Paglalakbay Novels & Stories

saad nito hinabol ako. Mabilis akong lumakad upang makalayo ng tuluyan sa stalker ko. Malala na siguro ang saltik nito napunta pa ng Pasay. Imagine galing pa ng shaw boulevard station. Hanggang dito nasundan pa ako. Tsaka paano kaya nito agad nalaman dito kami nakatira. Ang bilis naman nitong makapunta. Natulog pa ba ito? Aga-aga kasi narito na ito sa mansion condo. Or baka isa itong dakilang tambay maraming oras mag-stalk kung may natipuhan hindi na titigilan.

Doon niya napagtanto na ang pagpapatawad sa sarili at pagtanggap sa mga nangyari ang tanging paraan para makalaya mula sa sakit. Sa natitirang araw ng kanyang bakasyon, nagsimula si Ella na subukan ang mga bagong bagay. Sumabak siya sa snorkeling, kayaking, at nag-enjoy sa mga local delicacies ng Palawan. Nakipagkaibigan siya sa ilang mga turista at mga lokal, at sa bawat bagong karanasan, naramdaman niya ang muling pagbangon ng kanyang sarili.

I was amazed by what I saw today. Pumasok ako sa loob kung saan naroon ang higaan. Bahala na, basta inaàntok ako ngayon. I want to sleep. Isa pa, medyo nahihilo rin ako sa biyahe namin kanina. Lalo na at first time kong sumakay nang Yate. Todo suka pa ako kanina. Halos bumaliktad na nga ang sikmura ko. Nakangiting sumampa ako sa malambot na kama at pumikit. Niyakap ko ang isang unan. Hanggang sa makatulog na nga ako.

“Ang ganda!” Napalingon si Yvee. Tuluyan siyang natahimik. Hindi dahil sa bigat kung hindi dahil sa ganda ng tanawin. “Ang linaw…” bulong niya, halos sa sarili lang. Sa makalipas na taon ay iba’t-ibang lugar ang napuntahan ni Yvee para lang mahanap si Atlas pero lahat ng lugar na napuntahan niya ay hindi niya pinuntahan para magbakasyon kung hindi para hanapin si Atlas. Ngayong kasama na niya ang mga anak niya ay buo na ang pamilya nila. Ito ang unang beses na nagbakasyon siya. Wala pa ring panama ang mga lugar na napuntahan niya sa naggagandahang isla na mayroon sa Pilipinas. It was perfect, that she couldn’t take her eyes away from the window.

Ang baybayin ng Montenegro ay sinalubong kami ng mga naglalakihang bangin na kulay abo at ang asul na tubig ng Adriatic Sea na tila kasing lalim ng aming mga sikreto. Pagkatapos ng ilang linggong paglalakbay sa gitna ng dagat, ang pagtapak sa tuyong lupa ay nagdulot sa akin ng kakaibang hilo. Ngunit wala kaming oras para mag-adjust. Ang Exile Protocol ay hindi isang bakasyon; ito ay isang tactical relocation.

kibit balikat na sagot ko sa kanya. “How about you?” “What about me?” “Did you experience pregnancy scare before?” “No, I told you I don’t want to have a child, kaya palagi akong nag pipills” “Pills are risky” “I don’t like shots, kaya sa pills ako buma bawi,” kibit balikat na sagot ko sa kanya. Kinuha ko ang pagkain sa kanya at ako na ang nag ayos nito. “You don’t really like a baby?”

"Tayo na, Ate Alea. Lumabas na tayo baka magising ang mga gwardiya. Bilis, Ate Alea!" Dali-daling lumabas ang dalawa sa piitan. Sa pagmamadali nila ay may bagay na nabangga si Boboy. Natumba ito at nabasag. Umaalingawngaw ang ingay sa buong paligid. Nagising ang kawal na nakabantay at nakita sila na tumatakas. Magkahawak kamay ang dalawa habang tumatakbo. Ngunit sinalubong sila ng ibang mga kawal. Hindi nawalan ng pag-asa si Alea. Naghahanap pa rin siya ng daan upang makatakas ngunit napakaraming kawal na ang humahabol sa kanila. Hanggang sa napapalibutan na talaga sila ng mga kawal kaya wala na silang ibang pagpipilian kundi ang huminto na lamang.

Lumabas ako sa pintuan at tinahak ang daan na nakapaa patungo sa dalampasigan. Naaaliw akong binabad ang aking mga paa sa tubig dagat at nagpalakad-lakad habang dinadama ang kapanatagan at kaginhawaan sa pakiramdam dulot ng dagat. Mga ilang minuto din ang itinagal ko sa paglakad-lakad sa dalampasigan na hindi ko na namalayan na napalayo na ako sa kubo kung saan ako naggising.

Napakalaking pagbabago ang mga sumunod na mga araw para kay Kael. "This is your space! Magiging kumportable ka rin. May mga makakasama ka naman dito na s'yang mag-aasikaso sa mga kailangan mo. Nandito rin naman ang mga magulang mo. Gusto mo bang sumilip sa kumpanya o mag-travel? Magsabi ka lang, pero kung ako ang masusunod mas maigi na take your time to heal, to travel saka ka sumabak sa negosyo. You have lost the chance to enjoy habang ikaw ay nasa kulungan," mahabang pahayag ng kanyang tiyuhin.

Sabi ko sa isip ko upang palakasin ang loob ko. "Ang pag-abot sa pangarap natin ay parang byahe sa isang malaking kalsada. Minsan mabilis ang byahe at madali kang nakakarating sa iyong pupuntahan. Pero minsan mabagal rin ito dahil may mahabang traffic o balakid/pagsubok tayong dapat lampasan. Kailangan natin nang tiyaga at mahabang pasensya. May saysay naman ang bawat paghihintay mo dahil sa huli nakarating ka sa iyong pupuntahan, narating mo ang iyong pangarap."