Painted Lady San Francisco Novels & Stories

Ang banquet ay ginanap sa pinaka-magarbong hotel sa Saffron City, sa pinakataas na palapag. Habang naglalakad si Patricia, napansin niya ang mga painting sa dingding na ginawang palamuti. Medyo nakakasilaw ito sa kanya. Mga gawa ito ng mga kilalang artista, pero hindi niya alam kung tunay ang mga ‘yon o hindi.

Ang bawat pader ay napapalamutian ng mga eleganteng painting na halatang galing pa sa mga sikat na artist. Ang mga kurtina ay gawa sa mamahaling tela, mabigat ngunit maganda ang bagsak. Sa sala, isang grand piano ang nakatayo sa tabi ng floor-to-ceiling na bintana, na nagbibigay ng magandang tanawin ng malawak na hardin. Sa labas naman, may mahabang daanan patungo sa fountain na napapalibutan ng mga bulaklak na maayos na nakaayos ayon sa kulay.

The soft hum of the sea played in the background as Lysander wheeled himself beside Celestine, who sat on the edge of the terrace overlooking the city. The night air was cool, the skyline glimmering — but her mind wasn't calm. Nasa harap nila ang lumang painting ng The Lady in Blue, ang iniwang pamanang obra ng yumaong lola ni Celestine — ngayon, ang sentro ng lahat ng kaguluhan.

Mayroong malaking LED TV sa sala at ilang piraso ng sofa. Agad ring nakuha ng atensiyon ko ang malaking painting na nasa dingding. Larawan iyon ng mabalahibong kulay puting aso. Sa likod nito ay naroon ang isang higanteng buwan at puno ng cherry blossom. "Gawa po 'yan ni Lady Flourish." Turan ng isa sa staff nang mapansin ang paninitig ko sa painting. Pinilit ko na lamang ngumiti dahil sa matamis na ngiti ng babae.

May flower garden din sa east wing nito na siyang dinadayo ng mga guest at turista. Ito siguro ang dahilan kung bakit nasabi ni Marion na homey vibe rin ang lugar na pupuntahan nila. Speaking of the devil, nakatingin lang sa kanya ang binata habang nakasunod ito sa likuran niya. “It’s been years! Nandito pa rin ‘yung iconic Filipiña painting!” bulalas ni Selene nang mapansin ang isang malaking painting sa bukana ng naturang lugar. Agad n’yang kinuhaan ng larawan ang artwork. “Look, Marion, the three ladies represent the country, and see the banners na iwinawagayway nila? That’s—”

Hindi niya kailangan ang apelyidong Valderama para maging matagumpay at kilalanin ng mga pinakamataas na tao sa mundo ng sining. ​ANG TAMIS NG KALAYAAN SA BALKONAHE ​Makalipas ang ilang oras ng pakikipag usap sa ibat ibang mga bilyonaryo at pagtanggap ng sunod sunod na alok para sa kanyang iba pang mga painting naghanap sina Art at Patricia ng isang tahimik na lugar para makahinga. Lumabas sila sa malawak na balkonahe ng gallery kung saan tanaw na tanaw ang maliwanag at kumikinang na Eiffel Tower sa ilalim ng madilim na kalangitan.

Ang loob nito ay parang palasyo ng Reyna ng England, Buckingham Palace. Kahit alin sa mga painting sa pader ay milyones ang halaga. Napanganga si Xenara sa ganda ng kwarto. “Mr. Leeds, hindi ka ba natatakot na pagnakawan dito kahit ang dami ng mamahaling gamit mo?”