Pagtanggap นิยาย & เรื่องราว

Batok, sapak, sipa, sampal o ang kumbinasyon ng lahat ng iyon ang aabutin niya kapag nagreklamo siya. “Ang lupit pala ng training mo, kaya very high ang tolerance mo sa pain.” Wika ng pulis sa paraang nagbibiro. Ngunit hindi biro ‘yon para kay Nadine. Iyon ang katotohanan ng buhay niya. “Ang buhay ay isang digmaan, kailangang lagi kang handa sa bawat labanan, kung ayaw mong lamunin ka nang buhay ng iyong kalaban.”

Alam niyang ang tunay na lakas ay nagmumula sa pagharap sa sariling pagkatalo at pagtanggap sa mga pagkakamali. --- Ang Pagtanggap sa Pagbabago Ang mga tao sa bayan ay nagpatuloy sa kanilang bagong simula. Habang ang mga proyekto ay nagiging matagumpay, may mga pagkakataon pa rin na ang bawat hakbang ay mahirap. Ang mga tao ay nagsusumikap at nagsasanay upang maging mas matatag. Ngunit ang lahat ng ito ay nagiging mas magaan dahil sa kanilang pagkakaisa. Alam nila na walang tagumpay na makakamtan nang mag-isa; kailangan nilang magtulungan.

MEIRA KADIA MONTEREALEZ Para sa taong nasaktan hindi madaling magpatawad. Kung ang isip at puso ay nagkaisa asahan mong paghihiganti ang kalalabasan. Ang lahat ay mauuwi sa hindi maganda. Ngunit kung ang puso ay muling lumambot, asahan mong ang isip ay walang magagawa. Lahat ay may pag-asang mauwi sa pagpapatawad, pagtanggap, at pagmamahalan.

“Pick one.” “Ethan.” “Ave.” Napasinghap ako. “Okay. Fine. Lahat.” He nodded like that was the only reasonable answer. “Good. Acceptance is step one.” “Hindi ko naman sinabi na may steps—” “Meron,” sagot niya. “Kailangan gawin mo lahat para hindi mo maulit yung kagabi.” Namilog ang mata ko. “Hindi ko naman uulitin—”

Hindi ko matanggap. Sa isang pagkakataon na hindi ko matanggap ang kalagayan niya. Seeing him that he is struggling to breath. It's make me dying inside. Napakasakit ang tanggapin sa sarili ko iyon. He had a comatose. That's word killing me. Labis na sinaksak ang puso ko nang mga sandaling iyon. Hindi ako makahinga. Nagdurugo ang puso ko sa isang salitang hindi ko matanggap.

Sa huli, binayaran ko lang ang reservation, ang alak na nainom ko at nag-iwan ng tip para sa kanila. As I stand inside the elevator, my heart throbs with an agonizing intensity. I find myself questioning why he didn't arrive. What could have possibly occurred? What explanation does he have? Regardless of the truth, I am prepared to accept and validate it, even if it means facing deceit. Basta makatanggap lang ako ng mensahe o paliwanag kung bakit pinaghintay niya ako sa wala.

Next stage is GETTING TO KNOW EACH OTHER. /////////////

Babae naman ako kaya imposible. "FUCK!!" Bulyaw ko na muntik pa mabitawan ang phone ko ng bigla itong tumunog at magvibrate sa mukha ko. Marahan pa akong sumilip na parang hinihiling na sana siya ang nagchat. Napangiti ako ng tama ako. Parang may biglang pumasok sa katawan ko at naging maaliwalas ang pakiramdam ko. "Thanks sa pag accept.." Pagbabasa ko. Agad namang gumalaw ang mga daliri ko. "You're welcome.." Mabilis ko yun sinend. Natagpi na ang ngiti sa labi ko. Kinikilig ba ako??

\\ ___ "ACCEPTANCE, SEPTEMBER. Makakaya mo bang tanggapin ang nakaraan mo?" Ang mga tanong na yun ang nagpatigil ng husto sa kaniya. Kaya ba niyang tanggapin ang lahat? Ang nakaraan niya na ubod ng sakit at nagpadanas sa kaniya ng lahat ng paghihirap, matatanggap ba niya? "I-I don't know.." "The next step is acceptance. Kailangan mong tanggapin ang lahat ng nakaraan na yun para muli kang makabangon." mahina siyang umiling.

Isang pahayag na dumating nang hindi inaasahan—isang katotohanan na hindi kailanman nabanggit sa kanilang nakaraan. Napakapit ang dibdib ni Prudence. Ang mga salita niya ay simpleng tunog, ngunit may bigat na parang bato. “Salamat,” bulong niya, at dahan-dahang ngumiti. Hindi iyon simpleng pagtanggap ng papuri. Ito ay pagtanggap ng damdamin, pagtanggap ng tao sa harap niya, at pagtanggap ng sarili niyang nakalimutang puso.