Pagpapanggap Novels & Stories

ikaw pala ang nilalandi! Napatigil ako at napaisip. Grabe ka, Pipay, landian talaga ang term? Hindi ba pwedeng “mahalan” muna bago “landian”? Napailing ako sa sarili ko at tumuloy sa pagsabon. Pero kahit anong pilit kong linisin ang katawan ko, hindi maalis-alis ang bigat ng konsensya ko. Parang nakasulat sa noo ko, "Guilty as charged!"

Caline’s POV Maagang-maaga pa lang nang magising ako, dala pa rin ang bigat ng mga pangyayari kagabi. Hindi ko malilimutan ang itsura ni Papa—matikas ngunit puno ng pangamba, habang pinapalutang ang mga tubig mula sa ilalim ng lupa. Parang isang mandirigma na handang ipagtanggol ang aming pamilya laban sa kung anong nasa labas ng pinto ng impyerno.

Text message PA (personal assistant): Kung wala kang gagawin at gusto mo magpa-lamig ng ulo message mo lang ako →⁠_⁠→ Rea: Gago, tigilan mo ako ᕦ⁠(⁠ò⁠_⁠ó⁠ˇ⁠)⁠ᕤ PA (personal assistant): Wala akong ibig sabihin sa message ko, miss mo na ba? (⁠◠⁠‿⁠◕⁠)

sabi niya habang nakataas ang isang kilay, “kasi mukhang hindi na gumagana ang pagpapanggap.” Napailing siya bago ibinaling ang tingin kay Papa. Diretso. Walang respeto. Walang konsiderasyon. Walang kahit katiting na awa. “Hoy, tanda,” sabi niya, “ang tanda-tanda n'yo na pero hindi pa rin kayo nakuntento sa pera.” Parang may sumabog sa loob ko. “Flor!” Matalim ang boses ko.

Lahat ba iyon ay isang papel na ginampanan lang? Napapikit siya at napahigpit ang panga. Hindi. May mga bagay na hindi pwedeng pekein. Yung paraan ng pagtingin nito sa kanya. Yung pag-aalaga. Yung tahimik na pagdamay sa mga sandaling wala siyang lakas. Hindi iyon kayang pekein. “Amara…” mahina niyang bulong.

Napailing na lang ako bago tumalikod. Kaagad nanlaki ang mata ko nang makitang nagpaulan sila ng maraming palaso papunta sa gawi ko. Mabilis na napaharap ako sa kanila. Nanlaki ang mata ko nang nag paulan ulit sila ng palaso. Dahil sa bilis nang pangyayari ay hindi kaagad ako naka iwas kaya nadaplisan ang aking braso. M****a! Napahawak ako sa aking braso dahil sa sakit. Salubong ang kilay kong nilingon ko ang mga pumana sa akin, pero hindi ko na sila naabutan. Damn! May araw din kayo sa akin.

Hinahaplos niya ang kamay ko sa ibabaw ng kanyang tiyan. "i'm sorry if i thought you ran away with Aira. I'm sorry kung nagpanggap akong nakalimutan kita babe., I'm sorry bumitaw ako dahil sa maling akala. I'm sorry i became shallow" natigilan ako sa salitang pinakawalan niya. What does she mean nagpanggap? Don't tell me hindi talaga siya naamnesia noon? Dahan dahan, lumuwag ang mga braso ko hanggang sa tuloyan na itong bumagsak mula sa gilid ko. Nagdikit ang kilay ko. Awang ang aking labing lumayo kay Amber. Binigyan ko ng distansya ang pagitan naming dalawa. Nagrigudon ang puso ko. Hindi ko mawari kung anong emosyon ang unti unting umuusbong sa kaibuturan ko.

“Magpaliwanag kayo! NGAYON NA!” ‘Naku, lagot!’ isip-isip ng dalawa at kapuwa nagsisisihan pa sa pamamagitan ng tingin at pagnguso. Paano ba nila malulusutan ang bagay na ito?

paos kong sinabi sa gilid ng panga niya, ang paghinga ko ay mabilis, malalim, at gumaralgal. Binasag ko ang halik sa kanyang mga labi para lang ilipat ang aking bibig sa kanyang leeg. Dahan-dahan kong kinagat ang malambot na bahagi kung saan mabilis na tumitibok ang kanyang ugat. Pinuwersa ko ang aking labi na sumisip sa sensitibong balat na ’yon, minamarkahan siya, binabaon ang aking mga ngipin nang sapat lang para mag-iwan ng madilim na pasa. Isang marka na magpapaalala sa buong mundo—lalo na sa abogadong ’yon—kung kanino siya uuwi gabi-gabi.

anang binata, seryoso, While it lasts. Tama nga, may hanggangan ang lahat ng pagpapanggap nilang ‘yon. Sana lang, kapag natapos na ang lahat sa pagitan nila ng boss, magawa ulit nila ng bumalik sa dati... bilang mag-boss at secretary. Sa dati. Hindi agad nakasagot si Paige. Tila ba siya hinihigop sa kawalan ng mga namumungay na mata ni Marco at hindi niya magawang ibaling ‘yon sa iba.