Pagtanggap นิยาย & เรื่องราว

Parang biglang gumaan ang gabi, at mas naging komportable ang paligid. Tahimik akong ngumiti habang palihim siyang pinagmamasdan. Talagang he's always ready to understand me, kahit minsan ay hindi ko siya kaagad nabibigyan ng paliwanag o kasagutan. Hindi siya nagpipilit. Hindi siya naghahanap ng paliwanag kung hindi pa ako handa. Basta’t andiyan lang siya, naghihintay, umaalalay, at hindi nawawalan ng pasensya. Masasabi kong napakaswerte ko sa kanya. Hindi lang dahil maalaga siya, kundi dahil tinatanggap niya ako, kahit pa may mga araw na hindi ko rin maintindihan ang sarili ko.

At ang kakayahang tanggapin na kahit hindi mo kontrolado ang lahat ng mangyayari— maaari mo pa ring piliin kung paano mo haharapin ang susunod na kabanata. At kapag natutunan mo na iyon, ang bawat bagong araw ay nagiging pagkakataon para ipagpatuloy ang kwento ng buhay mo nang may higit na pag-unawa, mas malalim na pasasalamat, at mas tahimik na kapayapaan.

taong iyon o kung ano ang kanilang nagawa. Ang ibig sabihin ng pag-ibig ay kumpleto at kabuuang pagtanggap. At ang pagtanggap ay nangangahulugang hindi natin dapat pilit bagihin ang taong iyon para sa atin just let them be who they are dahil ganyan sila nung wala ka pa. They can change if they want to and that is love. It means we aren’t resisting that reality and we aren’t demanding change. We accept the other with all of their various flaws and imperfections, while honoring the beauty that’s within them. Noon grabe nalang ang pagkamuhi ko sa mga babae dahil minsan na din akong niloko kaya ang tingin ko sa mga babae noon ay mg

Matiyagang naghihintay sa aking pag-ige. " 'Tay, okey lang po ba kayo?," maagap kong pangangamusta sa kanya. "Oo naman, tignan mo, okey na okey ako...," masigla niyang gawi na nagpaikot-ikot pa't nakangiti.

Hindi ko ito matatanggap. to be continued...

Nang tumunog ang phone niya, napatingin siya ro’n. “Nakikita mo ‘yong red button? Decline button ‘yan, para kung sakaling ayaw mong sagutin ang tawag ng isang tao or kapag busy ka at hindi puwedeng makipag-usap, ‘yan ang pipindutin mo. Itong green naman ang accept button. ‘Yan ang pipindutin mo para sagutin ang tawag. Now, subukan mong sagutin ‘yong tawag.” Nag-aalangan man, pero sinunod niya pa rin ako. Pinindot niya ‘yong kulay green at tinutok sa tainga niya. “Hello?”

But this man in front of me is willing to court me, and willing to accept whatever my decision is, in the future. So saan ako? Doon ba sa taong gustong-gusto ko ang kaso minsan na ako ipinahiya at hindi tinanggap ang pagtingin ko at sigurado ako nang ako lang ang maghahabol at kalauan ako ang lang din ang magmumukang tanga? O dito sa taong... willing magpaka-lalaki?

At sa huli, tumango ito. “Very well. Your terms are acceptable.”

Repleksyon ng inggit na naramdaman ko buong buhay ko. "Tahan na." Ang mga katagang iyon ay para sa sarili ko. Tahan na, magiging maayos din ang lahat. Pagtanggap. Kailangan kong tanggapin na hindi lahat ng gusto ko ay makukuha ko. May mga bagay na hindi binibigay sa atin upang mas mabigyan natin ng halaga ang mga bagay na mayroon tayo sa ngayon. Inggit ang kadalasang ugat ng kasamaan sa mundo, isa rin sa dahilan upang malagyan ng lamat ang kabutihan ng puso ng isang tao. Gaya ng nababasag na salamin, mayroon lamat ngunit makikita mo parin ang sarili mong repleksyon mula rito.

Bakas sa mga mukha ang pagtataka sa mga nangyayari. Muli akong bumaling sa dala niya. Nag-iisip kung tatanggapin o hindi. Nakakahiyang tanggihan dahil baka mapahiya siya, nakakahiya rin naman tanggapin dahil hindi iyon magiging patas para sa iba kung ako lang ang makakatanggap ng merienda. “Uh... salamat po pero hindi ko matatanggap iyan. Pasensiya na po,” sambit ko at muling napabaling sa mga kasamahan na ngayon ay tahimik at pilit na iniaalis ang tingin sa’min.