Palaisipan Tagalog Logic Novels & Stories

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. "Hoy! Lalaki ka! Sino ang nagsabi sa’yo na maglakad ka riyan ng hubo’t-hubad? Aba! Mahiya ka sa balat mo, may ibang tao rito. Makapag-display ka riyan ng katawan mo, wagas na wagas. Bakit, porke’t marami kang pa-pandesal diyan, ano sa tingin mo, maaakit ako sa’yo ng gano'n na lang?"

THE ONE-YEAR CONTRACT CHAPTER 21 APPLE’s POV "Tsss. Kapag nakalabas na tayo, I'll teach you some basic English, nang hindi na ako natat*nga sa'yo,” saad niya na ikinairap ko. "At ikaw pa talaga ang nat*tanga sa'kin? Ako nga ang dapat na nat*tanga sa'yo kasi ako ang madalas na hindi nakakaintindi sa'yo. Una, sabi mo mananagalog ka na, at kailan pa naging Tagalog ang English, aber? Ikalawa. Wala ka na ba talaga sa tamang katinuan at pumayag kang magpakulong? At ikatlo. Naliligaw ka pa nga talaga pagdating sa pagmamahal. Hindi kasi iyan hinahanap. Kusa iyang dumarating. A-Ako, kailan mo lang ako nakilala. Saka, h-hinanap mo ako. Kaya hindi ako ang—"

Tinaasan lang nito ng kilay si Apple saka nakakalokong ngumiti. "Didn't you know the way to the man's heart is through his stomach, is not true."humalukipkip ito at tatango-tango. "Sorry ka na lang girl pero mukhang naunahan na kita." "A-anong ibig mong s-sabihin?" takang tanong ni Apple dito. Bahagya rin nanginig ang boses nito.

Tuloy nagkamali siya ng mesa na pinuntahan. "Gonna go," tumayo si Palmolive, bitbit ang attache case at hinalikan siya sa pisngi. "Ingat," pahabol niya. Sumagi muli ang paningin niya sa lalaki. Tumayo ito at naglakad patungo sa gawi niya. Kanina pa niya iniisip kung bakit pamilyar ang tindig nito gayong sigurado siyang hindi pa naman nagkrus ang landas nila noon.

hindi makapaniwalang tanong ulit ng pangatlong lalaki. "Hindi pa lolo kuya ko! Twenty nine pa lang siya para maging lolo," sabat ni Joni." "Pero John Madrigal, ang pangalan ng lolo ko at ang nag-iisa niyang kapatid na si Joni, ay matagal ng patay, Twenty three pa lang ito. Sa naging bakasyon nila sa Baguio, kasama ng mga kaibigan nito, kaya malabo ang sinasabi mo na ikaw ang lola Joni, ko."

sabi niya sabay kuha ng papel ko. “Ah. Ito iyong assignment natin. Symbolic form. This is easy,” aniya saka kinuha ang hawak kong ballpen. “Let p represent, a poodle is a cat.” Tinitigan ko siya habang binabasa niya iyong given question sa papel ko. “The given in number 6 is, a poodle is not a cat, so the answer should be... it should be not p (~p),” sabi pa niya. “Oh, you’re done! Thanks to me.”

Napailing-iling siya. "Hindi natin pwedeng hawakan lalo na at pasukin ang kwartong iyon, Aloisia. Maging si master ay hindi pumapasok doon dahil sa halimaw na nakakulong sa kwartong iyon. Sabihin mang malakas si master pero hindi niya kakayanin kapag nakalaban na niya iyon ng harapan. Ang tanging magagawa lang niya ay ikulong ito sa sagradong kwarto."

paliwanag ni Colleen, habang nakatingin sa direksyon ng hagdan. Napakunot ang noo ko. Hindi ko alam kung bakit pero parang may sumundot na selos sa dibdib ko. Ayaw ba niyang makasama ako sa iisang kwarto o iisang palapag man lang? Gusto ko na siyang kausapin, gusto ko nang linawin ang lahat. Kaya gumawa ako ng kaunting ingay para alam nilang paparating ako.

Pero kitang-kita ko rin sa mga mata niya: nai-imagine na niya ang susunod na mangyayari. At sa unang pagkakataon, mukhang natatakot na siya… hindi sa akin, kundi sa katotohanang hindi na niya makokontrol ang sitwasyon. “Hon, ang mabuti pa ay yayain na natin umuwi si Maui. Nakakahiya sa mga Lardizabal at masyado nang naabala ang kanilang celebration,” sabi ni Mr. Palanca sa kanyang asawa, mahinahon pero may bigat ang tono.

pagpapaalam nito »»» medyo kunting plastikan at tiis tiis lang sa mga salitang hindi naman totoo dahil ang plano ko ngayon ay ang pag awayin ang dalawang to, yung dalawang nagsasanib pwersa para diinin ako kaya ngayon gagawa ako ng paraan na kayo mismo ang sumira ng buhay niyo. ngayon ay nagsasalo salo kami sa iisang lamesa medyo madalim sa labas isa sa mga gusto ko ay gumabe dahil gusto kong panoorin ang mga hampas ng alon.