Novel & Cerita Pagtanggap

He paused to take a deep, calming breath. At sandali pa siyang nagtaka nang matapos niyang sabihin ang mga salitang iyon ay bahagyang gumaan ang pakiramdam niya. Hindi niya maintindihan kung bakit, pero ang pag-tanggap niya sa katotohanang ito ay naghatid ng kung anong kapayapaan sa dibdib niya. Nakaramdam siya ng kaginhawaan nang tanggapin niya ang pagkatalo niya sa labang ito.

Kahit pumuti man ang uwak hindi mangyayari ang bagay na ‘yan. “Van, hindi ko siya gusto, okay?” Pagtatama ko sa kaniya. [O ‘yon naman pala. So, there’s nothing to worry about. Ang kailangan mo lang gawin ay unti-unting tanggapin ang mga mangyayari na kasama siya at unti-unting mag-adjust sa mga bagay na hindi mo nakasanayan. You know what I mean, titira at magsasama na kayo sa iisang bubong]

Hindi naman madaling tanggapin ang lahat kahit isinusubo na sa akin ang sagot. Kung tama si Helios, hindi ba puwedeng iproseso ko muna ang lahat? Hindi ba puwedeng unti-untiin ko? Kasi kung tatanggapin ko ang lahat kahit nalilito ako, sino ang niloloko ko? Sarili ko lang din naman, eh. Gusto kong maging sensitive naman sila. ‘Yon bang intindihin din naman ang sitwasyon ko, dahil kahit sino naman ay magugulat. Kahit sino naman ay masasaktan, o malilito.

Tumango ako nang bahagya, isang tahimik na pagtanggap. "Good," aniya, isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi niya. Ngunit bago pa ako makapag-react, he grab me, ang labi niya dumapo sa akin sa isang halik na puno ng damdamin—dominant, possessive, ngunit puno rin ng pagmamahal.

Alam niyang ang tunay na lakas ay nagmumula sa pagharap sa sariling pagkatalo at pagtanggap sa mga pagkakamali. --- Ang Pagtanggap sa Pagbabago Ang mga tao sa bayan ay nagpatuloy sa kanilang bagong simula. Habang ang mga proyekto ay nagiging matagumpay, may mga pagkakataon pa rin na ang bawat hakbang ay mahirap. Ang mga tao ay nagsusumikap at nagsasanay upang maging mas matatag. Ngunit ang lahat ng ito ay nagiging mas magaan dahil sa kanilang pagkakaisa. Alam nila na walang tagumpay na makakamtan nang mag-isa; kailangan nilang magtulungan.

MEIRA KADIA MONTEREALEZ Para sa taong nasaktan hindi madaling magpatawad. Kung ang isip at puso ay nagkaisa asahan mong paghihiganti ang kalalabasan. Ang lahat ay mauuwi sa hindi maganda. Ngunit kung ang puso ay muling lumambot, asahan mong ang isip ay walang magagawa. Lahat ay may pag-asang mauwi sa pagpapatawad, pagtanggap, at pagmamahalan.

“Pick one.” “Ethan.” “Ave.” Napasinghap ako. “Okay. Fine. Lahat.” He nodded like that was the only reasonable answer. “Good. Acceptance is step one.” “Hindi ko naman sinabi na may steps—” “Meron,” sagot niya. “Kailangan gawin mo lahat para hindi mo maulit yung kagabi.” Namilog ang mata ko. “Hindi ko naman uulitin—”

Hindi ko matanggap. Sa isang pagkakataon na hindi ko matanggap ang kalagayan niya. Seeing him that he is struggling to breath. It's make me dying inside. Napakasakit ang tanggapin sa sarili ko iyon. He had a comatose. That's word killing me. Labis na sinaksak ang puso ko nang mga sandaling iyon. Hindi ako makahinga. Nagdurugo ang puso ko sa isang salitang hindi ko matanggap.

\\ ___ "ACCEPTANCE, SEPTEMBER. Makakaya mo bang tanggapin ang nakaraan mo?" Ang mga tanong na yun ang nagpatigil ng husto sa kaniya. Kaya ba niyang tanggapin ang lahat? Ang nakaraan niya na ubod ng sakit at nagpadanas sa kaniya ng lahat ng paghihirap, matatanggap ba niya? "I-I don't know.." "The next step is acceptance. Kailangan mong tanggapin ang lahat ng nakaraan na yun para muli kang makabangon." mahina siyang umiling.

Isang pahayag na dumating nang hindi inaasahan—isang katotohanan na hindi kailanman nabanggit sa kanilang nakaraan. Napakapit ang dibdib ni Prudence. Ang mga salita niya ay simpleng tunog, ngunit may bigat na parang bato. “Salamat,” bulong niya, at dahan-dahang ngumiti. Hindi iyon simpleng pagtanggap ng papuri. Ito ay pagtanggap ng damdamin, pagtanggap ng tao sa harap niya, at pagtanggap ng sarili niyang nakalimutang puso.