Novel & Cerita Pagtanggap

Batok, sapak, sipa, sampal o ang kumbinasyon ng lahat ng iyon ang aabutin niya kapag nagreklamo siya. “Ang lupit pala ng training mo, kaya very high ang tolerance mo sa pain.” Wika ng pulis sa paraang nagbibiro. Ngunit hindi biro ‘yon para kay Nadine. Iyon ang katotohanan ng buhay niya. “Ang buhay ay isang digmaan, kailangang lagi kang handa sa bawat labanan, kung ayaw mong lamunin ka nang buhay ng iyong kalaban.”

Hindi niya rin pinilit alamin. Sa halip, pinikit niya ang mga mata niya. At sa katahimikan, may isang simpleng realization— hindi lahat ng bagay ay kailangang sabihin para magkaroon ng closure. Minsan, ang pagtanggap ay nangyayari kahit walang usapan. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakaupo sa porch, pinapanood ang gabi. May malamig na hangin.

Parang sinasabi niya, Okay, I get it… I can wait. Kahit simpleng gesture lang iyon, isang maliit na nod ay ramdam ko na parang big deal na sa akin. Kasi hindi lahat ng tao, lalo na siya, ganito ka-patient at ka-intuitive. Nakahinga ako ng maluwag, kahit na alam kong hindi pa tapos ang kaba… pero ngayon, may konting peace.

Nang tumunog ang phone niya, napatingin siya ro’n. “Nakikita mo ‘yong red button? Decline button ‘yan, para kung sakaling ayaw mong sagutin ang tawag ng isang tao or kapag busy ka at hindi puwedeng makipag-usap, ‘yan ang pipindutin mo. Itong green naman ang accept button. ‘Yan ang pipindutin mo para sagutin ang tawag. Now, subukan mong sagutin ‘yong tawag.” Nag-aalangan man, pero sinunod niya pa rin ako. Pinindot niya ‘yong kulay green at tinutok sa tainga niya. “Hello?”

Bakas sa mga mukha ang pagtataka sa mga nangyayari. Muli akong bumaling sa dala niya. Nag-iisip kung tatanggapin o hindi. Nakakahiyang tanggihan dahil baka mapahiya siya, nakakahiya rin naman tanggapin dahil hindi iyon magiging patas para sa iba kung ako lang ang makakatanggap ng merienda. “Uh... salamat po pero hindi ko matatanggap iyan. Pasensiya na po,” sambit ko at muling napabaling sa mga kasamahan na ngayon ay tahimik at pilit na iniaalis ang tingin sa’min.

muling pag sagot ni Lola sa tanong ko napansin ko naman ang mabilis nyang pag punas sa tumtutulo nyang luha At dahil sa bigla akong nakaramdam ng lungkot nag decide akong yakapin sya at I cheer up " Ok Lang po yan Lola, alam naman nating masakit at mahirap ang tanggapin sa umpisa pero habang tumatagal ay unti-unti na nating matatanggap sa sarili natin na wala na talaga sila" ani ko

puno ng senseridad na wika nito. Humalikipkip ako’t tinitigan siya diretso sa mga mata‚ “I don’t easily forgive... especially forget. I’ll accept your apology but that doesn’t mean na pinapatawad na kita sa ginawa mo.” seryoso kong tugon sa paghingi niya ng tawad. “I understand‚ and I’ll make it up to you.” ani nito at ngumiti. Nagkibit-balikat na lang ako sa itinuran niya‚ “Ikaw bahala.” ani ko’t tumalikod na sa kaniya.

Diretso. Walang takas. “You just don’t want to accept it.” — Tahimik. Sobrang tahimik. Parang lahat naghihintay. Ng sagot ko. Ng katotohanan. Na kahit ako— hindi ko pa kayang tanggapin. — “Get out,” ulit ni Torren. Mas matindi. Mas delikado. Ngumiti ang lalaki. Then dahan-dahan siyang umatras.

--- --- "Oo." --- --- "Sa kasunduan." --- --- Tahimik ang buong silid. --- --- Parang lahat ay naghihintay kung paano ko tatanggapin ang katotohanan. --- --- Pero paano ko tatanggapin? --- --- Paano ko haharapin ang isang bagay na nagbabago sa lahat ng alam ko tungkol sa kanya? --- --- --- "Anong kasunduan?"

Babae naman ako kaya imposible. "FUCK!!" Bulyaw ko na muntik pa mabitawan ang phone ko ng bigla itong tumunog at magvibrate sa mukha ko. Marahan pa akong sumilip na parang hinihiling na sana siya ang nagchat. Napangiti ako ng tama ako. Parang may biglang pumasok sa katawan ko at naging maaliwalas ang pakiramdam ko. "Thanks sa pag accept.." Pagbabasa ko. Agad namang gumalaw ang mga daliri ko. "You're welcome.." Mabilis ko yun sinend. Natagpi na ang ngiti sa labi ko. Kinikilig ba ako??