa kanya ng benepisyo sa pamamagitan ng likod na pintuan. Sa paglipas ng panahon, magdedevelop siya ng ilusyon ng pagiging superior.

Iipunin ko na lang ang lakas ko para mamaya. "Yung mga magulang mo kasi, masyadong nabulag sa pera. Kapag hindi nakuha ang gusto, hindi na magda-dalawang isip pang patayin 'yung tao. Wala silang ibang inisip kung hindi ay pera, wala silang pakialam kung anong problemang dinadala nung mga pinatay nila, para lang sa pera! Masiyado kasing mukhang pera ang mga magulang mo! Alam mo ba ang ginawa nila, nung hindi nila nakuha ang utang ng mga magulang namin? Ayon! Buhay ang siningil ng mga pesteng magulang mo!" Galit na bulyaw nito at sinuklian ng galit rin ang titig ko, nagsukatan kami ng tingin at wala ni isa sa amin ang nagpapatinag.

"Ipinanganak at pinalaki ako ng mga magulang ko, pinaaral pa nila ako hanggang sa edad na ito." Hindi naging madali. Gumastos ako nang malaki. Ang hinihiling ko lang na regalo ngayon ay para suklian sila sa pagbibigay sa akin ng buhay. Ibigay ang pera sa aking mga magulang. Nasa kanila na kung paano nila iyon gagamitin. Bukod pa rito, sa lugar namin, mas malaki ang ibinibigay na regalo ng lalaki, mas mahal niya ang babae at mas handa siyang ibigay ang lahat sa kanya.

Maliit na bagay pinapalaki mo! 'Hindi naman siguro tama na talikuran mo ang magulang mo dahil lang pinag-igib ka ng tubig. Pinalaki ka parin ng magulang mo kaya dapat magpasalamat ka. Kung wala ang nanay mo, tingin mo saan ka kaya ngayon?' 'Noon paman talaga may balak ka ng masama sa mga magulang mo. Wala kang ibang alam kundi magtanim ng sama ng loob!'

Puro kasi kasinungalingan ang lumalabas sa bibig niya. Kabaliktaran ng iniisip ko ang mga magulang niya. Walang sampal na pera kundi ngiti ang bungad nila. Hindi matalim kundi matamis na pakikitungo ang ipinakita nila. Napakaswerte lang ni Mr. Ignacio na nagkaroon siya ng ganitong magulang. Hindi tulad namin ni Rye na parehong walang kwenta ang mga magulang. Habang tinitingnan sila ay hindi ko maiwasang mainggit.

Kaya mahal na mahal ni Jeopardy ang kanyang mommy at daddy. Kaya naman ang sabi niya tatanda siya na kasama ang kanyang magulang. Lalaki siya na nasa tabi niya ang kanyang magulang. Mag-aaral siyang mabuti upang mapasaya niya ang kanyang magulang. Oras na mag-asawa at magkapamilya na siya. Ang nais niya nasa tabi pa rin niya ang kanyang magulang at mag-aalaga sa mga magiging anak niya. Kaya nga lang— Isang napakalaking kalokohan. Ang pangarap ni Jeopardy. Hindi na mangyayari.

Sagot ko rito. “Iyon na nga… ligtas ka nga pero magbabayad ka naman sa kanila hanggang sa pagtanda. Ang iresponsable naman kasi ng magulang mo. Pagkatapos ng ginawa sayo ay nag-iwan pa ng mga utang!” Nang makita niya ang paglungkot ang aking mukha ay humingi ito ng pasensya. “Naku, pasensya ka na, Kiray… nadala lang ako ng inis ko.” Sabi nito. “Wala iyon. Sanay na ako…” ani ko sabay talikod sa kanya. Ayaw ko kasi na pag-usapan ang mga magulang ko.

Sabi ko at tumayo mula sa kinauupuan ko saka lumapit sa kaniya. "Anak, itong sasabihin ko ay ang sa tingin ko lang ay makakabuti sa'yo. Kung ako ang tatanungin mo, gusto kong bumalik ka ng Maynila at makipag-ayos sa Mommy at Daddy mo. Ilang taon na rin ang nakalipas, Anak. Patawarin mo na sila para matahimik na rin 'yang isip at puso mo. Alam ko kahit 'di mo sabihin, iniisip mo pa rin sila. Natural lang 'yon dahil magulang mo sila. At para sa isang magulang din na tulad ko siguradong walang araw na hindi ka rin nila inisip." Mahabang sabi sa'kin ni Papa.