Paglalakbay Novels & Stories

Ngunit sa bawat pagkakataong iyon, naaalala niya na hindi ito nangyari nang biglaan — ito ay bunga ng libu-libong maliliit na hakbang, ng libu-libong pagpili sa tama kahit mahirap, at ng libu-libong pusong handang magtiis para sa kapakanan ng iba. Isang araw, dumating ang isang grupo ng mga manlalakbay mula sa dako pa roon ng karagatan — mga taong hindi pa nakikipag-ugnayan sa atin sa loob ng mahabang panahon. Dala nila ang mga kwento ng malalaking pagbabago sa kanilang sariling lupain: natuklasan nila ang mga bagong paraan ng paglalakbay, ng paggawa ng mga kasangkapan, at ng pag-unawa sa mga bituin at kalawakan. Sinabi nila na ang kanilang kaalaman ay lumawak

Ang paglalakbay ay nararamdaman ng parehong mahaba at maikli, na ang mga segundo ay lumilipas habang ang aking determinasyon ay lumalakas. Makalipas ang ilang minuto, nakarating na ako sa destinasyon ko. Nasa unahan ang mansyon. Sa bawat hakbang ko patungo sa pintuan, hinahanda ko ang aking sarili sa mga pagsubok na darating. Huminga ako ng malalim, pinatatag ang nanginginig kong mga kamay, at itinulak ang grand entrance.

Unang Pagsubok Simula pa lamang ng aming paglalakbay ay naiisip ko na ang tungkol sa pagsasanay. Kung gaano ba iyon ka-komplikado, kahirap o mas higit pa ba iyon sa naranasan ko sa kamay ng Senyora Varrella. Subalit ang lahat ng iyon ay balewala kung hindi makikita sa personal, sa iyong mga mata, at higit sa lahat mararanasan.

Ang apoy ay sabik na sumiklab, walang pagkakataon para sa pangalawang pag-iisip o mga naisalbang alaala. Maingat na inabot ni Stephen ang litrato na may mga nagliliyab na gilid, ngunit ang matinding init ay nagdulot sa kanya na bawiin ang kanyang kamay. "Mga alaala ito, alam mo! Hindi mo basta-basta sinusunog ang mga alaala, kahit medyo nabubulok na!"

"Ganun po ba. Gusto niyo na ho bang magpahinga o gusto niyo pong mag sight seeing?" Anong klaseng tanong iyan Kuya? Malapit ng mag 10 PM at galing pa kaming byahe. Hindi naman tama ang word na jet lag diba dahil 1 hour lang naman iyong byahe at hindi naman kami nanggaling sa ibang bansa. Iyong word na pagod siguro tamang gamitin. "Kuya sobrang pagod na po kami kaya gusto na po naming magpahinga. Bukas nalang po siguro tayo mag sight seeing."

Spg Pagbaba nila sa yate, agad silang tumakbo, sabik at may halong kasiyahan, papunta sa kagubatan na akala mo’y may hinahabol. Nang makarating sila, sinalubong sila ng isang napakagandang lugar na tinawag nilang paraiso. Namangha silang dalawa, ninanamnam ang tunog ng umaagos na talon kasabay ng huni ng mga ibon sa paligid. "Ga, ang ganda pa rin dito!" sigaw ni Lai habang patalon-talon.

“Pupunta tayo sa Baguio. At doon, makikita natin kung gaano kaganda ang lugar na matagal mo nang inaasam.” Kinabukasan, nagsimula ang kanilang paglalakbay. Sa halip na gumamit ng pribadong eroplano o mabilis na sasakyan na may maraming kasama, pinili nilang magbiyahe gamit ang isang simpleng sasakyan na sila lang ang nagmamaneho at nakasakay. Walang mga guwardiya, walang mga tauhan, at walang sinumang makagagambala sa kanilang pag-uusap.

Palayo sa lugar na muntik nang maging libingan ko. Hindi ko alam kung gaano katagal akong naglakad. Sa totoo lang, hindi ko na alam kung paglalakad pa ba ang ginagawa ko o basta na lang akong sumusunod sa instinct ng katawan ko, isang hakbang sa harap ng isa pa, kahit wala nang pakiramdam ang mga paa ko. Ang bawat galaw ay parang ginagawa ng isang katawan na matagal nang iniwan ng isip.

Wala na bang mas lalala pa sa mga nangyayari? Naramdaman ko ang pagtutubig ng aking mga mata nang mapansin na maliwanag sa kalsada dahil sa mga parol na nakasabit sa bawat kabahayan. Hindi gaya ng normal na gabi, maraming tao ang nagkalat sa kalsada ngayon kahit pa malalim na ang gabi. Malamang ay naghihintay ang lahat para sa Noche Buena.

Inis pang tanong ng dalaga. Sa halip na sagutin ang tanong nito mas lalo pa niyang binilisan ang pagpapatakbo ng sasakyan hanggang sa tanging pagmumura at tili nalang nito ang naririnig ng binata bagay na lihim niyang ikina ngiti.. ........