Pagtanggap Novels & Stories

"Tanggapin na lang natin na ganto talaga ang buhay. Sa totoo lang, mahirap sa akin 'to kasi kung kailan namang nagugustuhan ko na si Dylan tyaka pa nagkagan'to pero iniisip ko na lang na tanggapin ko na lang ang katotohanan na 'to. Ano namang magagawa ko diba? Ano namang laban ko kay Macy eh siya ang naunang makilala ni Dylan diba?" "You sounds defeated, Magi. And I don't like that." "Gaga. It's acceptance at hindi pagkatalo." natatawang sabi ko sa kaniya. "Hay nako, Magi. Kahit anong pagpapanggap mo na maging masaya, still makikita pa din talaga sa mga mata mo yung lungkot na kinikimkim mo sa loob mo." aniya saka hinawakan ang kamay ko. "Basta lagi mong tatandaan na hindi ka nag-iisa. Nandi

Para naman marealize niya kung ano ba ang ipinapagawa niya sa akin "Ah ok," maikli niyang sagot. Grabe! Grabe! Wala talagang puso. Inignore lang ang puyat ko. Masama ang loob kong binabasa ang bawat pahina. Napansin ko, mas marami ang ni reject niya kesa ia-aprrove. "We're done. Don't go Ms. Dimatibag, Someone will arrive," sabi niya na ikinataka ko.

ang aking kilalang mahinahon ngunit matatag na anyo—ang panlabas na “lamig” na madalas kong gamitin bilang panangga. “Tumatanggap ako ng paanyaya kahit mula sa mga hindi natin kasundo,” sagot ko. “Dahil mas madaling malaman ang katotohanan kapag nakikipag‑usap nang harapan kaysa maghula sa likod ng mga ulat.” Tumawa siya nang mahina, parang ugong ng makinang hindi maayos ang tono. “Matapang pa rin, tulad ng dati. Alam mo, hindi ako galit sa iyong tagumpay. Ang hindi ko gusto ay ang paraan—ang pagtawag ninyo dito ‘pagkakaisa’ habang inilalayo ninyo ang iba sa mga pagkakataon.” “Ang pagkakaisa ay hindi paglalayo,” sagot ko nang mahinahon. “Ito ay pagbubukas ng pinto para sa lahat na handang

Isang buntong hininga na puno ng pag amin, pagod, at pagtanggap. "Kung sasabihin kong oo ay ano ang gagawin mo" Hindi ako nagdalawang isip. Hindi ako natakot. Hindi ako umatras. "Tatanggapin pa rin kita" Agad kong sagot habang nakatitig sa mga mata niya, pinaparamdam sa kanya ang katotohanan ng bawat salita ko. "Kahit anong mangyari ay ikaw lang ang nag iisang asawa ko at tatanggapin ko kung anong meron ka"

Gusto man niyang ipilit ang nararamdaman para rito, wala siyang magagawa dahil ayaw nitong tanggapin iyon. At sa pagkakataong ito, nakahanda na siya. Pinag-isipan na rin niya ang desisyong gagawin at alam niyang magreresulta iyon ng bagong magulong sitwasyon pero handa na siya sa kahit ano'ng resulta. Ito ang tama niyang gawin bago niya ipilit ang sarili kay Monica. Alam din niyang kahit ano'ng gawin niya, hindi na babalik sa dati ang sitwasyon pero anuman ang kahinatnan, tatanggapin niya iyon.

Mukhang desididong ayaw tanggapin. “Kanina pa po masama ang pakiramdam ko, manong. Kung hindi niyo po tatanggapin ang alok ko, mas lalo po akong makakaramdam ng lungkot. Kaya tanggapin niyo na po ito.” Kita niya ang pag-aalangan sa mga mata nito. Ngumiti si Bliss at siya na mismo ang nag-abot ng pera sa kamay nito. “Maraming salamat, manong. Mag-iingat po kayo.”

Kung siya naman ang tatanungin, para sa kaniya, sa halip maging negatibo ang pagtanggap sa ganoon, mas magandang gumawa ng mabuti at piliting maging masayahin, matapang at maging palaban sa buhay kaysa manisi at mainggit sa iba. Dahil naniniwala siyang ang pagiging konpident para sa sarili ang makapagpapasaya sa sinuman. Ang pagtanggap naman ang makapagbibigay ng kalayaan upang maging masaya kahit pa pakiramdam na iba sila sa lahat. Sabi pa nga nila, ang pagiging iba, isip lang ang nag-uudyok pero ang puso ang makapagsasabi ng katotohanan kahit anong klase nilalang pa. “Hayaan mo na siya, Cora, baka namalikmata lang ang ate mo,”

Maging ang sitwasyon nilang pareho ay kailangan din nilang timbangin. Naramdaman na lang niyang iniangat ni Rain ang kanyang mukha at sinalubong ang kanyang titig. "I understand if you will reject me now but I'm willing to wait until you're ready to accept me in your life..."

sabi ko. Tumango agad siya. “Yes… of course.” “Hindi ko kayang tanggapin lahat agad-agad,” dagdag ko. “I understand,” sagot niya. Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko, hindi para lumayo, kundi para huminga, para mag-isip at para tanggapin. Dahil ang totoo ay hindi ito ang ending. Ito pa lang ang simula. At sa unang pagkakataon ay handa na akong harapin iyon.

Tumigil siya sa harap ng main screen na kakabukas lang, kung saan malinaw pa ring nakadisplay ang mensahe. Condition met. Access granted. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagpakita ng kahit anong reaksyon na puwedeng tawaging tagumpay. Kung may nararamdaman man siya, hindi iyon lalabas sa mukha niya.