Paglalakbay นิยาย & เรื่องราว

Inis pang tanong ng dalaga. Sa halip na sagutin ang tanong nito mas lalo pa niyang binilisan ang pagpapatakbo ng sasakyan hanggang sa tanging pagmumura at tili nalang nito ang naririnig ng binata bagay na lihim niyang ikina ngiti.. ........

Nagkatitigan kami, at kahit tuloy-tuloy ang hampas ng alon sa dalampasigan, ang katahimikang bumalot sa amin ay mas makahulugan pa kaysa anumang salita. Maya-maya pa, humarap kami sa isa’t isa at sa ilalim ng mapusyaw na langit at kalmadong alon, nagkwentuhan kami tungkol sa aming mga pangarap. Mga plano pagkatapos ng bakasyon, mga posibilidad para sa hinaharap. Walang hadlang, walang imposible — dahil alam naming magkahawak kami sa bawat hakbang ng paglalakbay na ito.

"Ipagpaalam mo 'ko kina Mommy at Daddy na magbabakasyon ako abroad na kasama ka para pumayag sila, sige na kambal." "Kapag pumayag sila Dad at Mom, anong next na gagawin mo?" "Magtatago muna ako hanggang sa mawala na sa isip nila Dad at Mommy ang kasal na ipinipilit nilang mangyari." "Bakit sa ibang bansa mo pa gustong magtago?" "Madali lang akong makikita dito nila Mom at Dad. Kung magpapalipat-lipat ako ng ibang bansa mahihirapan sila, lalo na at gagamit ako ng ibang passport."

Maglalakbay tayo. Makalipas ang isang buwan, nagsimula kaming maglakbay ni Wei Long. Hindi malalayong lugar. Hindi mga bansa sa Europa. Sa Pilipinas lamang. Mga probinsyang hindi pa namin napupuntahan. Mga simpleng tanawin. Mga taong hindi kami kilala. Sa isa naming paglalakbay sa Batanes, habang nakaupo kami sa tabi ng isang lumang lighthouse, may nakita kaming mag-asawang matanda. Magkahawak kamay. Tahimik. Payapa.

“Salamat sa hindi pagpilit. Salamat sa paghintay.” Hindi nila alam kung saan hahantong ang gabing iyon. Hindi nila alam kung pag-ibig ba ito, o alaala. Kung katotohanan ba o pangarap. Pero ang sigurado—hindi ito katapusan. Ito ang simula ng mas masalimuot, mas masakit, pero mas makabuluhang paglalakbay patungo sa pagkakakilanlan, pag-ibig, at muling pagbuo ng sarili.

Pati mga pusong matagal nang nangungulila, sa wakas ay makakabalik na rin. Paglapag ng eroplano ay halos liparin ko na ang exit, para bang bawat hakbang ko palabas ay may kasamang excitement na matagal ko nang kinimkim. Hindi lang pala ako ang ganito. Pati si Chandler, parang batang unang beses makakauwi galing field trip, halos mauna na sa pila.

Ang paglalakbay patungo sa gitna ng Pasipiko ay tila isang walang katapusang pakikipagkarera sa mga alon. Sa loob ng isang high-speed tactical boat, hindi mapakali si Javi. Ang kaniyang mga mata ay laging nakapako sa screen ng radar, habang si Gabriel ay mahimbing na natutulog sa gilid, pagod sa emosyonal na trauma na kaniyang pinagdaanan.

Habang ang aking noo ay nakadikit sa salamin, ang mga sasakyan at mga bus ay paparating at papalabas sa magkabilang direksyon, ang mga tao ay gumagalaw na parang nagtatrabahong mga bubuyog, nagbibisikleta, at naglalakad na ang kanilang mga telepono ay nakadikit sa kanilang mga tainga. May halong excitement ang isang hiwa ng takot. Ito ay hindi katulad ng aking buhay noon. Ang lahat ay gumagalaw, patuloy na gumagawa ng ingay nang walang down time. Natatakot akong hindi ko magugustuhan ang bagong lugar na ito, at gusto kong tumakas pabalik sa bahay. Sa parehong hininga, nasasabik akong mag-explore. Upang maging sa gitna ng tiyan ng isang lugar. Upang marinig ang lahat ng mga tunog at isawsaw a

Malamig ang tubig at talagang nakakapagdala ng kaginhawaan sa maalinsangang panahon. Nag-angat ng tingin ang dalaga at tinanaw ang mahaba-baha pang baybayin na kanyang lalakbayin pabalik sa resort. Kahit na mainit dahil malapit nang magtangahali, hindi nababahala si Paige dahil sa hilera ng mga puno ng niyog na malapit sa baybayin. Maari siyang sumilong sa mga ‘yon upang hindi siya mapapagod sa paglalakad pauwi. Mula nang dumating siya roon ay nakagawian na ni Paige ang paglalakad sa baybayin. Nare-relax siya kasi at sandaling nawawala sa isip niya ang kanyang mga alalahanin.

Third Person's P.O.V Tila kasing lamig ng nagyeyelong kagubatan ang naging paglalakbay pabalik ng prinsesa at ng mortal habang tangan nito ang walang malay na katawang tao ng batang lobo. Napilitan silang bumalik upang gamutin na muna ang mga sugat ng bata sa kaniyang katawan. Minsanan nilang ginagamit ang kanilang bilis at minsanan naman ay normal silang naglalakad upang hindi sila mapagod nang husto.