Novel & Cerita Opposite Of Acceptance

Naramdaman ko namang may humawak sa kamay ko at pinisil ko naman iyon. Will I able to hold this hand if he will know that I am his opposite? Bwisit naman kasi si Great Grandfather, gumawa gawa pa ng ganitong tradisyon. Ang opposite ay naka-takdang mag-laban sa kahit ano pang paraan. Kailangan. Kaya kung sakali mang mahal mo na, mas mabuti pang pigilan na. Dahil sa huli, parehas lamang kayong masasaktan.

Hindi na siya magpapakita pa sa akin at huling araw na ito sa panggugulo niya sa buhay ko pero bakit hindi ko man lang magawang ngumiti? "Again. Do you accept the challenge?" pag-uulit ng host sa tanong niya kanina. Hindi ko alam pero parang may nag-udyok sa akin na tanggapin ang dare na ito kaya naman... "Challenge Accepted," buo ang boses kong sinabi iyon nang hindi binibitawan ang titig sa kaniya. Tinanggap ko rin ang lila rosas na hawak niya.

paguusisa sakin ni tita. Hindi ako sumagot kay tita at nginitian ko lang siya. Hinawakan nya yung mga braso ko bago nya ako kinausap ulit. "Iha, wag ka sana magtatanim ng sama ng loob sa mommy mo. She just want the best for you, I know na it may sound selfish kasi hindi ka man lang nya ininform muna or tinanong yung opinion mo kung gusto mo ba yung mangyayari pero believe me she's right, mas maganda ang opportunity sa canada why don't you give it a try di 'ba? Malay mo swertehin ka at makatagpo ng Mr.Right mo!" Patawa tawa nyang sabi sakin.

Nang tingnan ko iyon ay nakita ko ang isang notification from F******k. Troy Vincent Tan sent you a Friend Request. "So F* friends na pala kayo ngayon?" Nakangiting bulong ni Clarisse. "Di ko pa ina-accept," I replied. "You have to, you know." I glanced in front and saw Sir still looking at his phone so I hurriedly clicked Accept. Wala naman akong choice. After it ay in-off ko na ang phone ko and quickly put it inside my bag. "Ba't ganyan ka makatingin?" Tanong ko kay Clarisse nang makita ko siyang tumingin sa akin saka tumingin kay Sir.

"Tungkol saan? Kung paano mo ako dinala rito against my will, o kung paano natin tuluyang sinira ang code of ethics ng unibersidad?" Anne looked down at her own hands, her fingers tracing the rim of her mug. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya. "Tungkol sa kung ano ang susunod nating gagawin. We crossed the line. There's no turning back from this."

"We're opposite in that thing. Bakit mo ipaglalaban ang taong iba ang gusto at malinaw na malinaw naman sa'yo? Hindi 'yon kahinaan. It's bravery. Admitting to yourself that you can't be the one for her. Accepting the rejection." "Pero paano ko tatanggapin ang pagkatalo kung hindi ko pa nararanasang lumaban? Ipaglalaban ko s'ya hanggang kaya ko. Lalaban ako kahit pa maubos ako. At kapag nangyari 'yon, hindi n'ya pa rin ako gusto at iba pa rin ang tinitibok ng puso n'ya, that's the time I'll stop. Hindi kaduwagan lalo ang sumubok." Inayos n'ya ulit ang nakapatong sa balikat ko. "I'll accept the 'rejection' only — if only— I can't anymore."

For me, acceptance is harder than letting go. As a matter of fact, it's the aftermath of it. May mga bagay na napakawalan mo na pero hindi mo matanggap na napakawalan mo na. May mga bagay na nagawa mo na pero hindi mo matanggap na nangyari na.

Bakit ni isa ay walang nagtatagal? Bakit lahat sila ay ginagamit lang ako? Kaya ba wala akong mahanap dahil kadalasan ay naa-attach ako sa mga taong kabalikataran ng ugali ko? Kabaliktaran ng buong pagkatao ko? Pero may kasabihang “opposites attract” at naniniwala ako roon.