Kalapating Mababa Ang Lipad Novels & Stories

--- SA LABAS NG OSPITAL – GABI Naglalakad si Calista pabalik ng ospital. Mabagal ang mga hakbang niya, parang bawat tapak ay may bigat. Dumadaan ang mga sasakyan sa gilid ng kalsada, may mga busina, ilaw, at ingay—pero parang lahat iyon ay malayo sa kanya. Ang gulo… Bakit parang habang may isang problemang nababawasan, may mas mabigat namang kapalit?

Matagal na rin siyang hindi sanay na lumabas ng gabi. “Hmm, tama na hindi ka lumalabas sa gabi… Pero hindi ba masyadong mataas ang ikaapat na palapag? Bakit hindi ka lumipat sa mas mababa?” tanong ni Mike habang naglalakad pababa. “Okay lang sa ikaapat. Isn’t it a good way to exercise?” sagot ni Melinda. Napangiti si Mike. “Magaling ka ring mag-comfort sa sarili...”

Ihulog sa kanal, ingodngod sa inidoro, sampalin ng diaper na may ebaks ng baby, buhusan ng mainit na tubig o kumukulong mantika, chop-chopin at kung anu-ano pa. Nakakairita talaga. Napansin kong pumasok ulit kami ng NLEX. Naka-easy trip ang mokong. Para na kaming lilipad sa bilis ng pagmamaneho niya. How I wish na sana mapansin siya at hulihin. Magdidiwang ako kung magkataong i-grant ni Lord ang hiling ko ngayon na mahuli si Yabang.

NAPATILI SI LANA nang mamalayan kung ano ang katabi niya. Isang napakalaking daga na mukhang plano siyang kagatin! "Aahhh!!!" Napatili siya sa sobrang gulat. Saka niya namalayan na hanggang ngayon ay nakahubad pa rin pala siya. "Mas masarap yatang katabi ang isang daga kaysa sa master mo na tinulugan mo lang kagabi, alipin."

Palipat - lipat ang tingin niya. Hindi ba ito marunong mahiya? Nasa labas na ito at nakatapis lang ng tuwalya. Siya pa ang kinakabahan sa ayos nito. Paano kung aksidenteng mahubaran ito? Malalantad ang katawan nito. Ganoonpaman, hindi na siya nag - abalang kausapin ito. May problema pa siya na kailangan lutasin.

Caline’s POV Nang sumapit ang malalim na gabi, pagod na pagod na rin kami ni Cass sa kakahanap ng kahit anong tanda na maaaring magpabalik ng alaala niya. Ilang oras na kaming nagpapalipat-lipat ng lugar, humihinto kung saan-saan sa pag-asang may matutuklasan siya. Pero sa bawat lakad namin, puro pagkabigo ang natamo namin. Wala, kahit isang piraso ng pagkatao niya ay hindi namin natagpuan. Napalitan na ng pagod ang excitement na naramdaman ko kanina; tila mauubusan na ako ng ideya sa mga susunod pa naming lakad kaya mabuti pang magpahinga na lang muna kami.

Yung tipong kahit tahimik lang sila, alam mong hindi ka dapat magkamali sa harap nila. And that alone added pressure. Dahan-dahan kong itinulak yung trolley sa aking dinadaanan. The wheels moved smoothly across the polished floor, halos walang tunog. Each step I took felt slower than usual, hindi dahil gusto ko, kundi dahil parang mabigat lang talaga yung katawan ko. Unti unti na rin nawala yung ingay mula sa event downstairs. Wala nang music. Wala nang tawanan. Wala nang halo-halong boses.

Nagkataong nagmamaneho lang sa labas? Ang biyahe mula sa tagong mansyon sa Repulse Bay patungo sa sentro ng pananalapi sa Central, at pagkatapos ay ang pag-ikot sa malaking daan sa tabi ng daungan para makarating sa Kowloon Bay, ay nagdaragdag ng apatnapung minuto ng mahirap na pagmamaneho sa kahit anong ruta. Anong klase na nagkataong daan ang tawag doon? Gayunpaman, pinili ni Calista na huwag nang basagin ang dahilan nito. "Saan ka eksaktong nakaparada?"

Maliit na paghipo—isang kamay sa balikat, dahan-dahang pagdikit ng mga mata—ang nagpaikot sa kanila sa kilig at tensyon. Sa labas, si Lola Cely ay nakasilip sa bahagyang bukas na pinto. Pilit niyang pinigil ang sarili sa pagtawa. “Aha! Aba, tuloy na tuloy na! My apo at ang asawa… sa wakas magkaapo na ako." Dahan dahan nitong sinara at nilock ang pinto sa labas.

Naglakad siya, kabisado niya siguro ang buong gubat base sa mga lakad at pagliko niya. "We're safe here and it's also relaxing here." sabi nito. Isa itong patag na lupa na nababalutan ng mabababang mga damo. Inilapag niya ako sa damuhan, mabuti na lamang ay hindi ito basa.