روايات وقصص ضمن Pagpapanggap

tapos may pafollow up pa na banat ng "Bahala ka sa buhay mo" ganyan dapat yon kaso iba yung lumabas na follow up eh "Paalis na ako" sabi ni essay "Hintayin kita sa may pinto" "Ha? huwag na noh" "Bakit? sino magbubukas sayo ng pinto? may susi ka ba?" pamimilosopo ko sabay bawi ko din nga "Joke lang hahahaha hihintayin kita sa pinto kasi gusto na kita makita agad gusto ko na makita yung maganda mong mukha"

Taimtim siyang umusal ng pasasalamat, at ipinag patuloy ang ginagawang pag re- review. ​

sabay kindat. Namula siya, at nakita ko ang pag-igting ng kanyang panga. “Pipay, hindi ko na alam kung paano kita patatahimikin," pikon nitong sabi. “Eh ‘di subukan mong magpaliwanag, Sir,” sagot ko, sabay pag-flip ng basahan na parang artista sa commercial ng sabon.

Caline’s POV Maagang-maaga pa lang nang magising ako, dala pa rin ang bigat ng mga pangyayari kagabi. Hindi ko malilimutan ang itsura ni Papa—matikas ngunit puno ng pangamba, habang pinapalutang ang mga tubig mula sa ilalim ng lupa. Parang isang mandirigma na handang ipagtanggol ang aming pamilya laban sa kung anong nasa labas ng pinto ng impyerno.

paos kong sinabi sa gilid ng panga niya, ang paghinga ko ay mabilis, malalim, at gumaralgal. Binasag ko ang halik sa kanyang mga labi para lang ilipat ang aking bibig sa kanyang leeg. Dahan-dahan kong kinagat ang malambot na bahagi kung saan mabilis na tumitibok ang kanyang ugat. Pinuwersa ko ang aking labi na sumisip sa sensitibong balat na ’yon, minamarkahan siya, binabaon ang aking mga ngipin nang sapat lang para mag-iwan ng madilim na pasa. Isang marka na magpapaalala sa buong mundo—lalo na sa abogadong ’yon—kung kanino siya uuwi gabi-gabi.

Pangarap Sa dilim ng aking pagtulog, naramdaman ko ang mga kamay niya sa akin—malambing, ngunit may sigla. Ang mga daliri niya ay dumulas sa balat ko, dahan-dahan, pilit pinaparamdam ang kanyang presensya. Halos maiyak ako sa tamis ng pagkakahawak na iyon, sa init na nagpapaalala sa akin ng gabing iyon sa probinsya. “Agatha…”

trope in real life. “Hmmm, kind of,” he sighed heavily, choosing to control himself over violence. Naramdaman ko na sa paghinga pa lang niya, parang papatay na siya ng tao. Ang panga niya ay naka-igting, at ang mga mata niya ay nakatitig lang sa numerong bumababa, tila ba binibilang ang segundo bago niya ako maitago ulit sa paningin ng iba.

Tiim-bagang itong ngumisi at umiling-iling. "You're only sorry because you don't like what you're feeling right now, Angenette. But guess what, kahit gaano karami ka pang beses humingi ng tawad, hinding-hindi gagaan 'yang pakiramdam mo. You'll always feel guilty of what happened to Hope. Habang buhay kang hindi patatahimikin ng iyong konsensya dahil maraming buhay ang nasira mo just because of your greed."

Pagpapasang_ayon ko dito "Sige na nga Basta mag iingat ka doon ah!" sa wakas at pumayag din. "Salamat nay,tay!" ____ Thankyou for Reading ❤️🤗 Please! Dont Forget To Vote & Comment

Walang anumang ibig sabihin ang anumang mamagitan sa kanilang dalawa subalit… bakit gano’n hindi niya maiwasang umasa, mag-asam? Napailing na si Paige, mabilis na naghanda ng kape sa coffee maker. Hindi siya dapat nagpapadala kay Marco o kung sa ano mang damdaming pinupukaw nito sa kanya habang naroon sila at nagpapanggap na magkatipan. Everything is fake, paalala niya sa sarili. Kahit ba ang mga halik? Ang yakap? Ang pangangailangan sa mga mata nito na kita niya nang nagdaang gabi?